A ja tam lubię...

Tak. Ja bardzo lubiłam "swoje towarzystwo" do czasu, kiedy nie poznałam Jego.. z tym, że tak bardzo bałam się zaryzykować i porzucić swoje bezpieczne i spokojne życie, że no cóż.. zrezygnowałam. A teraz nie mogę się pozbierać, bo Go straciłam. Ludzie mówią, że taki stan jak nasz: lubienie własnego towarzystwa trwa do czasu, kiedy zorientujemy się, że nikomu nie jesteśmy potrzebni. Jeżeli jednak nie spotkasz osoby, przy której będziesz czuła się bezpiecznie i kochana i kiedy sama nie będziesz kochać, to wtedy nigdy nie zatęsknisz za drugim człowiekiem. Dlatego myślę, że aby najpierw za czymś zatęsknić, trzeba tego doświadczyć, trzeba tego kogoś najpierw mieć. Wtedy przyjdzie tęsknota.

Właśnie zostałaś przyłapana na kłamstwie.

->

http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=2041&p=2#p1552002

Znam, wiem, żartowałem tylko.

P.S> O milicjancie. Oni chyba bardziej niebiescy byli.:)

Mamy znaczną zgodność.

Dlaczego się zastanawiasz? - musi istniec wątpliwość. Z czego wynika?

Ok, rozumiem.

Nie rozumiem jescze:
->

Jesteś osobowością, z którą nie ma potrzeby prowadzić sporów. Przy odrobinie dobrej woli, bardzo łatwo wypracować rozwiązania optymalne z punktu widzenia stanu splątanego (czyli MY, nie JA i TY). W takiej relacji występuje silna synergia, a obszary niezalezności niekoniecznie muszą zostać nagiete w stopniu nieakceptowalnym. Myślę, ze wiesz o tym. Uważasz, że to utopia? - być może. Stany idealne nie stnieją, tymniemniej można się do nich zbliżyc bardziej lub mniej. Z czego więc wynika pustka na Twojej liście? Wyłącznie z chybionych doświadczeń i zwatpieniu wynikającemu z tychże?

Widzisz - kiedyś myślałem podobnie. Do momentu, gdy nie spotkałem pewnej kobiety. Ona dowiodła, że jestem w błędzie. Wiele mnie nauczyła i totalnie zmieniła moje podejście do zagadnienia związków. Dziś jest moją przyjaciółką. Jest lepszym kumplem, niż jakikolwiek facet kiedykolwiek był. To ona pokazała mi, że szanse spotkania dziewczyny zgodnie skomunikowanej są niezerowe -  bo właśnie ona taka jest i miedzy nami jest zgodność, porozumienie i zaufanie.

Bezpośrednią konsekwencją powyższego jest fakt, że obecnie jestem sam - mimo, że zdobycie (jakiejś) kobiety nie jest jakoś szczególnie trudne i nigdy wcześniej trudnym dla mnie nie było. Tylko motywacja padła na pysk.

Nie wiem, jak długo jesteś sama. Powiadają, że negatywne skutki zaczyna się odczuwać po wielu latach. Osobiście sądzę, że może być w tym wiele racji, bo pewne negatywne efekty dają się zauważyć. Nie przeszkadzają na tyle, by wyłącznie z ich powodu podejmować próby nawiązywania relacji. Natomiast sądzę, że wystarczająco dobry powód dla nieutrącania możliwości i podejmowania prób zawiera stare przysłowie: lepsze jest wrogiem dobrego. W końcu próbować kosztuje niewiele, a zysk może być ogromny.

Wiesz co rozumiem Cię i uważam, że masz w tym dużo racji, żeby podchodzić z rezerwą do ludzi, którzy nie potrafią być sami. Wydaje mi się, że to nie jest zdrowy objaw obawiać się aż do takiego stopnia samotności. Z własnych obserwacji wnioskuję, że tacy ludzie boją się zostać sami ze sobą, żeby nie dopadło ich to przed czym starają się uciec i co "zapychają" obecnością drugiej osoby. Takie nierozwiązane problemy różnego rodzaju. (Nie chcę generalizować, takie są po prostu moje spostrzeżenia)

Miałam takiego chłopaka, który ciągle musi być z kimś, tak jakby miał eksplodować, gdyby został na dłuższy czas sam. Jak rozpada mu się związek, to natychmiast szuka sobie "osoby zastępczej" i w ten sposób pozostaje ciągle w związku, tylko osoby się zmieniają W każdym razie to jest przykład takiej osoby uciekającej ciągle przed samym sobą i muszę przyznać, że pół roku z nim zrobiło ze mnie wrak człowieka, czułam się jakby mnie walec przejechał.

