Zdrada, temat przewodni na forum. Skąd ona się bierze ? opinie

Zostałam wywołana do tablicy - z racji zdrady jaką zafundował mi Mój Mąż.

1. Zdrada nie bierze się znikąd. To kryzys jaki występuje w związku/małżeństwie dwóch ludzi. To egoizm (nie mam tu na myśli tylko zdradzającego) i słabość. To brak rozumienia partnerstwa.

2. Tak da się mówić, jestem z Mężem po zdradzie. Pięknymi słowami mnie nie można kupić - czyny są najważniejsze. I mogę śmiało napisać, że Mąż mnie kocha.

3. Jasne, że się da. Choć to nie jest łatwa droga. Wybaczenie to nie to samo co danie szansy. Wybaczyć jest zdecydowanie trudniej czasami jest to nawet nieosiągalne.

Ludzie zwykle przykładaja zbyt dużą wagę do wierności. Połowy problemów dałoby się uniknąć gdyby nie wmawiano nam wokół, że "i że cię nie opuszczę aż do końca życia" jest jedyną słuszną drogą.

1) Zdrada bierze się z predyspozycji genowych oraz patologicznej sytuacji rodzinnej. Przekłada się to na tworzenie w głowie projekcji rzeczywistości oraz partnera/partnerki w sposób mocno wyidealizowany na początku takiej znajomości ( ponieważ jest silne pragnienie uzupełnienia i wypełnienia sfer, które z racji zachwianej normalności rodzinnej są mocno zdeformowane ), a w miarę upływu czasu następuje konfrontacja z rzeczywistością i okazuje się, że król jest nagi ( lub królowa. I nie dosłownie ). Jak się tworzy w głowie na temat czyjejś osoby w głowie bajki, to wcześniej czy później jest duże rozczarowanie, które prowadzi do "duszenia się w związku" i temu podobnych symptomów. Wtedy następuje przyprawianie poroża.
2)  Moim zdaniem tak, jeśli zdrada następuje na skutek zachwiania, ale nie zniszczenia wiary w sens trwania związku. Każdy ma kryzysy i wątpliwości, które przychodzą z czasem, ale nie każdy zdradzi. Istnienie tego uczucia wobec nas może być uwarunkowane świadomością, która następuje "po". Bardzo często ludzie nie dają sobie szansy bazując na urażonym ego. W pewien sposób słusznie, bo zdrada jest złamaniem fundamentów zaufania i poświęcenia. W każdym razie jeśli zdradzający po fakcie osiągnie świadomość, a zdradzony będzie także w sposób dojrzały chciał wspólnie wykonać prace u podstaw związku, to mogą tacy ludzie zbudować związek i bardzo dużej świadomości i dojrzałości.
3) Wybaczyć - tak. Zapomnieć - nie. Mimo chęci. Będąc stroną zdradzoną - wybaczenie to test uczuć i więzi do partnera/partnerki. Jedni go przechodzą, inni nie. Całokształt zależy od wielkiej ilości czynników. Można wybaczyć, bo jest się w pierwszej fazie, czyli ciągłej tęsknoty, desperacji i obwiniania siebie. Prawie 100% takich przypadków rozpada się ponownie, bo jest brak zaufania, okresowe zarzuty o przeszłość i tak dalej. Można wybaczyć, bo ma się taką metrykę, że lepiej wrócić do siebie niż zostać samemu/samej.  A można z jeszcze innych powodów. Tylko jaka jest w tych przypadkach głębia? Wierzyć  można, ale rzeczywistość to zawsze weryfikuje. I choć często chęci są obustronne, to z czasem pojawia się przynajmniej jednostronne zmęczenie, znudzenie i irytacja, bo spoiwo które mogłoby temu zapobiec zostało usunięte w trakcie zdrady. . Według mnie zdrada jest końcem ( czasem utajonym ) większości relacji. Nawet jeśli nie w rozumieniu fizycznym, to zawsze w znaczeniu duchowym. Nie da się skleić pękniętej szyby w taki sposób, by nie zostały widoczne ślady. I tak samo jest ze związkiem dwojga ludzi.

