ja,on i komputer

Pavana  wierzę że taki odcięty od świata mąż to duży kłopot, bo u mnie to chyba ja jestem tak odcięta czasami ha ha ha.

Powiedz wolała byś żeby już wychodził z kolegami , czy gdzieś niż siedział i grał? Bo nie ma złotego środka, ty wygadasz się dzieciom, do kumpeli czy kogoś a on ? Czy ma kumpli czy kogoś z kim pogada realnie?

Komputer to chłonna zabawka , ciągle milion wiadomości, klikasz i wiesz coraz więcej.Wciąga i powiem ci co to jest 4 godziny mijają szybko zanim człowiek zdarzy posmakować  czy rozmowy z kimś czy gry.

Widzisz dom to ciągłe gderanie, dzieci wrzeszczą, wracasz a tu hałas ni tu głowy uspokoić.
Jak usiądzie i wreszcie wyłączy mózg to ktoś go szarpie tata daj mi , tata to i owo, nie wkurzyło by cię?

Mąz potrzebuje odskoczni, pewnie ma trudną prace a co do znajomych wirtualnych dają mu oni tylko dobre, i przez to są ciągle ciekawi i on tak ich ceni.
Zobacz on ma do wyboru np 20 ludzi, znają co on te grę, łącza ich wspólne przygody rywalizacja, każdy wypracował sobie u niego jakieś miejsce.
Jeśli ktoś mu marudzi klika na inna osobę i już go ktoś wysłucha, juz pogada rozśmieszy. Tu nikt mu nie truje wynieś śmieci, no dzieckiem się zajmij.

Jeśli możesz staraj się jak najwięcej rozmawiać z mężem na różne tematy, takie ciekawe które go wciągną, nie bądź monotonna bo wyjdzie mu uchem .
Do tego wypracuj taki rytm że ustalacie że posiedzi 3 godziny a potem z wami siedzi , i jeśli tak uzgodnicie to nie przeszkadzaj mu absolutnie przez te jego 3 godziny.
I dzieci niech mu tez dadzą spokój, potem przewie to omijaj temat komputera za to chwal go za drobne rzeczy.

Zacznij mieć tez swoje sprawy i tajemnice, bo to pociąga facetów, ładnie ubrana w wybrany dzień wyjdź do kumpeli.
Zaintryguj go, niech przypomni sobie że ma fajną żonę, że trzeba uważać bo mu ktoś ją zwędzi.

Jeśli mąż w weekend będzie miał dla was wasze godziny to zaplanuj wspólny basen, śmiech dzieci i jego zbliży was na pewno. Niech mąż poczuje na nowo jak fajnie być tatą.
Bądz dla niego kobietą, owszem mamą dzieci ale przede wszystkim świetna partnerką.
Pomaluj paznokcie, zmień fryzurę  no niech widzi że coś robisz dla siebie.

Musisz być po prostu ciekawsza niż komputer, trudne zadanie ale przy uporze uda się. Nie wypominaj mu ciągle bo to dobija.

Widzisz napisałam co masz zrobić by mąż przestał kochać bardziej komputer , rady są dobre i skuteczne, ale musiała byś w to włożyć trud , musiała na prawde bez żalu ratować twój związek..

A tymczasem jak myślałam jest w tobie ogromny bunt i żal.Sa dwa wyjścia ale najpierw  odpowiedz ale Szczerze czy ty chcesz wasz związek naprawić.

Na pewno powiesz tak, ale  na to jest dwojaki sposób myślenia i wybierz  jeden.

Jesli rodzina jest dla ciebie najważniejsza, kochasz męża cierpisz i naprawdę chcesz ratować wasza rodzinę to czeka cie zmiana.
Zmiana twojego myślenia że koło męża się na palcach nie chodzi. A właśnie czasami nie ma innego sposobu , trzeba ugiąć dumę i głowę i pochodzić .
Bo przecież biorąc ślub  bierzesz na siebie zobowiązanie dbania o tego człowieka tak samo jak on o ciebie.
To poczucie że ktoś musi być mądrzejszy, że jako kobieta musisz zadbać o to by wasza rodzina , każdy z osobna w niej był szczęśliwy.
Twój mąż powinien jako ukochany człowiek  być na pierwszym planie i jeśli on nie umie sobie poradzić to trzeba mu pomóc.To że on błądzi to możesz z miłości naprawić jego myślenie, pomóc mu zmienić siebie.

