Kiedy wysłać dziecko do pracy?

Uważam, że dzieci nie powinny się dokładać do budżetu domowego, jeśli nadal się uczą, ale powinny sobie znaleźć jakieś dorywcze zajęcie, żeby mieć na własne przyjemności. A poza tym muszą mieć co wpisać w CV, więc doświadczenie im się stanowczo przyda.

W pewnym wieku to znaczy w jakim? W nastoletnim? Bez przesady. Co innego gdy "dziecko" ma koło trzydziestki

Owszem, dzieci powinny doceniać dobroć rodziców, ale niekoniecznie musi się to odbywać poprzez dokładanie się do budżetu. Mam na myśli swoją sytuację, gdy to dokładanie się jest po prostu zbędne. Co innego gdy rodzice muszą zaciskać pasa aby zapewnić dzieciom utrzymanie i edukację. Wtedy dokładanie się przez dzieci jest rzeczywiście realną pomocą i świadczy o braku egoizmu z ich strony.
To docenianie odbywa się m.in. poprzez uczestniczenie w pracach domowych i ogrodowych, a jest ich sporo.

Toteż nie traktuję tego jako zapłaty za możliwość mieszkania w domu. Nie mam na myśli sprzątania swoich pokoi czy swojej łazienki. To jest poza dyskusją. Chodzi o różne prace domowe, do których mogłabym wynająć kogoś, np. koszenie ogrodu, mycie samochodów, malowanie ogrodzenia, etc.
Wskazałam wcześniej na inne możliwości "docenienia" rodziców niż wkład finansowy.
Ja im nie płacę za pracę i nie oczekuję zapłaty dla siebie poprzez dokładanie się do budżetu.
I nie na każdych studiach, zarobkowanie może się odbywać bez uszczerbku dla nauki (a ona jest dla mnie priorytetem).

Przeciez napisalam na wstepie ze to sytuacja indywidualna.
Na jednych studiach wystarczy twarzyczke pokazac i miec z glowy a na innych nalezaloby dzien rozciagnac na 36 godzin i jeszcze by braklo.
Nie kaze w wieku np 18 lat wypedzac dzieciaka do pracy bo tak.
Kazdy sobie ustawia zycie jak chce.
Ale zauwazylam ze oczekiwanie od dzieci wkladu finansowego w zaden sposob ich nie krzywdzi.
Wrecz przeciwnie, czesto dopiero ukazuje rabek prawdziwego zycia i jego kosztow. Ilez to razy slyszalam od roznych znajomych " jak mieszkalam u mamy to mialam przez miesiac wiecej pieniedzy na wlasne wydatki niz na swoim przez rok"

Wiesz luc ja lubie sie babrac przy moim domku tak wiec plot pomalowalam sama a maz sam myje samochod Nie ma potrzeby wynajmowac kogos do prac ktore moge wykonac sama

A to u mnie to samo
Ja jestem dobra w jednorazowych projektach jak wlasnie pomalowanie plotu ale jestem kiepska w cotygodniowym wykonywaniu tych samych, nudnych czynnosci ze skutkiem cotygodniowo takim samym

Osobiscie uwazam, ze bez znaczenia jest stan finansow w rodzinie. Dziecko milionerow tez powinno zaczac doceniaz wage pieniadz, przez siebie zarobionego. Dokladanie do budzetu mozna rozumiec w rozny sposob. Jesli nastolatek oplaci sobie np. abonament na komorke albo za Internet, to tez jest to jakis wklad w budzet. Moze sobie sam zafundowac buty na zime czy wyjazd na ferie i juz jest to spory wklad.

Moj syn pracuje w kazde wakacje od poczatku liceum, zarobil w ten sposob na ksiazki do liceum (a sa dosc drogie) i na wlasne wydatki, pozniej na prawo jazdy.

Praca nastolatka to nie tylko finanse, uczy tez odpowiedzialnosci, obowiazkowosci, wspolpracy z innymi ludzmi. Zreszta tu prawie kazdy "dzieciak" po gimnazjum az sie rwie do pracy wakacyjnej.

W ciagu roku dorabiaja np. w McDonaldach, pizzeriach, rozwozac gazety itp. Syn zalapal sie na sedziego w meczach hokejowych - przyjemne z pozytecznym.