Zdrada bierze się z braku empatii i poczucia odpowiedzialności za rodzinę.
Czasami dopiero po zdradzie rodzi sie głębsze uczucie, częściej przerasta to możliwości małżonków.
Wszystko zależy od "filozofii" życiowej małzonków i ich temperamentu.

Zapomniałam dodać, żeby było kryształowo:
to jest moje zdanie.

Moim zdaniem:
zdrada sie bierze ze slabosci charakteru i tchorzostwa, bo mozna odejsc donikad i potem  znowu pokochac. Wtedy jest rozpad zwiazku (co jest bardzo smutne) ale nie ma zdrady

czy mozna mowic o uczuciu? To chyba zalezy od sytuacji. Ja nie moglabym zdradzic kochajac. Inni byc moze moga.

Mozna probowac zrozumiec. Mozna budowac od nowa. Trzeba sie nauczyc zyc w poczuciu braku bezpieczenstwa. Ja nie umiem wybaczyc, moze dlatego, ze u mnie zdrady nie sa spowodowane chwila zapomnienia a czyms innym, glebszym i wiekszym. Moze poszukuje absolutu :-). Musialabym wybaczyc mezowi to, ze jest jaki jest. Zaakcepowac go takiego niedoskonalego. Albo odejsc. Nie robie ani tego, ani tego.

czlowiek cale zycie walczy ze slabosciami. Ja bym chciala zobaczyc ta walke u mojego meza, zeby mogl sie uwiarygodnic ze swoja zmiana

Wyrażenie "i że cię nie opuszczę aż do końca życia" obowiązuje niejako tylko sakramentalnych małżonków (a i tak są rozwody). Innych par już nie. Gdyby tak zanalizować to zdanie, nie patrząc na całość przysięgi kościelnej, to oznacza ono tylko, że mimo wszystko z tobą będę, co przecież nie wyklucza zdrady.

Nie wiem Iceni, dlaczego tak cię irytuje to, że ludzie przykładają "zbyt" dużą wagę do wierności. Bo ja uważam, że w dzisiejszych czasach wierność jest pojęciem bardzo względnym. Niby oznacza to, że sypiamy tylko ze sobą (więź fizyczna) i jesteśmy dla siebie najważniejsi (więź emocjonalna). Ale niektórzy myślą inaczej, np. osoby będące w związku otwartym - dla nich wierność oznacza więź emocjonalną; osoby w związku poliamorycznym - dla nich wierność oznacza obie więzi, ale z kilkoma partnerami (dziwnie to brzmi).

Osobiście należę do osób 1. kategorii. Swój związek widzę tak: wymagam wierności od siebie i partnera (nie na zasadzie: nigdy ciebie nie zdradzę, ale zrobię wszystko, żeby do tego nie doszło); gdy będzie ci ze mną źle to cię nie zatrzymam na siłę (bez zemsty, szantażu); szacunek; szczerość (nie chcę wiedzieć tylko o jednym, jednorazowym skoku w bok); uczciwość; nie manipulowanie seksem; oddanie i zaufanie (ale nie ślepe); możemy porozmawiać o wszystkim na zasadzie: wysłucham cię, ale nie znaczy, że posłucham wszystkiego; jesteśmy przede wszystkim ze sobą, ale mamy prawo do swoich myśli, pasji, zainteresowań, znajomych; nie uważam cię za swoją własność, ale pragnę żeby twoje ciało i dusza "śpiewały" dla mnie.

I teraz Iceni, czy ja tak wiele wymagam? Czy tak mało chcę ofiarować? Czy mój wymysł wierności (duchowej i fizycznej) jest taki absurdalny? Czy tylko z powodu tego, że zdrad jest sporo i by "uniknąć" bólu mam rezygnować z tego, żeby być jedyną kobietą dla swojego mężczyzny? Nie, dziękuję.

