Witam! Piszę do was, ponieważ mam pewien problem... Mam 21 lat. Od kilku miesięcy jestem z chłopakiem starszym ode mnie o 4 lata. Układa się między nami różnie, raz lepiej, raz gorzej - jak to w związku, wciąż się docieramy. Mamy bardzo podobne charaktery, często się kłócimy, ale w efekcie zawsze jakoś się dogadujemy. Niestety ostatnio moja mama wyprosiła go z domu, tłumacząc to późną porą (23:30 w sobotę). Chłopak strasznie się zraził i pomimo tego, że moja mama próbowała zaprosić go na obiad w ramach przeprosin, on nie uległ. Miałam mu to za złe, że jest taki uparty. Na domiar złego później moja mama obraziła się na niego. Podsłuchuje nasze rozmowy pod drzwiami. Ostatnio powiedziała mi, że jestem głupia, bo jak można codziennie się spotykać i jeszcze rozmawiać przez telefon? Jestem też ślepa, bo walczę o to uczucie, a on na pewno mnie nie kocha. A kocha i ja kocham jego i wiem to, bo jestem na tyle dorosła, żeby wiedzieć co robię i co czuję. I czy to coś dziwnego, że będąc ze sobą spotykamy się codziennie na 3-4 godziny? Nie zaniedbuje przez to przecież żadnych obowiązków. Ona uważa, ze mój chłopak to jakiś potwór, a ja się przed nim płaszczę. Owszem, ma on dość trudny charakter, ale ciężko zmienić kogoś o 180 stopni. Nie ma nałogów, pracuje, może czasem pokrzyczy, ale ja też krzyczę. To mój pierwszy chłopak tak 'na poważnie'. Wcześniej nie przyprowadzałam nikogo do domu. Moja mama tak naprawdę mnie nie zna, nie wie, że płacze z byle powodu, że potrzebuje czasem rozmowy, wsparcia... Traktuje mnie jak dziecko, tylko dlatego, że mieszkam "pod jej dachem". A gdzie jakaś przyjaźń? Zrozumienie? Może wtedy wiedziałaby, że marzyłam o miłości, o tym, żeby kogoś kochać i być z nim na dobre i złe. Jako doświadczona kobieta, mogłaby mi coś poradzić lub pomóc, jeśli ewentualnie uważa, że coś niepokojącego dzieje się w naszym związku, a nie rzucać oskarżeniami jak jakiś Sąd najwyższy. Nie umiemy rozmawiać... Poddałam się. Czuję się zagubiona w tym, że stoję pomiędzy matką, a facetem... Powinnam z nim zerwać dla 'dobra' mamy, a bardziej 'świętego spokoju'? Chętnie poznam wasze zdanie w tej sprawie. Pozdrawiam.
1 2013-10-16 22:47:45 Ostatnio edytowany przez marijka (2013-10-16 22:52:52)
Podobne tematy
- Emilia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Dobre rady od mamy zaczyna się doceniać, gdy na ogół jest już za późno. Ona jest starsza o 20 kilka lat i niejedno przeżyła. To co mówi o twoim chłopaku świadczy o tym, że cię kocha i troszczy się o ciebie. Mam nie jest twoim wrogiem. A na przyjaźń trzeba sobie zapracować. Jeśli ona nie wie o tobie wielu rzeczy, to może zacznij z nią rozmawiać. Traktuje cię jak dziecko, bo trochę nim jesteś. Jeszcze 5-6 lat i przestanie 
. Fakt, że twój chłopak się obraził na twoją mamę źle rokuje. Pachnie mi to egocentrykiem. Rozumiem jej zarzut odnośnie tego, że zbyt często się spotykacie - on ma ciebie na zawołanie, nie musi się starać, bo ty i tak zadzwonisz, przyjdziesz itd. Kłótnie z krzykiem po kilku miesiącach spotykania się? Czy wy siebie wzajemnie szanujecie?
Nie powinnaś ani zrywać dla matki ani z innego powodu, tylko przemyśleć czy w tym, co mama mówi o tym chłopaku nie ma trochę prawdy.
Piszesz, że chcesz miłości, bycia z kimś - to normalne, każdy chce, ale nie warto pakować się w relację z kimś zupełnie nieodpowiednim.