Ona potrzebuje czasu.

Niech zgadnę. Ma "naście" lat?

Jak miałam lat 16 zachowywałam się podobnie względem mojego ówczesnego chłopaka. Tzn nie olewałam go w ten sposób ale również momentami dawałam mu do zrozumienia, że nie chce aktualnie go oglądać. Wiesz z czego to wynikało? Z tego, że tak na prawdę nie chciałam z nim być - byłam w nim zauroczona ale te zauroczenie bardzo szybko minęło. W pewnym momencie dotarło do mnie, że robię mu krzywdę. Zerwałam jakikolwiek kontakt między nami. i choć potem on prosił i błagał, a mi nawet zdarzył się moment zwątpienia - wytrwałam, bo wiedziałam, że to najlepsze rozwiązanie, zarówno dla mnie jak i dla niego. Pytanie brzmi, czy Twoja "dziewczyna" też sobie to  uświadomi, a jeśli nie, czy ty będziesz w stanie to zakończyć, by zachować szacunek do siebie.

Mamy po 20 lat, ale widzę analogię. Jest też coś, o czym nie pisałem. Mowiła, parę tygodni temu, przy okazji jakiejś tam głupiej kłótni, że chce, żebym zerwał, bo ewidentnie z nią się męczę. Na co odpowiedziałem, że wcale tak nie jest i że warto z nią budować związek. Możliwe jest, że masz rację. Ogólnie nasza znajomość potoczyła się błyskawicznie. Poznaliśmy się na wyjeździe, wyjechaliśmy stamtąd mocno zadurzeni w sobie. Przez pierwszy miesiąc nie mogliśmy oderwać od siebie oczu, potem zaczęło się to normować. Wysłałem jej smsa, że pewnie jest jej ciężko, że wie, co do niej czuje i choć mi się to nie podoba, niech da sobie tyle czasu, ile potrzebuje i życzyłem powodzenia. Odpisała mi, że nie jest jej ciężko, że czasem potrzebuje odpocząć ode mnie, bo ma ciężko w pracy i na uczelni. Wszystko z uśmiechem. Nie będę pisał, bo już powiedziałem na ten temat wszystko, co chciałem i co ona powinna wiedzieć. Wystarczy czekać. Zastanawia mnie jednak wasza ocena tej sytuacji i doświadczenia w podobnych sytuacjach.

Serce mówi mi co innego, jednak zdrowy rozsądek podpowiada mi, że masz racje. Byliśmy już bliscy zerwania, jednak na moje pytanie: czy to kończysz? powiedziała, że nie będzie odwalać całej roboty za mnie, że chce ją zmieniać(przeszkadza mi rzeczywiście fakt, że jest bardzo skryta i chciałem ją otworzyć) i skoro jest mi z nią źle, to niech sam zerwę. Chodziło o te przerwy. Powiem szczerze, że sam miałem takie myśli wcześniej, że ona się boi odpowiedzialności za zerwanie. Może dlatego, że tak naprawdę to jej pierwszy poważniejszy(czyli dłuższy niż 2 tygodnie) związek? Zresztą, sam w nich nigdy wytrwały nie byłem. Nie mówiła, że mnie kocha, tylko raz ja podczas jednej z 'gorszych chwil', że się w niej chyba zakochałem. Było to z 2 miesiące temu. Ja się czuję gotowy, żeby to powiedzieć, ale szczerze to boję się jej reakcji. Jednak zależy mi na zbudowaniu czegoś z nią. Czy jest na to szansa?

i tu znowu pojawia się zdrowy rozsądek. Mówi mi, że mi nie ufa i że już jej to pokazałem(zawsze byłem z nią szczery). Z tym, że zawsze myślałem, że robi mi jakiś test, żebym się przyznał do czegoś, jednak nie miałem do czego.

i nie wiem, czy to ma jakieś znaczenie, ale zawsze jest tak, że to ja odpisuje ostatni. Sytuacja wygląda tak, że piszemy, ona zasypia, bo zasypia wcześnie(albo po prostu nie chce jej się pisać, zresztą, mi czasami też), nie odpisuje mi na ostatnią wiadomość. Pisze dopiero rano, jak wstanie. Wtedy ja i karuzela się kręci. Nie widziałem w tym nic złego, ale może? Jak wyślę jej jakiegoś buziaka, nie odwzajemni(wysłałem może z 5 na tysiące smsów). Tylko raz, w pierwszym miesiącu odpowiedziała tym samym. Chyba dochodzę do odpowiednich wniosków pisząc tego posta, ale jeszcze raz was poproszę o ocenę sytuacji.

Chciałbym tylko zaznaczyć, że pomimo wszystkich tych spraw, o których napisałem, była też masa nieswamowitych chwil. Co mogę w tej sytuacji zrobić?