Cóż, ja szacunek i miłość rozumiem inaczej, ale to już każdego indywidualna sprawa. Wszak ludzie są bardzo różni

A nawet nie mam gwarancji, że gdybym zrezygnowała z fizycznej wierności, to nie dojdzie do niewierności emocjonalnej, a to przecież właśnie zdrada emocjonalna nas kobiet niby boli bardziej. Więc wolę wymagać więcej

PS. Coś ciekawego przyszło mi do głowy - co do związków zamkniętych, otwartych i poliamorycznych.

Osoby w zw. zamkniętych o osobach w zw. otwartych: tłumaczycie sobie w dziwny sposób zdradę fizyczną, bo nie możecie utrzymać swojej "chuci" w ryzach, nie macie zasad moralnych.
Osoby w zw. otwartych o osobach w zw. zamkniętych: chcecie mieć na własność ukochaną osobę (np. twoje ciało należy tylko do mnie itp.), człowiek jest poligamiczny.

Więc można pomyśleć, że w zw. zamkniętych panuje hipokryzja, traktowanie partnera jak swoją własność. Ale w zw. otwartych (gdzie jest miłość) też tak jest. Jedyna różnica jest taka, że ci pierwsi wymagają obu wierności, a ci drudzy - jednej. Po prostu wymagamy więcej. Wniosek: wszyscy jesteśmy egoistami.

Idąc twoim torem myślenia Iceni, to właśnie związki poliamoryczne (kilka równorzędnych relacji) są najuczciwsze. Bo nie wymagasz żadnej z obu wierności tylko dla siebie. Każdy może obdarzać więzią emocjonalną lub fizyczną kogo chce. I też jest to związek NAJTRUDNIEJSZY. Moim zdaniem.

N4VV, czy mógłbyś mi powiedzieć o jakie nieistotne rzeczy ci chodzi?
Ja wiem, że ludzie sobie czasami niepotrzebnie komplikują życie, czyli "robią z igły widły", ale nie zawsze.

Czy wierność jest jedną z tych nieistotnych rzeczy?
Myślę, że nie. Bo do wierności nikogo zmusić nie wolno, więc partner albo zdradzi albo nie, albo będzie milczał albo się przyzna.
Więc ja proszę o wierność, ale tylko do czasu gdy będzie trwał związek. Nikomu nie zabraniam odejść. Jak chce mieć bogatsze życie seksualne, to jego sprawa, ma prawo do niego, ale ja już w nim uczestniczyć nie będę. Koniec kropka, po sprawie.
I to jest naprawdę jakiś mój dziwny wymysł? Czy gdyby mnie zdradził to niepotrzebnie robiłabym z tego problemy?

PS. Tylko Kościół wymaga od sakramentalnych małżonków wierności i bycia z drugą osobą do końca życia któregoś z nich. Reszcie par by doradził: albo bierzcie ślub albo się rozstańcie, by nie żyć w "grzechu".

Nie, nie wyczułam Bo jeśli to była ironia, to się trochę wygłupiłam Ach, zdarza się Może powinnam popracować nad swoim poczuciem humoru?

Poczekajmy, może N4VV się wypowie.

Na podstawie moich własnych doświadczeń: zdrada bierze się z nierealnych oczekiwań względem drugiej osoby, braku umiejętności zaakceptowania jej taką, jaką jest w rzeczywistości (czyli tworzenia bajek na jej temat, jak już ktoś wcześniej napisał), braku empatii graniczącym z patologią, maksymalnym skupieniu na własnym ego, poszukiwaniem poza związkiem tego, co powinno się w nim znaleźć (rzeczy wręcz patologicznych, chorych doznań spoza tego, co nazywamy normą), brakiem umiejętności komunikowania się z partnerką, skupieniem na sobie, na zaspokajaniu wyłącznie własnych potrzeb, nieumiejętności radzenia sobie z kryzysami i z życiem codziennym.

Czy można mówić o uczuciu? Moim zdaniem nie. Jak ktoś kocha w dobrym znaczeniu tego słowa to nie zdradza. Jeśli ktoś kocha tylko siebie, to...