Uda ci się to ale gdy pozbędziesz się goryczy. W drugim twoim poście są same pretensje "Czemu on nie docenia że siedze w domu?" a pytałaś go? Na spokojnie pytałaś?

A kto ci kazał wziąć na ramiona wszystkie obowiązki? Chciałaś na początku być idealna gospodynią mamą, sama lepiej wszystko porobić  wzięłaś na głowę cały dom a teraz pretensje?
Sama dobrowolnie nie pozwoliłaś jemu robić po jego, nie włączyłaś do obowiązków. To teraz zegnij głowę  dla dobra rodziny i zrób coś.

Dlaczego ty masz to zrobić mimo iz on rozwala rodzinę? Bo mądrzejsza i bardziej odpowiedzialna jesteś.
Bo jak nie dotrzesz do męża to go stracisz. W końcu któraś miła, wysłuchująca go, skakajaca koło niego ci go zabierze.
Jeśli ty nie zmienisz swojego podejścia on nie wyjdzie z skorupy.

Drugie wyjście to zacznij szaleć, zostaw go i obowiązki, bądź szczęśliwa bo nie jesteś , pragniesz tego?
Rozwalisz rodzinę takim zachowaniem.

Nie usprawiedliwiam jego podejścia, ale znam wiele przypadków gdy żona uniosła się z honorem, typu " On zniszczył niech on naprawia. Było po związku. Jeśli naprawdę chcesz ratować rodzinę to ty się zmień.

Nie jest to miłe, sprawiedliwe, przyjemne ale od ciebie zależy szczęście was wszystkich, czy potrafisz mężowi zapomnieć krzywdy i powalczyć o niego.

Pomyśl jeżeli dla partnera komputer ma większa wartość niż relacje jego z tobą to znaczy że te relacje są złe, gdzieś po drodze zmieniłaś się , narosło kłopotów, on się zmienił.
Jeśli inni ludzie dają mu wsparcie, akceptacje, uśmiech, ciepło to (nie tłumacząc go) nasuwa się pytanie dlaczego najbliższa osoba, zona mu tego nie daje?
Dlaczego ucieka od rodziny w wirtualny świat? Chyba coś jest nie tak, zastanów się.

Poza tym komputer uzależnia,jak alkohol czy inne używki .

