Drogie Panie pomóżcie. Problem z już Byłą Kobietą.

a jakieś inne opinie?

Kiedyś słyszałem taką wymówkę dziewczyny, że będzie "super wyjątkowo miła" dla takiego dużego debila (z zachowania przynajmniej), co ją podrywa, żeby się nią znudził i przestał ją zaczepiać. Także wyobraźnia kobiet jeśli idzie o zdradę jest nieograniczona, a potem wiadomo co z tego wynika. Inna popularna wymówka, to "muszę zerwać kontakt/wyjechać, żeby zatęsknić i potem włożyć nową energię w związek". Nie chciałbym Ciebie martwić, ale ja bym skojarzył te dwa Twoje fakty ("będę super miła" + "muszę wyjechać").

Oczywiście nic nie jest przesądzone, cuda się zdarzają. Może Ciebie nie olała i nie zdradza i nie jesteś jej poduszką emocjonalną, albo kryzysowym chłopakiem.

"niestety" po 4 latach czas na kontynuację tematu..

Specjalnie w tym wątku ewentualnie ku przestrodze innym którzy mają takie problemy.
Na początku powiem tylko że poczytałem kilka podobnych tematów przed chwilą i mam wyklarowane mniej więcej co o takich sprawach myślicie.

A więc cztery lata temu wróciliśmy do siebie po dwóch miesiącach. W związku było jak w związku. Czasem lepiej, czasem gorzej. Ale ogólnie sielanka.
Zareczylismy się i mieliśmy mieć ślub w maju 2018.

Niestety postanowiliśmy ostatnio, że go przeniesiemy na 2020. Powody - problemy z kasą z mojej strony, branza w której pracuje nie ma najlepszego roku a zarabiam prowizję od sprzedaży oraz problemy ze zdrowiem członka rodziny ale przede wszystkim natłok spraw u narzeczonej - dostała wymarzoną pracę i poszła na studia magisterskie na które razem z nią poszła jej matka.

W każdym razie ostatnio było trochę ciężko i dla mnie i dla niej.

Wszystko zaczęło się tydzień temu.
Jeszcze wieczór w sobotę gdy przyjechałem z nazwijmy to "spełniania mojej pasji" przywiozlem nam jedzenie z mac Donalda, gdyż wiedziałem że uczy się do późna a ostatnio gdy proponowałem restauracje mówiła ze nie ma czasu. Potem sex nawet z jej inicjatywy i ogólnie ok.

Dzień później w niedzielę zaczęły się tarcia. Powiedzmy że zrobiłem kilka rzeczy które niezbyt lubi. Powiedziała że ma ostatnio czasem duże wątpliwości co do sensu związku. Próbowałem ją uspokajać

Wieczorem w niedzielę siedzimy i patrzę że z kimś pisze smsy. Rzucilem okiem z jakimś Grześkiem, po czym nerwowo zaczęła chować telefon. Założyła też hasło.

Żeby się nie rozpisywać. Grzesiek to jej były pacjent który był u niej kilka dni na oddziale. Ktoś dał jej numer jemu i zaczęło sie pisanie (ponoc tylko dzien wcześniej).
Smsy przeczytałem, zaczęło się że ją kontroluje itd itd. Ja zacząłem wychodzic ale się powstrzymywalem przy drzwiach itd. Nie było zbytnio nic takiego tam żebym ją kopnal "w pupe". Mówiła że to nic nie znaczy dla niej, że nie chcę się spotkać z nim.

W nocy gdy nie mogłem spać przytulila się powiedziała "spokojnie kochanie". Raczej jest osobą która nie powie tego jak nie wie co czuje

Potem poniedziałek, wtorek wieczorami próbowałem rozmawiać, była zmęczona co akurat zrozumiałe. Bagatelizowala sprawe. Mówiłem że czuję się zdradzony itd. Pytałem czy mnie kocha itp. mówiła żebym nie naciskal to wtedy mi to powie

Wtorek wieczor byla sytuacja gdy usypiala przyszedł sms, pytałem czy nie przeczyta, mówiła że nie musi, idzie spać. Wyszedłem po chwili na 5 minut zapalic a ona w tym czasie smsa przeczytala i odpisała na niego. Zdradziła ją lampka sygnalizacyjna w telefonie. Dostala opieprz itd, dalej bagatelizowala sprawę.