Odpowiedź na pytanie trzecie: ja bym nie potrafiła. Zresztą po co? Zdrada, nawet emocjonalna, a może głównie emocjonalna tak głęboko uderza w podstawę związku, którą powinno być partnerstwo i zaufanie, że nie warto tego odbudowywać. Bo zawsze zostanie z tyłu głowy kołaczące "a co, jeśli znów?", podejrzenia i inne tego typu odczucia. Warto zacząć odbudowywać siebie samą, posklejać się wewnętrznie i zacząć nową drogę.

Bardzo dobrze, że powstał taki wątek. Autorze, czy uwierzysz, że dziś rano myślałam, by wejść na netkobiety i napisać coś podobnego ? Liczba osób zdradzonych i zdradzających piszących u nas jest olbrzymia. Pomyślcie, że to odzwierciedla realną rzeczywistość, zdradzający są wokół nas i świetnie się maskują. Nie chodzi o to, by zacząć być podejrzliwym w stosunku do osoby, z którą się jest, ale by zastanowić się poważnie nad przyczynami zdrady. Co ja mogę zrobić by nigdy mnie to nie dotknęło. Z kim się związać, a z kim nie? Jak sobie poradzić w razie ewentualnego zdarzenia tego typu? Jak się poskładać, jak odbudować swoje wnętrze? Czytam wypowiedzi w wątku i myślę, że wszyscy jesteście bardzo mądrzy , ale przykre jest to, że tak wiele z nas musiało przez to przejść...

Kosmiczny nicku, powiedziałeś, że twoja zdrada była związana z uczuciem. To czemu nadal walczyłeś o swój związek, jeżeli czułeś coś do tej trzeciej? Jak to w końcu było?

Pytam, bo chcę/próbuję zrozumieć myślenie facetów w sprawach związkowych.

usunięte przez moderatora - treść poniżej poziomu forum 

Ona jako kochająca kobieta dała mu szansę.
Ale on już nie dał swojej późniejszej dziewczynie  szansy czyli danie jemu szansy dla mnie w takiej sytuacji było by śmiertelnym błędem.

Miło czytać taką opinię . Trochę czasu juz siedzę na tym forum więc zrodziła się myśl na zebranie tych wątów w kupę. Niech każdy się wypowiada jak to postrzega i niech nikt nikogo nie obraża. Na forum każdy ma prawo swobodnej wypowiedzi

To nie pierwszy taki wątek on mnie tylko jeszcze bardziej  utwierdził w swoim przekonaniu
Dość się nasłuchałam przyjaciółek, koleżanek i znajomych i naczytałam na różnych serwisach, forach oraz pisemkach.

A może by tak nieco literatury bardziej naukowej? Może jakaś "Psychologia rodziny".

To trochę tak, Katarzynko82, jakbyś budowę Wszechświata chciała poznać z horoskopów i pism astrologów. Nic dziwnego, że się potem utwierdzasz w swoim przekonaniu, a - jak pisał Fryderyk Nietzsche - "przekonania są wrogiem prawdy".

N4VV - wlasnie. Zdrada zdradzie nierowna, mimo wszystko. KAzda jest na pewno straszana, ale nie uwazam ze kazda niesie za soba identyczne skutki i konsekwencje.
Na poczatku, zeby bylo jasne - zadnej zdrady NIC nie usprawiedliwai i kazda jest czyms ohydnym, nieistotne od okolicznosci i 'powodow'. A;e zgadzam sie, ze zdrada dajmy na to jednorazowa, pod wplywem alkoholu, gdzie do tego zdradacz od razu zaluje, sam sie soba brzydzie, sam sie przyznaje z powodu wyrzutow sumienia, lub nawet jesli zostaje 'przylapany' ale jest wlasnie od razu skrucha totalna no i zal po prostu ze to sie stalo - uwazam ze jest to najlzejsza forma zdrady. Konsekwencja jest oczywiscie brak zaufania, ale uwazam ze nie sieje to takiego spustoszenia w psychice 'ofiary' i mogloby byc porownane do jakiegokolwiek innego bledu, ktore ludzie popelniaja. Przede wszystkim wlasnie moze to byc traktowane w kategorii bledu. Czujemy sie oszukani, zdradzeni, zawiedzeni ale jest to po prostu bardziej porownywalne do czegokolwiek innego, co nasz parter moglby zrobic co nam sie nie podoba, lub do klamstwa jakiegokolwiek innego - nie wiem, jesli parter ukryje cos wazneg ozwiazaneg oz finansami, praca, czymkolwiek innym. Mysle ze mozna wtedy naprawde probowac to odbudowywac.