Oj, Różyczka nie zrozumiemy się. A to dlatego, że dzieli nas sposób myślenia o związku i o mężczyznach. Ja jestem zdania, że aby związek się udał trzeba takiego samego wkładu i wysiłku z obu stron. Jestem za partnerstwem i równouprawnieniem. Uważam, że to nie jest tak, że jak jest w małżeństwie problem, to tylko jedna strona jest winna, czy nie winna i tylko jedna strona ma ponosić wysiłek i odpowiedzialność za to co się dzieje. Oczywiście, że mąż miał powód, żeby "wsysnąć" w swoje gry. Tam ma kolegów, którzy od niego nie chcą nic oprócz wspólnej zabawy, tam się zazwyczaj wygrywa, świat jest piękny i kolorowy i zawsze jest się bohaterem o niezwykłej mocy. W życiu ma się postarzającą, stawiającą wymagania kobietę i trzeba się co dzień starać. Przy czym ten pierwszy scenariusz jest o wiele łatwiejszy i przyjemniejszy! Związku nie da się zbudowac w pojedynkę! I tu się zgodzę, że biorąc ślub bierze się odpowiedzialność za drugiego człowieka: obustronnie! I ja również powinnam być dla niego na pierwszym miejscu.
Napisałaś:
"A kto ci kazał wziąć na ramiona wszystkie obowiązki? Chciałaś na początku być idealna gospodynią mamą, sama lepiej wszystko porobić  wzięłaś na głowę cały dom a teraz pretensje?
Sama dobrowolnie nie pozwoliłaś jemu robić po jego, nie włączyłaś do obowiązków. To teraz zegnij głowę  dla dobra rodziny i zrób coś."
Kocham męża bardzo, ale został on wychowany w bardzo tradycyjny sposób: obiadek pod nos i kobieta do kuchni. I uwierz mi, że te podwaliny partnerstwa, które mam zawdzięczam swojej postawie. I jestem przeciwna temu, że kobiety wciąż masowo pracuja na dwa etaty (praca zawodowa i dom) a mężczyzn się usprawiedliwia, tak jak Ty to robisz. Myślę, że w związku partnerskim o który mi chodzi i do którego dążę nie może być schematów, że kobieta ma się zastanawiać, dlaczego? (siedzi przed komputerem, mało się angażuje w obowiązki domowe itd) ma dobrze wyglądać, starać się być atrakcyjną a facet może uciec w grę i nie starać się w ogóle. Bycie odpowiedzialnym za dwóch jest potwornie męczące i na pewno nie zbuduje się na takiej postawie dobrego związku.
Różyczko piszesz: "koło męża nie chodzi się na palcach, ale czasem nie ma innego wyjścia, od Ciebie zależy szczęście Was wszystkich" To jest właśnie to o czym pisałam wyżej : w pojedynkę nie da się stworzyć dobrego związku.
Myślę sobie, że jestem wartością samą w sobie i nie boję się, że jakaś miła, skakająca wokół niego mi go zabierze - skoro on chce skakającej wokół siebie i nie potrafi docenić tego co ma - ja tu nie pasuję!
No i na koniec: staram się zawsze myśleć dwustronnie, może dla tego nie tak łatwo "rozgrzeszam" męża. Mam grono przyjaciół, którzy dają mi wsparcie, akceptacje, uśmiech i ciepło. Różnica polega na tym, że oni są w realu, mąż nigdy nie musiał czuć się gorszy i czekać, aż najpierw pobędę z nimi, bo się umówiłam, bo czekają, bo musimy razem zabić smoka... Dla mnie jest to po prostu brak dojrzałości, odpowiedzialności i pójście tam gdzie jest łatwiej i przyjemniej, choć nieprawdziwie.
Ach! i jeszcze jedno - wybierając męża szukałam kogoś kogo pokocham, o pewnych cechach charakteru i określonym światopoglądzie, b e z  n a ł o g ó w. Dobrze mu się przyjrzałam i bardzo go pokochałam. Ale wtedy nie miał komputera...

Witam ponownie. Na początku wyjaśnienie, absolutnie rozumiem twój żal, nerwy i frustracje   bo to nie jest przyjemne gdy jest sie ignorowanym, gdy ktoś odpycha nas na drugi plan.

Jako kobieta absolutnie te nerwy rozumiem i wiem ile cie kosztuje to. Głęboko niesprawiedliwe jest to że kobiety muszą częściej ustępować dla dobra rodziny, dla szczęścia dzieci.
Niestety sytuacja ta trwa już od bardzo dawna, wieki całe zona była w domu  a mężowi należał sie odpoczynek bo ona niby  nic nie robi.
To oczywiście błędny szowinistyczny  pogląd i nie zgadzam się na takie traktowanie. Żeby była jasność.

Widzisz  mój mąż jest typem milczka, i na początku związku wszystko robiłam jak w zegareczku tylko by gdy wróci po pracy mógł pobyć ze mną. Jak pies dopominałam się  o jego uwagę.
A on wracał po pracy jadł w milczeniu obiad brał pilota i "Odprężał sie  przed tv, Bo w końcu  Nalezy mi sie co".

Cierpiałam bardzo, za jeden jego uśmiech, za wsparcie oddała bym tyle, pracowała bym jak wół a on nie chciał mi tej chwili rozmowy dać.
Co więcej jak już ze mną rozmawiał to  jednym okiem i tak zerkał w tv.
Przerobiłam wszystko od złości , po płacze kłótnie, z szarpałam sobie nerwy.
Nic nie działało, trwało to 4 czy 5 lat.