W środę była sytuacja ze źle się czułem z tego wszystkiego, plus hydroksyzyna i wyszedłem wcześnie z pracy, wróciłem z nią do domu, pojechałem dokończyć z przenoszeniem ślubu bo wiem że jej zależało, potem nawet powiedziała że dziś sie nie uczy, ustaliliśmy że spedzimy czas itp. Poszła się kąpać, wzięła telefon ze sobą. Gdy wróciła zaśmiałem się że czy wszędzie go będzie brała. Poszła po chwili do toalety, wolałem żeby wzięła telefon z uśmiechem na twarzy, powiedziała że nie.

Odruchowo odsunalem klapke a tu brak blokady i wygaszacza (swoją drogą podejrzane)  a ekran na smsach z nim gdzie "pół żartem pół serio" mowili o spotkaniu.
Ja w nerwy, skończyła się atmosfera miła, ona mówiła że ma dość ze codziennie zaczynam ten temat itd. Idzie spać, ja mówiłem że nie pozwolę sobie spieprzyc znów wieczoru, starałem się przytulić, wytłumaczyć o co chodzi. Zapytałem w końcu o miłość powiedziała że nie wie nic, czy mnie kocha itd. I czy nie mogla się zagubic na chwile. To już bylo za wiele. Wyszedłem do mojego domu (mieszkałem u niej).

Czwartek zaprosiłem na rozmowę do mnie, ale rozmowa która ja prowadziłem dotyczyła tego że chciałem jej przekazać mniej więcej że ja moje bledy rozumiem, wytlumaczylem niektóre nasze zachowania które powinny być inne itd. O nim praktycznie nic nie mowilem. Zgodzilismy się że dajemy sobie chwile czasu by przemyśleć pewne sprawy osobno. Ale wydawało mi się że dobrze zareagowała na rozmowę, zaczela dyskutować ze mną itp. Wziąłem auto które było do jeh dyspozycji do pracy i na uczelni me bo go potrzebowałem.

Piatek nie było mnie cały dzień, byłem daleko od domu,  coś szukałem kontaktu (ale sporadycznie)  gdyż wydawało mi się że jest lepiej. Niestety idealny nie jestem i pod wieczór napisałem jej ze jak ma "to zakończyć" to teraz jak jestem daleko od niej (mogłem nie dać się ponieść uczuciom wiem).

Na co ona cytuję: "Dobra powiem Ci szczerze. Na dzień dzisiejszy wydaje mi się bez sensu nasz zwiazek, ale sam wiesz ze ja czasami zmieniam zdanie co dwa dni i za dwa dni moge tego żałować... chcialam dać sobie czas i Tobie... ale Ty naciskasz codziennie żebym podjęła jakąś decyzje... "

Zadzwoniłem,  przeprosiłem, powiedziałem że poniosły mnie uczucia trochę, że już jej daje spokój.

Wracając w nocy pociągiem dowiedziałem się" od kogoś" ze mówiła kolezankom że się w nim zauroczyla, i chce się spotkać ze może jej wtedy przejdzie i nie chce żeby było że zmienia mnie na jego czy coś takiego. Kolejny stres dla mnie

W sobotę stwierdziłem że pod jej nieobecność w domu bo jest w pracy, pojadę do niej i spakuje większość moich rzeczy by poczuła trochę pustkę. Pogadałem chwilę z jej mama, nie zdradzajac istoty problemu, pozegnalem się itd.

W każdym razie jeden dzień bez kontaktu ze soba.