Kolejna, duzo gorsza forma zdrady jest ta, ktora trwa trwa 2,4,8 miesiecy albo kilka lat. Czy tutaj mozna mowic o BLEDZIE?? NIE. Ktos, swiadomie, konsekwentnie przez dnie i noce zdradzal, fizycznie i zazwyczaj rowniez emocjonalnie. Wracal do domu, przytulal nas BRUDNYMI rekoma, zmusil poniekad do tego ze tkwilismy w trojkacie. Taka zdrada sieje juz ogromne spustoszenie w naszej psychice. Wiekszosc z nas wie, wiec nie musze pisac. Jest jednak wlasnie roznica jeszcze co dzieje sie w przypadku TAKIEJ zdrady, kiedy wychodzi ona na jaw.

Znow ? jesli zdradzacz dostaje wtedy poteznego kopa, przeciera oczy, uswiadami sobie co moze stracic, uswiadamia sobie co dla niego tak naprawde wazne I znow ? okazuje skruche, zaluje, chce to naprawiac (szczerze oczywiscie) to co jest tutaj wazne mi sie wydaje to fakt ? ze zdradzony MA PRAWO WYBORU, chociaz tyle?.  Moze zdecydowac jeszcze o tym co dalej ze zdradzaczem zrobic I w konsekwencji jak bedzie wygladalo moje wlasne zycie ? czy CHCE go jeszcze ogladac I probowac czy CHCE malzenstwo/zwiazek zakonczyc.. A mysle ze ta mozliwosc ?wybotu? jest bardzo wazna w persepktywie naszego ?samopoczucia? samooceny I calej reszty.
Nie, ze sie uazalam czy ze to moj przypadek, ale uwazam, ze najgorsza sytuacja jest zdrada opisana wyzej ? trawl, przez iles miesiecy lub lat, gdzie kiedy wychodzi na jaw, zdradzajacy wcale nie ma ochoty niczego naprawiac, no bo w sumie nie kocha. Wtedy czlowiek czuje sie juz naprawde zmiazdzony. Bo nie dosc ze zdrada sama w sobie, dochodzi do tego jeszcze porzucenie ? to tak jakby 2 w 1. Sa przeciez porzucenia ? bez zdrad. I jak ludzie cierpia? Widac na forum. Kiedy ktos po prostu zdecyduje ze nie chce z kims dluzej byc. A tu wlasnie nie mozna ani w zaden sposob usprawieliwaic zdrady ? bo nie byl to ani jednorazowy wyskok, ani nawet dluzszy romans alle dajmy na to dla ?zabawy? czy wrazen, tylko w 1 chwili dowiadujesz sie jak bardzo ktos musial cie miec juz w powazaniu, ze zdradzal I to dlatego bo po prostu mu juz na tobie nie zalezy, a nie ze sie pomyslal czy popelnil blad, tylko ze zapomnial ci o tym wczesniej powiedziec, ze juz nie chce z toba byc, no albo ?nie wiedzial jak?.
To naprawde miazdzy. Mnie zmiazdzylo. W 1 chwili runal caly swiat. Tak wlasnie jest zdrada.

To prawda, są różne rodzaje zdrady. Mniej lub bardziej krzywdzące. Nie neguję tego. Ale i tak zdrada to zdrada, zresztą człowieka można różnie "zdradzić", nie tylko śpiąc z inną osobą lub angażując się z nią emocjonalnie...