Po tym czasie z innych powodów poszłam na terapię, i przy okazji zagadnęłam mojego psychologa o to co by tu na tego męża zrobić.
W jakim to byłam szoku i wkurzona gdy on orzekł że Jakim to prawem żądam od męża by on o mnie dbał i zabiegał?
Że dlaczego z pretensjami mu wyskakuje gdy wraca po pracy?
Dlaczego nie zaciekawię go niczym?
Dlaczego nie postaram sie go poznać, i poznać dlaczego woli tv.
Z  gadania psychologa zamiast wsparcia (tak mi sie wydawało rady ) usłyszałam wyrzuty.

Nie wiesz jak ryczałam wracając ale na drugiej sesji  juz przygotowana  to ja zadawałam pytania.

Jak to to on zamiast dbać o szczęście nasze to woli tv a teraz to jeszcze ja mam skakać koło niego?? No może jeszcze  mam dywanem pod jego buty być?
Tyle przez niego płakałam a teraz jeszcze to niby moja wina?

I wyobraź sobie  wzięłam męża tam do poradni i mówię psycholog go pyta .
Czemu pan woli dziennik od rozmowy z żoną odp- Bo lubię dziennik i chce być na bieżąco.

Dlaczego nie poświecą pan zonie czasu na rozmowę odp- Bo ona jak tylko do domu wchodzę  głowę mam jeszcze pełną szumu z pracy a ona nie da mi się wyciszyć, tylko odraz chce pełnej uwagi a ja  tak nie mogę.
Muszę się wyciszyć dopiero mogę pogadać ale ona wtedy to już zła jest, a ja czuje się jak nieudacznik bo znów jest nieszczęśliwa przeze mnie.

Dlaczego sa kłótnie pana z żoną odp- Bo ona mnie nie rozumie że ja tez mam prawo mieć dól, gorszy dzień, że mam masę kłopotów  w pracy, ciągły strach o lepsze jutro. Ja bym z nią porozmawiał gdyby wyciągnęła do mnie rękę.

Byłam zaszokowana jego odpowiedziami bo były inne niż to czego oczekiwałam, wychodziło że to ja robię błąd, i ta świadomość bolała okrutnie.

A psycholog zadał mi takie pytania -
Dlaczego jest pani matka nie partnerka dla męża?
Dlaczego nie da mu pani odpocząć a potem porozmawiacie?
Dlaczego nie zacznie pani pomagać mężowi wyjść ze skorupy i otworzyć się przed panią szczerze.

Przetrawiłam wszystko i ponieważ kocham go nad życie to zawalczyłam. Zgięłam dumę i postarałam się być inna, przestałam tylko myśleć że ja chcę że mi się należy bo on Powinien.
Skończyłam z tymi żądaniami - bo ja serce wkładam a ty to tylko z roboty i tv.

Dziś mąż mówi mi o swoich problemach myślach, jest cudowny inny, rozwinął się jako człowiek.
Odrobina zmiany mojej i słów , pochwał a jaka zmian.
Jest cudowny kochany, ustąpił bo widział że i ja stosuje się do rad psychologa to i ona  ustąpił z tv.
Miliony szczerych rozmów i wiem że warto było podać mu rękę bo on nie umiał naszego związku naprawić.

Dziś jestem szczęśliwa, oglądam z nim dziennik a potem przytula mnie i rozmawiamy, wygłupiamy się albo  idziemy do kuchni.Nagroda za to że spróbowałam go zrozumieć jest jego zmiana.

A i ostatnio nawet usłyszałam że dziękuje mi że nie jestem taka jak zony kolegów co tylko wymagają, marudzą, i facet to dla nich portfel i obowiązki. że ja to i go zrozumiem gdy na prawdę pada po pracy, widzę sińce pod oczami, i nawet zdarza mi sie  masować jego spracowane nogi gdy go bolą.

Ktoś w związku musi być ten mądrzejszy, umieć ustąpić, przyznać się do błędu.

Związek to trudna droga a najważniejszy jest kompromis i nie tylko od strony męża a i od strony żony.