Wczoraj pojechałem by przedstawić sytuację tak : "ja nie czuje się zdradzony, tylko mnie poprostu zdradzilas, ja wiem (bez zdradzania skad wiem) ze cos do niego czujesz i chcesz się z nim spotkać, ja nie będę opcja rezerwowa, powinienem kopnac Cie w dupe, i taki miałem wczoraj zamiar ale jest jeszcze iskierka co się we mnie tli po tym co powiedziała twoja mama że ona wie że ty jesteś dobra osoba i narazie ufam w te slowa twojej matki, ale masz mi dać argumenty żebym Ci ufal, masz walczyć z tą słabością że ktoś Ci pisze mile słówka i ty juz w skowronkach, nie znasz go, nie wiesz czy nie chce się zabawić tylko, chcesz przez to położyć na szali 6 lat zwiazku ktory był jako ogół dobry, i nie powiedziane czy ja teraz sie w kims nie zakocham"

Na co ona ze m.in "ona nic nie wie- czy do mnie coś czuje i czy do niego coś czuje, ze mowila ona chce mieć teraz chwile wolnego, ale nie daje jej zatesknic, że nie wie kiedy się dowie itd, że nie widzi narazie tego ślubu i ogólnie chce żebyśmy się od siebie narazie oduzaleznili ale nie jestem opcja rezerwowa żebym tak nie myślał i żebym nie myślał że ona już nie wiadomo co z nim planuje i pisze".

Co robic teraz? Z jednej strony moge i poczekac żeby zatesknila bo może się tak stac, z drugiej strony nie uważacie że nie ma opcji żeby  zatesknila jak wypełnia sobie pustkę po mnie smsująć??

Na ta chwile tyle.

Zasadniczo masz rację co do "wypad z telefonu" i miałaś co do osaczenia tylko dotyczyło to czegoś innego. Przez cztery lata od tamtej sytuacji nie spojrzałem na jej telefon ani razu.

Z tymże nie zrozumiałaś sedna sprawy - nie miałem problemów że z kimś pisze "jakimś kolegą", bo z jakimś tam pisała co jakiś czas. Napisał do niej pacjent, którego widziała kilka dni i (jak się potem okazało) się w nim zauroczyła przez smsy.
Nie samo odkrycie sprawy mnie wkurzyło, tylko jej "przesadzona" reakcja - nerwowe chowanie telefonu i tekst typu "jak to zobaczysz to i tak odejdziesz", następnie kłamanie że to nic nie znaczy, że nie zamierza się z nim spotkać, po czym smsy o spotkaniu, a następnie gdy się dowiedziałem że się w nim zauroczyła.

No dobra ale w sumie napiszę "postępy" od poniedziałku, oceńcie.

Poniedziałek:
Zaskoczyłem ją pewną rzeczą - do tego stopnia że z ciekawości zadzwoniła (wiedziałem że to zrobi), pogadaliśmy na spokojnie, okazało się że kupiła sobie auto (od tamtego tygodnia, no może dłużej dawała mi do zrozumienia że to chce zrobić by się trochę usamodzielnić). Zaskoczyłem ja myślę spokojem. Powiedziałem, że zrozumiałem że mogła się czuć osaczona, że za dużo czasu razem, za wiele rzeczy moich które ona używa ale nie takie były moje intencje żeby ją osaczyć, tylko uważałem to za męskie, by przy niej być.

Wtorek: rano gdy stałem na przystanku podjechała i wzięła mnie. Pogadaliśmy, ja swoje powiedziałem m.in że brakło nam rozmowy szczerej i że nie może winić mnie za to że chciałem jak najlepiej, ona ogólnie swoje też coś powiedziała- z ciekawszych rzeczy to np. "nie wiem co Ci mogę teraz nawet powiedzieć i nic nie mogę Ci obiecać" , "chce żebyśmy się trochę uniezależnili od siebie, bo jak coś trzeba to nie umiem żadnej sprawy sama załatwić, bo ty to robiłeś". Ustaliliśmy że sobie trochę odpoczniemy. Pogadaliśmy o pierdołach

dziś rano pisała czemu nie śpię ( była 5 rano a ona na nocnym dyżurze)

Piszę tak szczegółowo bo nic z tego nie rozumiem, a chcę jak trzeba będzie to się nastawić właśnie "negatywnie".

