Rodzice są od wychowywania, dziadkowie od rozpieszczania!

Mnie to niesamowicie denerwuje. Ja rozumiem, że dziadkowie lubią rozpieszczać dzieci i niech rozpieszczają, ale niech to robią z umiarem. I przede wszystkim mogli by nie podważać autorytetu rodziców, co niestety często się zdarza...

Ja uważam, że dziadkowie powinni słuchać się rodziców tak samo jak dzieci.
Jeśli mama czy tata powie "NIE" to nie tylko dziecko ma się do tego dostosować, ale także babcia czy dziadek.
Jeśli jest inaczej i u dziadków można wejść na głowę i wszelkie prośby rodziców nie skutkują, to np. ja nie pozwoliłabym na to, aby dziecko u Nich spało czy przebywało u Nich wtedy, kiedy mnie nie ma w pobliżu.
Dość restrykcyjne, wiem ale takie dwubiegunowe wychowywanie to nic dobrego.

Co do rozpieszczania. Ok, ale w granicach zdrowego rozsądku.
Kupno roweru czy komputera czy lalki i sprawienie tym dziecku radości też jak najbardziej w porządku. Ale podważanie autorytetu rodziców u dziecka, które zaczyna kształtować sobie świat, jest niedopuszczalne...

Takie jest MOJE skromne zdanie.

Wydaje mi się, że "wtrącanie się" dziadków do wychowywania wnuków przyczynia się też do kłótni pomiędzy rodzicami. Teściowa zacznie zwracać uwagę, że wnuczek jest za chłodno ubrany, że odżywia się nieprawidłowo itd., a potem żona ma pretensje do męża, że jego mama niepotrzebnie się wtrąca. No i oczywiście odwrotnie.
Poza tym, dziadkowie są bardziej przewrażliwieni (nie wiem jak to nazwać) jeśli chodzi o ubiór i karmienie małych dzieci. Nie wiem z czego to wynika... Obserwowałam to np. na mojej mamie, która opiekowała się wnuczkiem - mimo ciepłej pogody mały musiał mieć czapeczkę (bo gdzie takie małe dziecko bez czapki?), musiał zjeść wszystko co mu nałożyła, mimo, że już nie chciał jeść (bo niedożywiony będzie, trzeba go zmusić do jedzenia) itd.

"Zgłoś post redakcji", na poście, który chcesz przenieść.

Dziadkowie rozpieszczali i rozpieszczać będą, ale najważniejsze jest by jawnie nie podważali zdania rodziców. Co innego gdy np. rozpieszczają ich gotując 'na zamówienie" na obiad słodkie naleśniki z dżemem, a co innego, gdy łamią przykazanie rodzica np. co do godziny pójścia spać.

A  u mnie jest tak   i moje dzieci to akceptuja   i jezeli rodzice sa ze swoimi dziecmi u nas , to oni decyduja  i pozwalaja,ale jezeli jestesmy sami  to my tz ja uwazam,a kocham moje wnuki nad zycie ,ze trzeba uszanowac wole rodzicow   i kochac wnuki z "glowa" i nie na wszystko pozwalac.Byl taki okres ,ze chcialam byc ta najlepsza babcia pod sloncem,najukochansza wiec spelnialam kazde zyczenia wnukow....to nic ,ze kasy braklo jak dzieci wyjechaly,ale ja bylam szczesliwa......az podslyszamam mojego starszego wnuka jak to on sie chwali,jak mozna babcie oskubac i jak mozna drugiej babci zrobic wielka przykrosc............i stopniowo wycofywalam sie z tej "chorej milosci' dzis dogadujemy sie z wnukami  jak nigdy do tad i wiem ,ze kochaja wnuki swoich dziadkow po rowni we wszystkim trzeba miec umiar!!!!Juz sie nie moge doczekac ,kiedy spotkam sie z tymi moimi ukochanymi urwisami.....tak to prawda ,ze rodzice sa od wychowania,a dziadkowie od rozpieszczania ,ale trzeba misc umiar we wszystkim!!!!

Moja córka jest mądrą dziewuszką i wie,że to co może robić u dziadków, w domu nie przejdzie.Korzysta więc z tego do woli.
Co prawda nieraz szlag mnie trafia jak widzę gdy np. babcia zakłada i zawiązuje buty ośmiolatce.Kiedy próbuję protestować babcia mówi,że musi porozpieszczać swoją wnuczkę "bo i tak ma ciężko- tyle nauki i obowiązków."
Stwierdziłam,że nie będę się wtrącać bo to dom babci i ona rządzi.Oczywiście w granicach normy czyli: żadnego opychania się słodyczami,wyjście na dwór po odrobieniu lekcji, nie ma łażenia po domach koleżanek i jeśli jest zakaz spotykania się z jakąś koleżanką to ma to być przestrzegane.

Gojka, Benita, te babcie to chyba wszystkie są takie same!

Mnie aż skręcało, kiedy patrzyłam, jak mój syn leżał na kanapie jak hrabia, a babcia do hrabiego przybiegała na każde zawołanie - a to z kanapeczką, a to z ciasteczkiem, a to z soczkiem. Hrabia zażyczył sobie na obiad pierogów z truskawkami, to były pierogi, zażyczył sobie łazanków, były łazanki. No żyć i nie umierać.
Ubrać się oczywiście nagle nie umiał, butów zawiązać także nie, jednym słowem w ciągu zaledwie kilku godzin tracił wszelkie ludzkie umiejętności poza wołaniem ,,chcę".
Mój tata wręcz podkreślał, pewnie trochę się ze mną drocząc, że wnusio może mu nawet wejść na głowę .

Niemniej jak wspomniałam - nie ingerowałam, bo dziadkowie czuli się wyraźnie szczęśliwi, kiedy wnuka mieli u siebie i mogli mu nieba przychylić, a skoro nikomu nie wychodziło to na szkodę, to moje komentarze uznałam za zbędne.