Ja wymagam wierności, ale to nie oznacza, że gdybym została zdradzona (odpukać) to bym się rozstała. Nie wiadomo. Zależy jaka by to była zdrada i jak zachowywałby się zdradzający.

Postaram ci się szczerze odpowiedzieć czy zachowywałabym się zbyt/niezbyt adekwatnie do istniejącego rodzaju zdrady:
- pierwszy rodzaj zdrady - chyba byłabym w stanie nadal być w związku, pod warunkiem, że zdradzający szczerze żałowałby, że mnie skrzywdził; bo gdyby mi powiedział, że to tylko fizjologia i nie powinno było mnie to w ogóle obejść, to powiedziałabym mu: WON!
- drugi rodzaj zdrady - nie wiem, stawiam wielki znak zapytania; tutaj spory wpływ mógłby mieć fakt czy mamy dzieci...; i oczywiście to czy by żałował i chciał naprawiać relacje
- trzeci rodzaj zdrady - wiadomo, że nie (przecież on by zakończył związek); ale jest jeden wyjątek: gdyby zdradzający zerwał relacje z powodu wyrzutów sumienia i że czuje do siebie odrazę, ale nadal kocha, to wtedy chyba próbowałabym ratować nasz związek

Mówię tak, bo mam taką zasadę: nigdy nie mów nigdy. I staram się jej trzymać, chociaż czasami jest i będzie to bardzo trudne. Zwłaszcza gdy słyszę o rzeczach, które wzbudzają we mnie duży niesmak.

Źle się wyraziłam Tak sobie tylko przypuszczam. Oby na przypuszczeniach się skończyło...............

Najlepiej w ogóle nie mieć kontaktu ze zdradą. Zdrada partnerki wyjałowiła mnie emocjonalnie i choćbym teraz poznał nawet najbardziej interesującą kobietę to nie ejstem w stanie się zaangażować w nową znajomość. Mogą byc miło spędzone chwile ale w sercu pozostaje pustka. Owszem wszystko zależy od rodzaju zdrady i jedną zdradę można przeżyć lżej a inna może nas rozsypać psychicznie

N4VV, dziękuję.

No to rozumiem więc tak było w twoim przypadku?

Przepraszam nie do ciebie ale to było do kosmicznego nicka

Nie zdrada CIę tego nauczyła lecz wadliwe rozumowanie i zapatrzenie we własną krzywdę. Paradoksalnie, utwierdzając się w powyższym, sama sobie wyrządzasz największą krzywdę.

GDP -gówno prawda......i wiecej nie chce mi sie pisac ....z toba nie ma rozmowy ty wiesz z gory juz wszystko...

N4VV-zapatrzenie we wlasna krzywde ...juz nie czuje sie skrzywdzona do zdrady przyczyniłam sie równiez ja...ale dlaczego wadliwe rozumowanie...? moje poszukiwania powiedzmy ze pozbawiły mnie złudzeń ...i troszeczkę nauczyły zycia ...ufasz rozsadnie nie naiwnie....

Moim skromnym zdaniem deliberowanie o bezpośrednich przyczynach zdrady (np. żona się zapuściła, mąż mnie ignoruje) nie ma najmniejszego sensu.
Według mnie zdrada to sprawa nader prosta. Mówi się, i ja się z tym w stu procentach zgadzam, że tej wielkiej, ognistej miłości starcza na dwa, trzy lata, czasem nieco dłużej, czasem nawet krócej. Później miejsce po wulkanie miłości trzeba czymś zapełnić. Dlatego tak często podkreśla się kwestie dopasowania w życiu codziennym. Gdy wulkan miłości jest już nieczynny nie pozostaje nic innego, jak tylko pracować nad tą miłością codzienną. To często ciężka praca. Jeśli przestajesz walczyć o miłość pojawia się zdrada.
Nawet jeśli zdrada spowodowana jest tzw. burzą hormonów, zaś partner nie spełnia oczekiwań, to na to też da się coś poradzić. Jeśli para ludzi potrafi być przyjaciółmi dla siebie, będą umieli tę kwestię załatwić.