Jako że własnych dzieci nie mam, napiszę, jak było w moim przypadku.
Pracować pracowałam jako "dziecko" - w gimnazjum, w liceum, ale raczej hobbystycznie, że tak to określę. Od 14. roku życia pracowałam kilka razy jako ratowniczka, ale nikt mnie do tej pracy nie wyganiał - tyle, że powiedzieli (tata jest związany z WOPR), że jeśli będę chciała, to praca się znajdzie bez problemu. Na pierwszych wakacjach pracowałam jakieś 100h - tyle, żeby mieć na jakieś wydatki i w sumie z ciekawości. Rok później byłam na obozie jako ratowniczka. Z tym że rodzicom bardziej zależało na tym, żebym w ogóle poznała pracę, jak to jest, a nie na pieniądzach - to, co zarobiłam, było dla mnie.
Na studiach też wiedziałam, że będę utrzymywana, dopóki studiuję. Jak postanowiłam zmienić szkołę, to musiałam znaleźć pracę na te kilka miesięcy wolnego i utrzymywałam się całkiem sama, łącznie z mieszkaniem w innym mieście. Jak wróciłam na studia, to tyle co czasem dorabiałam pisaniem różnych tekstów, ale to tylko dla siebie i od czasu do czasu. Co do wakacji - różnie, czasem dostałam na jakiś wyjazd, czasem nie - najczęściej jak był jakiś rodzinny, to mama płaciła, jak chciałam jechać ze znajomymi, płaciłam sama. No i w te wakacje przy zmianie szkoły było "studenci/uczniowie mają wakacje, Ty jeszcze nie studiujesz", w związku z czym część wakacji pracowałam. Dokładać się do budżetu nie wymagali, ale praktycznie od 15. roku życia nie mieszkam z rodzicami, od 4 lat mieszkam większą część roku całkiem osobno, a jak wracam na wakacje, to też się "kręcę", więc jak wpadam czasem na parę dni do domu, to oczywiste raczej, że nie będą mi za weekend na przykład wyliczać, ile czego zużyłam.

Uważam, że tak dziecko powinno trochę popracować, ale na własne przyjemności. Ja pracować zaczęłam a raczej pomagać u mamy w sklepie tak po 16r.ż. Później jak skończyłam szkołe to codziennie, ale dokładać się nie musiałam.

A co myślicie o tym? Do kiedy dziecko powinno mieszkać z rodzicami? Nie wyobrażam sobie, żeby moi synowie mając po np.30lat mieszkali nadal ze mną. Myślę, że to jest przesada. I mieszkając z rodzicami nie są w stanie się usamodzielnić, szczególnie wtedy gdy mamusia im gotuje, pierze, czy sprząta. I daje pieniążki na wydatki. Jak odciąć pępowinę, by dzieci nie poczuły że są wyrzucane z domu a jedynie popychane w kierunku samodzielności?

Ja pracuję samodzielnie nieprzerwanie od 18 roku życia. Zdązyłam pogodzić po drodze studia zaoczne z dwoma fakultetami i pracować jak normalny, odpowiedzialny człowiek. Z racji tego,że w domu było nas sporo, nie brałam od rodziców ani grosza, dokładając od siebie ile się dało, tak też miało miejsce, gdy rodzice zostali sami, a wszystkie "dzieciaki" zamieszkały ze swoimi drugimi połówkami. Nie miałam poczucia,że coś mi się od nich należy. Zawsze, gdy była potrzeba, wykładałam pieniądze z własnej kieszeni, mając jednocześnie świadomość, że nie muszę nikogo o nic prosić, bo sama jestem sobie panią,że jestem niezależna i że nikt mi później darowanych pieniędzy nie wypomni. Moja babcia ma natomiast takich sąsiadów, gdzie kobiety-jedna 34 lata, druga 38 w życiu nigdzie nigdy nie pracowały! Nie są w żaden sposób niepełnosprawne, czy upośledzone umysłowo-po prostu im się nie chce! Ostatnio starsza namówiła ojca, by kupił jej komputer, cyt. "Bo wszyscy mają, tylko nie ja". Na rentę, czty emeryturę matki czy ojca czekają wytrale, tylko dlatego, by dostać "Na coś słodkiego". I taka sytuacja realnie ma miejsce! Moja babcia któregoś dnia zapytała sąsiadkę "Dlaczego Pani nie wygoni jednej czy drugiej do pracy, przecież to dorosłe krowy"-usłyszała odpowiedź "Ja już z nimi nie ruszam nawet tego tematu, bo ostatnim razem zagroziły,że mi się powieszą"  . Zawsze zadaję sobie pytanie-z czego one mają zamiar żyć, gdy starych zabraknie? Emerytury żadna z nich nie wyrobiła to raz, żadnych umiejętności nie mają to dwa. A w ogóle o czym my dyskutujemy-toż to wcielone kalectwo umysłowe i tyle.

