Komórka, komputer, mp3, tablet - czy potrzebne dzieciom?

Jako pierwszą z tych rzeczy moja córka miała komórkę.W wieku lat czterech,ze względu na moje i jej bezpieczeństwo.Konsolę dostała jako sześciolatka,zabiera ją na wycieczki czy wyjazdy z rodzicami.Ma własny netbook bo sama na niego uzbierala pieniądze.Od niedawna ma też ipada.Ot,tatusia fantazja poniosła i kupił dziecku.
Wiesz,kupić można wszystko- trzeba tylko pamiętać o tym by dziecko,jesli ma problem z oderwaniem się od gadżetu,miało jasno określone zasady:kiedy i jak długo może tego używać.

Nie oceniaj pohopnie Hipo.Mam cukrzycę i dzięki komórce moja córka nieraz już mnie uratowała.Jak czterolatka także.

Przypomniała mi się zabawna historyjka. W II-III klasie moje dziecko zaczęło samo wracać do domu (musiało przejechać kilka przystanków autobusem). Oczywiście dostał wtedy komórę, by mógł się meldować, że dotarł do domu
W drugiej klasie po komunii, praktycznie wszyscy mają wypasione komóry, ale tylko on miał komórkę jako telefon, z którego mógł dzwonić, reszta miała komórę-zabawkę.
Teraz chodzi do gimnazjum - ma rewelacyjne elektroniczne podręczniki (dodatek na CD do papierowej wer.) dużo filmików, animacji, gierek, ciekawostek. Po obejrzeniu ich stwierdziłam, że teraz to już tylko pozostaje dzieciakom CHCIEĆ się uczyć, chcieć odpalić aplikację z historii, czy chemii... zamiast facebook, czy gier.

Nie ma się co oszukiwać - te gadżety służą głównie do zabawy. A jeżeli zabawa - to czasem trzeba narzucić dzieciakowi "klasyczne" zabawy na podwórku - rower, hulajnoga, rolki, piłka - RUCH.
Dzieciaki mogą się bawić komórkami, tabletami, notebookami... ale trzeba utrzymać równowagę obowiązki-przyjemności!

Tak sobie myślę, że jeszcze 30 lat temu nikt w Polsce komórki nie posiadał, wiele osób nie miało nawet telefonu stacjonarnego w domu i jakoś każdy wiedział, gdzie jest jego dziecko i co się z nim dzieje. Podobnie teraz nie wyobrażamy sobie, jak można umówić się z kimś na mieście i nie mieć przy sobie telefonu. Kiedy go nie mamy, nie możemy poinformować o ewentualnym spóźnieniu albo znaleźć się wzajemnie w ruchliwym centrum miasta... dwie dekady temu jeszcze umieliśmy sobie z tym doskonale radzić.

Nowoczesne technologie to ogromna wygoda, ale i ogromne ryzyko uzależnienia. Moja mama niedawno była na imprezie u znajomych i opowiadała o tym, jak obserwowała dwóch chłopców w wieku 12-15 lat, którzy przyszli na to spotkanie z rodzicami. Każdy z nich siedział na przeciwnym krańcu tej samej kanapy z oczami wlepionymi w telefon/przenośną konsolę do gier. Gdyby to miało miejsce, załóżmy, 15 czy 20 lat temu, chłopcy od razu nawiązaliby ze sobą kontakt będąc jedynymi dziećmi na "dorosłym" przyjęciu... Rozwój technologiczny niestety doprowadza nas powoli do społecznego upośledzenia, do zaniku umiejętności nawiązywania bezpośredniego kontaktu z żywym człowiekiem face to face. Zwróćcie uwagę, jak skonstruowanych jest wiele wątków na tym forum: "Znam się z moim chłopakiem już długo, piszemy ze sobą codziennie..."

Komputer może być bardzo pomocny w nauce, ale i stwarzać ryzyko, że nasza sprytna pociecha będzie przepisywać codziennie pracę domową z Wikipedii, zamiast wykazać minimum wysiłku intelektualnego. Dodatkowo przeraża mnie, z jaką łatwością teraz dzieciaki wpadają w uzależnienie od gier - mam w swoim otoczeniu kilkoro dzieci, które już trzeba odciągać wołami od komputera, które chcą spędzać przy nim każdą wolną chwilę, a rodzice toczą na tym polu nieustanną walkę. Bardzo często (ale nie twierdzę, że zawsze) komputer staje się jedyną rzeczą, która interesuje dziecko. A jednocześnie przecież nie możemy ograniczać dzieciakom dostępu do technologicznych nowinek, bo to paradoksalnie doprowadzi je do wykluczenia społecznego...