Z jednej strony w piątek "zauroczona w koledze", ale "ma dość facetów". Na dzień dzisiejszy dalej pewnie z nim pisze.
Robi aluzje typu "usamodzielnijmy się", "chcę trochę odpocząć", "nic nie wiem, nie mogę obiecać" -
jak poczytałem inne tematy na tym forum to  wasze odpowiedzi są zazwyczaj "chce Cię kopnąć w dupę, tylko nie wie czy coś z tego wyjdzie i się boi"

a z drugiej strony - sama do mnie pisze czemu nie śpię, nachyliła się lekko jak widziała że pochylam się żeby ją pocałować w policzek jak wysiadałem z auta, itp., zaczyna dyskutować o problemach - tak jakby się uspokajała po tym co ostatnio mówiłem.

Co robić dalej? Wiadomo siedzę jak najciszej i praktycznie się nie odzywam, ale długo to trwać nie może.

Sprecyzuj całą wypowiedź.

Rozumiesz o co mi chodzi?
Nie wiem w co ufać - dać nam odpocząć jak prosi a ja mam obowiązek ufać drugiej połowie teoretycznie
Czy popatrzeć na to mózgiem że w dojrzałym związku takie rzeczy nie mogą się zdarzać i trzeba postawić sprawę jasno.

Wszyscy mi mówią w tym jej znajomi że ona się obudzi, bo jeżeli chodzi o ogół to byłem dla niej dobry tylko dla mnie nie do przyjęcia że może się obudzić jak tamten się okaże dla niej po spotkaniu/kilku randkach/miesiącu chodzenia jednak gorszy niż ja.

Dzięki za wsparcie.
Co do ślubu - przeniesienie bardziej dotyczyło że zaczęła mieć dużo na głowie - 2x uczelnia i praca. Trudno teraz ślub zrobić w 1.5 roku, zajęte sale.

Dzięki za rady, też się momentami przychylam do tej opcji i masz pełną rację.
Wiadomo jak jest, czasem mam takie myśli że masakra, a czasem jednak ufam w to co mówi i liczę że będzie lepiej, i wierze w takie słowa jak "nie myśl że ja już z nim planuje związek, ślub i Bóg wie jeszcze co".

Ale rozwiej mi jakoś jeszcze moją jedną / dwie wątpliwości.

Powiedzmy że miała prawo do złości na mnie plus to że mieszkamy praktycznie od dwóch - trzech lat razem w małym pokoju przy niezbyt miłej atmosferze domowej momentami, czuła się osaczona, większość cennych rzeczy moja, choć ostatnio jej tłumaczę że to co uważała za złe to było dobre lub że uważałem że tak daje jej szczęście i przedewszystkim że nie mówiła że jej coś nie pasuje (twierdzi że mówiła, a ja na to że w takim razie tak mówiła że do mnie nie trafiło). No niezbyt się układało jednym słowem powiedzmy, choć tego w natłoku obowiązków nie zauważaliśmy.
Jednym słowem powiedzmy że miała prawo "upaść i się zagubić chwilowo", a ja teraz jej pokazuje że to była też jej wina i że się myliła w  osądach.

i tu moja wątpliwość - skoro ukochana osoba, dla której się chciało dobrze zawsze prosi o takie rzeczy że chce odpocząć, zatęsknić itd. i nawet widzę że jest trochę jakby lepiej to czemu mam nie czekać, bo tak byłoby zgodnie z moimi zasadami moralnymi?

wiadomo że:
1. może tak tylko gadać, bo nie chce być póki co sama a tamten to nic pewnego
2. on napisał, czyli wpadła mu w oko, zamotał ją miłymi słówkami i bedzie ją miał jak ona będzie tego chciała.
3. są dla mnie pewne nieprzekraczalne granice po których bezwzględnie kop w dupe, no ale narazie jeszcze chyba nie nastąpiły, bo każdy ma prawo upaść.
4. czekać wiecznie nie będę, szczególnie jeżeli ze mnąnie pogada szczerze jeszcze raz o nim.