Ja czasem w gimnazjum coś dorobiłam na ulotkach, ale też nie zawsze dostałam wynagrodzenie, bo parę razy trafiłam na nieuczciwych pracodawców, a żę sama byłam naiwna.. No, ale zawsze jakaś satysfakcja była. Potem, przyznam szczerze, że mogłam pracować np w liceum ostatni rok, bo miałam wieczorowo co 2 tygodnie czy na studiach, bo studiowałam zaocznie, ale jakoś mnie to wszystko przerastało i to wstyd, ale nie chciało mi się, także czasem coś dorobiłam, ale rzadko, zaczęłam pracę w empiku, wywalili mnie po miesiącu, co mnie wtedy załamało i potem właśnie "bimabałam", a rodzice już uznali "ok, będziemy dalej Ci opłacać studia, choć tanie nie są, bo zaoczne i nie taka była umowa, ale po skończeniu studiów, czyli po 3 latach licencjatu musisz znaleźć pracę".

Tzn, studia nie były bardzo drogie, bo wychodziło chyba ok 300 zł na miesiąc, w całym mieście, to tak najtaniej, ale mimo wszystko powinnam znaleźć pracę, a nie tak bimbać, w końcu studia co 2 tygodnie, więc miałam mnóstwo czasu, więc przyznaję, w tym względzie byłam bardzo leniwym pasożytem wręcz i wstyd mi, że całe 3 lata studiów opłacili mi rodzice, mimo że jestem zdrowa, mam 2 ręce i 2 nogi. Teraz szukam pracy, ze stałą ciężko, zwłaszcza, że mam 22 lata i jak widzicie nigdzie nie pracowałam na stałe, a dorywczo też wiele nie pracowałam z lenistwa, więc większość pracodawców widzi, że sobie bimbałam, więc nic dziwnego, że większość nie chce mnie zatrudnić widząc, że nie byłam sumienną osobą.

Na razie więc już staram się, nie wybrzydzam, póki ciężko ze stałą pracą biorę każdą dorywczą jaką się da. Przyznam, że mnie rodzice tak bardzo nie nauczyli odpowiedzialności, wiele rzeczy jak byłam mała za mnie robili, nie miałam tak bardzo obowiązków, przez to teraz sporo rzeczy dorosłych mnie przerasta, nie wiem jak coś załatwić itp, nie jest łatwo. No, ale biorę się w garść, dam sobie radę, muszę. Teraz właśnie mam już licencjat i skupię się całkowicie na szukaniu pracy, już nie będzie bimbania.

W moim domu się nie przelewało i, o ironio, to właśnie sprawiło, że mój pogląd na samodzielność finansową dzieci jest bardzo spaczony

Zarobkowo pracowałam od 13 roku życia - praca sezonowa przy zbiorach owoców. Nie było to zajęcie dorywcze a normalny etat... przez całe wakacje szłam do pola o 7, a  schodziłam z niego o 19, zarobki "dorosłe", które wystarczały na dużo więcej niż lody Pieniądze szły nie tylko na moje potrzeby, często pomagałam rodzicom... Było ciężko, to fakt. Nie żałuję jednak, że musiałam trochę wcześniej nauczyć się dbać o swoją płynność finansową, bo teraz mam ekonomię we krwi

W wieku 15 lat do sezonowego zarobku doszły stałe wpływy z korepetycji oraz stypendium naukowego i kilku stypendiów motywacyjnych, dzięki którym przez 3 lata sama opłacałam sobie internat, kupowałam książki, ubrania itp. Jakby ktoś nie wiedział, praca nie przeszkadza w nauce, a jedynie motywuje do lepszego zarządzania czasem...

Pisząc maturę miałam trochę swoich oszczędności i "etat" w weekendy na zmywaku

Od pierwszego dnia studiów dziennych utrzymywałam się zupełnie sama. Po roku studiowania przeskoczyłam na zaoczne, bo drodzy rodzice studia dzienne, to ogromna strata czasu (waszych pociech) i pieniędzy... waszych pieniędzy. Wykluczam oczywiście kierunki naprawdę ciężkie i studentów naprawdę ambitnych, którzy studiują, bo mają pomysł na siebie, a nie dlatego, że "w sumie co robić innego".

Młodość jest na naukę i szaleństwa, a nie na pracę?

Szkołę skończyłam, tytuły zdobyłam, pracuję w zawodzie. W dalszym ciągu jestem młoda i mogę się bawić... za swoje, więc chyba mnie nic nie ominęło

Praca kształtuje charakter, uczy odpowiedzialności, elastyczności, umiejętności obchodzenia się z pieniądzem, cech, których, patrząc na młodych, wiecznie niezadowolonych magistrów pozostających na utrzymaniu rodziców, brakuje obecnej "młodzieży".

Kiedy wysłać dziecko do pracy?
Ja powiem, że im wcześniej tym lepiej, ale to jest moje zdanie