Dziekuję kobietki za wpisy! Ten cholerny komputer jest dla mnie dużym problemem. Na prawdę czasem już nie wiem co począć i skupiam się na tym, aby mnie nie bolało. Nie mam pomysłów. Nie potrafię robić czegoś przeciwko sobie (ubierać się w seksowną bieliznę i przechadzać się obok monitora...), nie jestem dyoplomatką i kompletnie nie znam sie na "damskich sztuczkach". Czasem po prostu przeczekuję. Na pewno cała ta sytuacja ochłodziła we mnie uczucia do męża, choć nadal go kocham, to już nie jest to samo co kiedyś. Ale cieszę się, że odkryłam to forum! Jakos tak raźniej się wygadać i usłyszeć odpowiedzi. Nawet, jak ktoś ma inne zdanie to sam fakt dyskusji bardzo uwalnia emocje, działa jak wentylek. Pozdrawiam Netkobietki!

Dziewczyny, jak ja Was rozumiem... Każdą po kolei... Bo mam za sobą już tok myślenia pavany, próby zrozumienia różyczki... i myślenie o najgorszym jak antea... Kilka lat temu wylądowałam u psychologa, bo tematu nie potrafiłam zrozumieć. Bo buntowałam się, bo płakałam stojąc nad nim, bo krzyczałam. A on przez to był jeszcze bardziej rozdrażniony. Jego pasją są gry komputerowe, ale znalazłam też dowód na to, że oglądał panienki... I przez tyle lat motałam się, miałam dość jego, tego małżeństwa, tego, że tylko ja tak naprawdę starałam się je naprawić, skleić, stworzyć rodzinę. I wiecie co? Na dzień dzisiejszy mogę Wam powiedzieć, że nie każdy facet da sie zaciągnąć na terapię jak mąż różyczki (miałaś to szczęście), nie każdy zareaguje na płacz, na rozmowę. Trzeba zająć się sobą, wyrzucić z głowy myślenie "on" i tylko "on". Gra? Niech gra. Siedzi? A niech siedzi. Dziewczyny, jeśli nie rozumiecie tego dziś, uwierzcie mi, przyjdzie taki moment, kiedy Wam się przeleje i powiecie "dość, ja też chcę mieć swoje życie". I naprawdę zaczniecie dbać o siebie. Nie wierzyłam, bo jestem też jedną z kobiet "kochających za bardzo", oplatających swą miłością jak bluszcz. Nie wierzyłam, ale to działa. I wiecie jaki jest efekt? człowiek jest spokojniejszy, a on... Wreszcie zauważa naszą obecność. To, o co tak walczyłyśmy, tylko, że w koncu przestaje nam na tym zależeć. I cały sęk w tym, że robimy to dla siebie, ale też i dla ratowania związku, bo faktycznie, faceci to dziwne stworzenia, a mądrość kobiety polega na tym sprycie, na tym by pokazać mu i udowwodnić pewne rzeczy.
Pavana, ha, obie dobrze wiemy, że ubieranie skąpych fatałaszków nic tu nie pomoże. Ja wszystkiego próbowałam, najlepszym sposobem nie jest przeczekanie. Najlepszym sposobem jest zajęcie się sobą. W pełnym tego słowa znaczeniu. Włącz komputer, baw się tym ,pomaluj paznokcie, poczytaj książkę, ja cały czas się tego uczę. A im bardziej się uczę, tym on bardziej mnie zauważa. Nie reaguj, naucz się nie patrzeć w jego stronę, niech gra, a Ty ciesz się swoim życiem. Coś w tym jest, że facet króliczka gonić musi.
A Kasta napisała, że ktoś w związku musi być mądrzejszy. I że u niej nie zadziałało. Bo na kazdego działa coś innego, o tym trzeba pamiętać. I dlatego trzeba mieć alternatywę - swoje życie.
Antea, przykro mi z powodu tego, co Cię spotkało. Ale uwierz mi, ja też mam tę klikuletnią drogę za sobą. Ostatnio przeczytałąm takie mądre zdanie, że Hiszpanki są dobrymi żonami, bo każdego dnia udowadniają swoim mężom, że są lepsze od kochanke. I nie krzyczą, nie naskakują. Tego też się uczę... Choć ciężko żyć ze świadomością, że ja zasuwam po pracy, a on siedzi i gra. Ja prasuję, a on gra, ja gotuję, on gra. Ja odkurzam, a on tylko się odsuwa. Staram się, uff, jak się staram.
Jeszcze niedawno też spełniałam jego marzenia. Wszystkie. I też spełniałam fantazje, pyszne jedzonko itd. Im bardziej wchodziłam do tyłka, tym on bardziej miał dość. To jak w tym powiedzeniu "zagłaskać kotka na śmierć". Moment zwrotny, kiedy przestałam. Bo nie tędy droga. Myśl teraz przede wszystkim o dzieciach, przecież chorują. Nie o nim. Będzie dobrze, wszystko się ułoży. I nie możesz myśleć o najgorszym ,bo z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Dokładnie tak. To trudne, ale trzeba zmienić sposób myślenia. I na wszystkim to wyjdzie dobre. Nie rozumować na zasadzie "co zrobić żeby był zadowolony, co zrobić żeby mnie zauważył" bo to i tak nic nie da. Tylko myśleć "co ja mam ze sobą zrobić, żebym była zadowolona".