Aha i jedna informacja (może coś z niej wysnujesz i doradzisz).
Wahałem się czy ją mówić, bo nie jest dla mnie zbyt chwalebna sytuacja ale czasem takie jest życie.

W pierwszym poście z dzisiaj napisałem o rozwiązaniu pewnej sytuacji i tak jak mówię wydaje się że wtedy ją to tknęło.

O co chodziło?
Miałem u niej dług tzn. zaproponowała dość dawno temu (powiedzmy koło roku temu) że mi pożyczy trochę pieniędzy na kupno auta potem naprawę auta itd. itd., i mówiła, że ta kasa i tak leży i czeka na ślub więc dla niej spoko. Niestety - dług czasem malał, czasem rósł, mi zaczęło gorzej w tym roku iść w pracy i nie oddawałem tej kasy.

Ostatnio mi powiedziała, że według niej gorzej między nami jest dlatego że nie oddaje tej kasy i że jak oddam to będzie od razu lepiej. No i tak się złożyło że ostatnio powiedziałem jej że oddam ale mam powiedzmy  40% całości tylko , o czym wiedziała.

Tak się przytrafiło że oddałem wszystko co miałem u niej - co jak wiedziałem "wysadziło z butów" i dlatego dzwoniła zdziwiona w poniedziałek (myślała że wziąłem w vivusie , nieprawda).
Dodatkowo załatwiłem sprawę ze ślubem ostatecznie i też była zdziwiona w czasie tej rozmowy że to zrobiłem bo jak powiedziała "myślała że jestem wkurzony i będę miał na to wylane".

Od tego momentu zaczęła normalnie w miarę gadać i zaczęło się polepszać - w tym widzę właśnie nadzieję.

Co do pierwszego i ostatniego punktu też tak raczej myślę.
Co do przeprowadzki - momentami myśleliśmy, szczególnie ona - też z powodu jej sytuacji rodzinnej, ale zawsze był taki argument na nie - że po co kasę tracić na czynsz jak trzeba zbierać na ślub. Zrozumiałem to, gdy już wyszła ta sytuacja i też jej to zaproponowałem i odpowiedź właśnie taka była - trzeba zbierać na ślub (k*** jaki ślub??) Raz też przeprowadziliśmy się do mnie na dwa miesiące - piękne chwile, gdyby nie to
Ja dawałem jej czasem odetchnąć, jestem fanem piłki, średnio co dwa tygodnie jeżdżę na mecze. Ale czasem wtedy były pytania - "znowu na mecz?" itd.
Masz rację, był mój błąd że nie dawałem jej przestrzeni w życiu.

Czyli jednym słowem mam myśleć, że wszystkie jej miłe gesty ostatnio i nawet to że mówi "nie wiem i nie mogę nic obiecać" to po prostu że czeka na odpowiedni moment, aż się przyzwyczai do samotności?

Czy ja mogę w ogóle coś zrobić?

Bo że sytuacja z tamtym chłopakiem wynikła też z mojej winy to pewne. Ale to była składnia wielkiego stresu i ciśnienia (oraz braku czegoś z jej strony typu rozmowa czy wręcz zagonienie mnie do psychologa), które właśnie notabene teraz się skończyło z uwagi na przeniesienie ślubu. Zaczynałem odżywać - kwiaty, milsze słowa a tu kosa w plecy bo akurat on napisał a wszystko nie wróciło jeszcze do normy.