Zawsze szkoda jak przychodzi moment rozstania. Wiem,ze tego nei chcesz ale z drugiej strony masz dopiero 20lat, wszystko przed tobą . Na forum bywają gorsze wątki, zdrady , rozpady małżeństw kiedy dzieci są na świecie. To jest dramat. Wiem,ze sobie poradzisz , głowa go góry i powodzenia

ale jestem już chyba przekonany o rozstaniu. Dużo mi uświadomiliście. Chciałem chyba sobie wmówić, że jest inaczej. Sami wiecie, że ciężko jest stracić coś, na czym bardzo zależy. Chcę z nią porozmawiać pół godziny, powiedzieć, że ją kocham, ale z jej strony nie czuję tego samego, że za nic ją nie winię, ale nie mogę dłużej być w takim związku, bo bardzo cierpię

Ja również niczego nie podpowiadam, nie sugeruję. Napisałem jak tą sprawę widzę. Doświadczenie podpowiada mi jak się wasza historia skończy. Rób to co uważasz, rób tak żeby dla Ciebie i dla niej było jak najlepiej. Rozmowa jest cenniejsza od rozmyślania. Przedstawisz problem, może ona powie jak ona to widzi i dojdziecie razem do jakiś słusznych wniosków... Powodzenia

byliśmy na spotkaniu, jednak nie za bardzo(jak zwykle) chciała ze mną poważnie porozmawiać. Mówiła tylko, że chcę wszystko wiedzieć. Na pytanie, czy chce zerwać, odpowiedziała tak. Z tym, że miała dziwny "zwariowany" humor, jakby przedawkowała cukier na moje pytanie, czy nie chce na mnie zrzucić odpowiedzialności zerwania, zdecydowanie zaprzeczyła. powiedziałem jej, żeby to zrobiła, na co ona, żebyśmy zrobili to oboje. Potem gadka szmatka. Nagle, jak to było poprzednim razem, zaczęła mnie przytulać i całować. Rozeszliśmy się. Następnego dnia napisała, że bardzo tęskni i chce się spotkać. Spotkanie nie doszło do skutku, bo została dłużej w pracy i zapomniała mi napisać. Takiego smsa dostałem. Zapytała się, czy mogę następnego dnia. Zgodziłem się. Z samego rana dostałem smsa, że nic z tego nie będzie, bo źle się czuje. Rzeczywiście, wyszła z pracy po dwóch godzinach. Znów pisała, że tęskni i tak dalej. Zachowywałem dystans. Dziś nie pisała nic, więc wieczorem odezwałem się. Napisałem jak minął dzień, na co ona w swoim stylu z ostatnich, wcześniejszych dni, jednym słowem. Zapytałem się, czy coś się stało. Dostałem odpowiedź, że od naszego ostatniego spotkania jest jej bardzo ciężko i nie wie, czy nie jest błędem, że tak to zostawiliśmy. Na moje pytanie, czy myśli o rozstaniu, odpowiedziała, że nie wie i spytała mnie o opinię. Powiedziałem, że wszystko z mojej strony zostało już powiedziane i decyzja należy do niej i że w razie czego rozejdziemy się w zgodzie.Teraz wygląda to tak, że dałem jej czas do namysłu w poniedziałek, kiedy to się widzimy.  Do tego czasu nie będziemy utrzymywać kontaktu. Zapytałem też, czy pisała, że tęskni z poczucia winy, czy z realnej chęci spotkania. Dostałem odpowiedź, że z obydwu powodów, ale że tęskniła, i nadal tęskni. Rozumiem, że w poniedziałek powinienem spodziewać się rozstania? Jak to wygląda z waszej perspektywy?

Zdaję sobie sprawę z jej niedojrzałości emocjonalnej. Rozum całe życie przegrywał u mnie z sercem i tak jest też w tym przypadku. Tłumaczę sobie, że wszystko wróci do normy, a jej zachowanie i uczucia się ustabilizują. Na pewno, jeżeli będziemy mieli z sobą być, musi ona przestać zachowywać się tak, jak w ostatnim czasie. Nie rozumiem tego zachowania u kobiet. Czy to jakaś zabawa z jej strony, czy rzeczywiście walka z uczuciami. Czy rzeczywiście jak mnie straci, to przejrzy na oczy,

Zakończ ten "związek" jak najszybciej. Zachowasz miłe wspomnienia i godność (czyt: jaja). Inaczej dziewczyna zrobi ci w głowie tymi swoimi odjazdami emocjonalnego czernobyla. A kopnąć cię w dupę tak na amen to kopnie jak tylko znajdzie nowego chłopaka.