bylam w zwiazku prawie 4 lata z facetem uzaleznionym od kompa. jak wspominam czasy, kiedy mieszkalismy razem to  kazde moje wspomnienie kreci sie wokol komputera. kazda proba rozmowy z nim na ten temat i prosba o ograniczenie czasu przed monitorem konczyla sie klotnia. dlatego uwazam, ze nie ma sensu z nimi na ten temat gadac, bo i tak nic nie osiagniesz ta rozmowa.
ja tam zgadzam sie w bardzo duzym stopniu z  różyczka. olalabym te jego granie i zajela sie soba. w moim przypadku to przynioslo efekty. wychodzilam ze znajomymi, mialam swoje sprawy, swoj swiat o ktorym mu za wiele nie opowiadalam i po jakims czasie sam chcial ze mna wychodzic i o wszytsko wypytywal. bylam fajna, bezproblemowa i to pewnie sprawilo, ze sobie o mnie przypomnial, a komputer zaczal ograniczac.
mysle, ze to nie chodzi o to, zebys chodzila na palcach wokol meza, tylko przeciwnie- olewaj jego zafascynowanie komputerem.
ale oczywiscie przyznaje, ze my bylismy tylko para chlopak-dziewczyna, mieszkalismy razem przez rok, wiec nie ma co porownywac tego zwiazku do Twojego malzenstwa z 12-letnim stazem.