Komórkę bezdyskusyjnie musi mieć. Prowadzimy taki tryb życia ,często i gęsto mijając się , niemal  nie widząc się ze sobą w pracujących dniach tygodnia, że bez telefonu komórkowego i kontaktu z młodocianą ani rusz. Odkąd zaczęła szkole komórka niezbędna (włącza ją dopiero po zakończeniu lekcji)
Bez kompa , tableta, tv całkowicie mogłaby żyć i sama z własne woli bardzo rzadko przy tym siada, ewentualnie aby skorzystać z neta do celów wyłącznie szkolnych . Na to narzekać nie mogę
Choć sama widzę, że im klasa wyżej tym częściej szkoła wymaga ,aby dziecko miało dostęp do kompa i z niego korzystało wykonując jakieś prace domowe ,czy przygotowując materiały na nast. lekcje poprzez użytkowanie komputera/neta
W tv ewentualnie programy typu discovery , national geogr. animal planet ,disc science ją interesują , do innych nie zasiada , ale i tak nie jest to codzienność ,sporadycznie, od czasu do czasu

A kary jako szlabany na tv , komp, i inne pierdólki elektroniczne w ogolę nie otrzymuje, bo  ją to nie jara nic a nic, bez żadnego problemu wiele tygodni ,nawet miesięcy może z własnej woli do tego się nie tykać,  zaś uziemienie w domu i zakaz podwórka to najcięższy kaliber , traktowany jako okrucieństwo i najboleśniej znoszony .
Następuje sajgon w domu ,bo nie ma gdzie energii zgromadzonej wylać, nie wie co ze sobą wtedy robić, szajba odwala, stąd areszt domowy z wielką ostrożnością stosujemy  ,ale patrząc na jej  wielu rówieśników i dzieciaków znajomych jest odwrotnie , odebranie jakiegokolwiek badziewka elektronicznego  bywa torturą i końcem świata, nie wiedzą co wtedy ze sobą począć, a nosa poza dom wychylić ani się śni ,a jak już zostanie wykopany z domu przez starych to do kafejki inter. skoczy

Oczywiście że komórka nie jest niezbędna ale daje rodzicowi komfort psychiczny kiedy dziecko poza domem.
Pamiętam kiedy ja na dłużej wybywałem z domu to matka kazała mi się co jakiś określony czas  "meldować" Czyli przybiegać co dwie godziny pokazać się że żyje i nic mi nie jest i mogłem lecieć z powrotem na podwórko . Wystarczyło że zapomniałem się zameldować lub się spóźniłem matka odchodziła od zmysłów i myślę że jak wtedy były by komórki było by nam obojgu po prostu łatwiej ,wygodniej ,mniej stresowo..
Chociaż z drugiej strony jak byłem starszy, to na pewno nie chciałbym takiej telefonicznej smyczy

Olinko- fakt,że dziecko posiada ipada czy tableta nie świadczy o tym, że nie uprawia sportów i nie posiada wymienionych przez Ciebie akcesoriów:)
Ipadem nie pojeździsz sobie z górek a nartami nie posurfujesz w necie.

a czemuby nie korzystac z udogodnien, jakie nie powodują zadnych strat i krzywd zaś wiele pożytku? (przynajmniej u mnie)świat idzie z postępem, więc w jakim celu mam sie opierac na latach wstecz , w tym i nawet moze średniowieczu, starozytnosci i odmawiac sobie czegoś, co mi/ nam ułatwia życie ? Do czasu kiedy nie widze negatywnych skutków uzytkowania jakiegoś nowego wynalazku, w tym bardzo ulatwia zycie i funkcjonoanie na co dzien wiec nie widzes ensu sobie jakies ograniczenia nakladać.
Dam sobie glopwe uciąć ,ze jeśli na rynek polski 30 lat wstecz wprowadziliby tel. kom to czy ci sie to podba czy nie ludzie by zaczeli z tego korzystac ,tak jak jest to obecnie spotykane , tylko to wymagalo czasu/ Ludzie wieki temu z wieloma rzeczami sobie radzili bez udogodnien jakie teraz posiadamy i nie wiem czy to ma sens kogos sie pytac, dlaczego posiada automatówke, jak moze isc pranie nad rzeke zrobic na tarze

U nas komputer to narzędzie pracy, więc muszą być trzy. Za to telewizora nie mamy wcale.

Nom,rzeczywiście marudny ramol z Ciebie:)
Fakt,że dziecko ma laptopa czy tableta nie oznacza,że TYLKO TO wypełnia jego czas.Moja córka ma lat osiem.Jako szeciolatka kupiła sobie laptopa za swoją kasę.Używała go raz w miesiącu.Ot,takie miała marzenie.Teraz kurzy się niepotrzebny.Ipada używa gdy jedziemy autem,w poczekalni u lekarza.I czyta tam artykuły o psach:)
Poza tym ona nie ma czasu na siedzenie przed tymi ustrojstwami.Chodzi do dwóch szkół,ma psa i woli wyjść z nim i spotkać swoje koleżanki- psiary niż siedzieć w domu.
Telewizję ogląda raz,dwa razy w tygodniu.

gojka102, ale ja nie atakuję Ciebie. Ja wiem, ze są rodzice, którzy mądrze dawkują telewizję, internet i inne zdobycze techniki. I że są dzieci które bezmyślne gapienie się w tv nie kręci.
Ale są tez domy w których telewizor gra na okrągło w pokoju dziecinnym  nastawiony na kanał z bajkami. W których dzieci posługują się myszką od komputera a nie potrafią trzymać kredki. W których czytanie książki zastępuje włączenie bajek. W których rodzice uważają, że interaktywna zabawka mówiąca, śpiewająca itp zastąpi kontakt z rodzicem. I to mnie przeraża właśnie, że rośnie pokolenie które w jakiejś dużej części tylko odbiera a nie będzie potrafiło tworzyć.