A co do samotności w stylu "samotne łóżko oznacza odpoczynek" itp to rozumiem całkowicie i podzielam twoje zdanie. Samotność nie jest zła, może być bardzo dobra, pożyteczna i przyjemna. Po prostu ma swoje dobre i złe strony jak wszystko na tym świecie i kwestia tego czy człowiek chce widzieć te dobre strony. Ja je widzę i dobrze mi z tym, co nie zmienia faktu, że przyjdzie kiedyś dzień kiedy będę chciała się z kimś związać, ale to jeszcze nie teraz

Pewnie kiedyś mi się znudzi ale obecnie puste łóżko to dla mnie równoznacznik szczęścia bo spanie z moim byłym na przykład bardziej przypominało regularną walkę "wszystkie chwyty dozwolone", niż odpoczynek Więc nie do przecenienia jest dla mnie fakt, że nikt notorycznie nie zrywa ze mnie kołdry i nie owija się nią niczym mumia skutecznie uniemożliwiając mi wydarcie mu chociaż małego skrawka, nie skopuje mnie na podłogę, nie chrapie, nie wpycha mi łokcia w żebra lub-jeszcze gorzej - kolana w nerki, nie przygniata mnie całym ciężarem ciała, nie gada jak najęty, nie rozwala się na całym łóżku zostawiając mi cztery centymetry kwadratowe wolnej przestrzeni i - najgorsze - nie budzi się pełen energii o 6 rano i nie oczekuje ode mnie, że zrobię dokładnie to samo.. A tak poza tym, to był dobry człowiek..

Nigdy nie zastanawiałam się właściwie dlaczego niektórzy ludzie boją się zostać sami.

Kiedy byłam młodsza, wydawało mi się, że mój naturalny stan to bycie w związku. Bycie samemu postrzegałam jako okres przejściowy między jednym związkiem, a drugim. I niestety nie wychodziło mi to na dobre. Po pierwsze, mając takie podejście nie mogłam w żaden sposób cieszyć się urokami wolności. A było nie było, jest ich kilka. I nie chodzi o to, czy jest ich więcej czy że są lepsze od uroków związku, ale o fakt, że SĄ ale postrzegając bycie wolnym jako coś nienaturalnego się ich nie widzi. Po drugie, lęk przed samotnością sprawiał, że "obniżałam standardy". I nie chodzi o to, że jestem księżniczką, a umawiałam się z synem rzeźnika, ale o to, że potrzeba bycia z kimś (którą w owym czasie myliłam z miłością) była często silniejsza niż logika i byłam w stanie iść na zbyt daleko idące kompromisy. Bo 'bycie w związku' było wartością samą w sobie, w przeciwieństwie do "bycia singlem" które nie tylko nie miało żadnej wartości, było wręcz na minusie.
Życie i doświadczenia zmusiły mnie do weryfikacji tego podejścia. I pisząc, że nie ufam ludziom, którzy boją się samotności miałam chyba na myśli fakt, że człowiek, który wie, że może całkiem nieźle żyć sam, że jest kompletny i nikt nie musi go "uzupełnić", że świat się nie zawali jeśli coś pójdzie nie tak i partner go zostawi, ma zupełnie inną motywację do tworzenia związku od kogoś, kto po prostu nie chce lub boi się być sam. To jest, wchodzi z kimś w związek bo jest pewien (na tyle na ile to w ogóle mozliwe), że spotkał właściwą osobę, a nie po prostu spotkał osobę, która dziełem przypadku również szuka czegoś poważniejszego. I w pierwszym wypadku jest to decyzja bardziej świadoma i oparta na solidniejszym gruncie. W drugim... Cóż, znam wiele par, które można określić jako "niekompatybilne", a które mimo wszystko tkwią w związku, który nikogo już nie uszczęśliwia, tylko i wyłącznie z lęku przed samotnością. I gdybym nie przewartościowała tych dwóch pojęć - samotność i związek - sama pewnie bym dalej w takim tkwiła. Ale to takie moje własne przemyslenia...