To ja mam nieco inny problem, który zaczął mi ostatnio doskwierać coraz mocniej. Oczywiście chodzi o Niego i Komputer (a właściwie blogi, różnego rodzaju forum i inne blipy itp itd). Mój Partner od jakiegoś czasu - około roku zaczął się zmieniać. Nie widziałam tego dobrze, bo nie mogłam obserwować, ale to co zobaczyłam ostatnio to mnie powaliło i teraz nie wiem co mam robić. Jesteśmy ze sobą już dobre 8 lat. Od ponad roku jednak zauważyłam, że zaczynam tracić na rzecz forów w Internecie, blogów i innych miejsc wymiany myśli. Nie wiem dlaczego - zawsze rozmawiało nam się dobrze, mieliśmy wspólne tematy, a tu zaczęło robić się coraz bardziej "sucho". Myślałam, że to moja wina (dość intensywnie pracowałam i miałam spory kawał dojazdu do domu a on może sobie pracować spokojnie w domu - jest programistą). Więc wymyślałam różne wyjazdy, wycieczki itp itd (ale tak by nie było zasięgu). Oczywiście coraz częściej słyszałam, że taki wyjazd to nie, bo jak potrzeba to on nie może pracować. O święta naiwności - o tym nie pomyślałam (przecież to jego praca) - no dobrze, więc zaczęłam wymyślać miejsca, gdzie był dostęp do Internetu... Dzięki temu zyskałam samotne wieczory i dłuższe samotne spacery (bynajmniej nie do pracy). To postanowiłam zrobić inaczej - fajna, sexy bielizna, przechadzanie się pod nosem itp itd. Co słyszałam? Źle się czuje (a podobno to domena kobiet) i takie tam o zmęczeniu. Odpadłam. Postanowiłam zbadać sprawę od innej strony - zaproponowałam, że też chcę zobaczyć co on tak czyta - bo to na pewno interesujące. Reakcji dzikiej awantury się nie spodziewałam... A taka była. Czemu? Nie wiem do dziś. Więc stwierdziłam, że podejdę jeszcze inaczej i w końcu udało mi się dotrzeć do jednej ze stron, na których działał. Udało mi się dotrzeć do komentarzy - na różne tematy. Co mnie zaskoczyło, to to, że kiedy się dowiedział, że to ja od razu wykasował konto.  Nie żeby było tam coś co mogłoby świadczyć w jakikolwiek sposób na jego niekorzyść (albo do tego nie dotarłam). Ostatnio, ponieważ jestem w ciąży pracuję już z domu. I tu mnie coraz mocniej boli gdy widzę jak on pracuje (20 do 80: czyli 20% czasu  na pracy-pracy, 80% czasu na forach, blogach itp itd). RSS to ma dłuższy niż mur Chiński. Nie chcę poruszać tego tematu, ponieważ dobrze pamiętam poprzednią awanturę i widzę jak się zachowuje gdy pytam "co ciekawego czytasz" (zwłaszcza gdy się cieszy jak szczerbaty do sucharów). Jestem w ciąży i nie chcę się denerwować, tym bardziej, że rozwiązanie coraz bliższe. Ale czuję niepokój co będzie potem... Co jeśli to wszystko wciągnie go jeszcze bardziej? Czemu potrafi do mnie przez cały dzień powiedzieć 5-6 zdań (bez prowokowania go do rozmowy) a na stronach ma tyle do powiedzenia?
A teraz humoreska codzienna - rano wstajemy (ludzie na ogół po wstaniu idą się myć, jedzą śniadanie itp) i co się dzieje? Pierwsze to komputer i sprawdzić co się pojawiło do godz. 2-3 w nocy (bo o tej porze kładzie się spać). Gdy wracamy ze sklepu spaceru lub cokolwiek w tym stylu co się dzieje? Komputer (nie że trzeba rozpakować siatki) i sprawdzić co się pojawiło. Czasem jak patrzę na niego to widzę swojego dziadka, który kiedy wracał do domu, pierwsze co to zaglądał do barku (po prostu nie zważał na nic - i tak był do wieczora, gdy padał od alkoholu), te same ruchy, ten sam wyraz twarzy... Czy to może być uzależnienie? Czy ja i moje dzieci będziemy musiały zakładać blog by się z nim porozumiewać? JAK z czymś takim walczyć?

Rozumiem i to aż za dobrze (przeraziłaś mnie, że to tyle trwa u Ciebie bo u mnie krócej i mam nadzieję, że zaniknie)... Dlatego też szukałam miejsca gdzie by się wygadać (wyklikać).
A myślałam, że to tylko na mnie tak działa cieszenie się do kompa, i na pytanie co "Co Cię tak cieszy" odpowiedź "Nic" (wtedy w myślach "to idź do specjalisty jak się cieszysz do monitora, bo to chyba niezbyt dobrze") ... Trzymam kciuki za zajęcie się sobą. Myślę, że to jeden z najlepszych sposobów  (tylko czasem zimowymi wieczorami trudno tak siedzieć i słuchać jak pracuje klawiatura a Ty nie masz do kogo ust otworzyć (bo "tak", "nie", "nie wiem")

Tisha... Zbielałam z przerażenia - nawet w najczarniejszych myślach nie rozważałam takiej możliwości (może dla tego, że mierzę innych swoją miarą i wydaje mi się, że skoro ja kocham dzieci i się o nie troszczę to druga połowa zrobi to samo).
Współczuję z całego serca ale dzięki za informację, będę musiała jeszcze przemyśleć sprawę pod takim kontem.

tparado a jak sądzisz skąd się tu wzięłam? :-)
Ja co prawda nie mam problemu z grami tylko z forami i innymi blogami (ale dla mnie to "jeden pies"). Kiedyś sporo graliśmy razem ale potem jemu odeszło a ja chciałam robić coś z nim... Może Twoja druga połowa się zorientuje, że coś "jest nie halo", jak zobaczy, że Cię coraz częściej wieczorami nie ma, albo jesteś tak zajęta, że nie masz czasu. Z drugiej strony, czy zauważy, czy nie będzie to świetny pretekst do jeszcze większej ucieczki w wirtualny świat?

Moja mama wyszła z założenia, że "lepszy ojciec jaki jest, byle był" i po prostu mu odpuściła. Dodam jeszcze, że tatko jest niezłym bajkopisarzem i nagadał całej rodzinie, że to wszystko wina matki bo ona założyła firme i bankrutuje[wierutne kłamstwo] i on musi utrzymywać całą rodzinę, więc należy mu się "solidny odpoczynek po pracy, bo tyra non -stop. Dlugo by opowiadać.

Niemniej jednak chciałam nawiązać do watku kobiet poznawanych w grach internetowych. Życie jest ironiczne - ojciec uzależniony od gier, a potem trafił mi sie narzeczony też lubiący gry internetowe, aczkolwiek nie był uzależniony[przynajmniej wtedy - jak jest teraz - nie wiem]. Grał ok 2h dziennie w jakiegoś RPG online, i widzisz, te 2h dziennie wystarczyły mu na poznanie panienki i zdradzenie mnie z nią. Dasz wiarę, że panna zaczęła z nim znajomość, żeby mieć większe profity w grze?

Mój nie dosyć że pracuje jako informatyk to jeszcze od czasu do czasu lubi sobie też pograć i to dosyć długo. Najchętniej jego gry bym wyrzuciła.

hm, ja się po prostu przyzwyczaiłam i zajmuję się wtedy sama sobą. tylko że chyba u mnie mój facet nie przepada aż na tak długo, nie zarywa cały nocy...

Popieram Kyntie!

Lepiej bym tego nie ujęła - te wszystkie rady, żeby to kobieta zabiegała w sytuacji kiedy facet jest nałogowym maniakiem komputerowym to o kant d**y potłuc. Dlaczego ona ma się urabiać po łokcie?! Bo on gra?! To czyja to wina? Kobiety?! Ona ma latać i naprawiać to co on psuje w rodzinie?! Bez jaj.

Cieszę się Kyntio, że Ci się udało, ale musisz być czujna - wiesz w grach sączasem okresy przestoju, a potem wchodzi ulepszenie i abarot znów nie możesz go od kompa odciagnąć. Trzymaj się! I powodzenia

Mam nadzieje, ze jeszcze tu zagladacie. Ja z tego samego, klasycznego wirtualnego piekla. On gra cale  noce, sluchawki, plecy te sprawy. Dzieci go irytuja o sobie nie wspomne:( rodzina sie rozpada. Nic, kompletnie nic go nie interesuje....z niecierpliwoscia czeka jak pujde Malutka usypiac I juz gra...nie mam po co wracac do salonu...a on juz nie zagladnie  nawet do sypialni. Olewanie nic nie daje, no moze Tyle, ze sie nie wydziera, w spokoju moze grace lie chce, Potem  odsypiac lie chce!!! A ja dom, dzieci, pies, zakupy, pranie, sprzatanie etc. Moj placz go tylko rozwscieka.....prosby rozsmieszaja. Starsza corka zalamana, mowi, ze  nie ma taty, zazdrosci kolezanka, ze maja normalnych ojcow. Malutka jeszcze do niego podchodzi, probuje sie tulic...ale wiem, ze niedlugo intuicyjnie przestanie, tak jak ja przestalam, tak jak przestala starsza corka! Jestem sama, samotnie wychowuje dzieci, czuje sie wolna w sensie zwiazku ( w sytuacji jaka zgotowal), a mimo to odsuwam od siebie facetow, nie reaguje na wysylane sygnaly, on mnie I nasze dzieci tak odrzucil jak smieci a ja czuje potrzebe bycia lajalna, czysta w stosunku do niego! Ja potrzebuje lekarza I to dobrego! Od kilku tygodni mam zawroty glowy, nie moge spac, mam bole w klatce piersiowej...a jak go widze z tym padem w lapach I tych sluchawkach to az mnie  sciska w zoladku. Nie wiem co mam robic, on mnie juz nie kocha, cierpie strasznie, zal mi dzieci.....czuje, ze powinnam odejsc ale sie boje. Prosze Was pomozcie mi, nie mam juz sily. Jestem z Trojmiasta moze ktoras z Was ma podobny problem, moze sie spotkamy.......