Problemy środowiskowo-psychiczne.

Witam,
Po raz pierwszy piszę o swoich 'dramatach' w internecie. Nie wiem, czy osiągnęłam dno rozpaczy, czy zaczęło się wszystko powoli stabilizować.
W czym rzecz?
Otóż, problemy zaczęły się kilka lat temu, kiedy u mojej siostry stwierdzono ciężki przypadek
schizofrenii. Pierwsze co: Szok absolutny <kończyłam wtedy 1 gimnazjum>. Nie potrafiłam się z tym pogodzić, zamknęłam się w sobie. Nikomu o tym nie mówiłam. Ogólnie bardzo źle wspominam kolejne lata gimnazjalne. Brak akceptacji, brak przyjaciół, częste kpiny i śmiechy pod moim adresem, codzienne kłótnie w domu często kończące się płaczem w pokoju, depresje. Zabrzmi to egoistycznie, ale rodzice nie byli przy mnie w tych najgorszych chwilach. Zdawałam sobie sprawę, że siostra potrzebuje ich wsparcia, ale cholernie mi ich wtedy brakowało, zwłaszcza ojca <nie wiem, czemu akurat taty>.
I nagle liceum! Nowy rozdział, dosłownie. Odkryłam nagle, że ludzie mnie lubią. MNIE, dziwaka i niemotę. Zakumplowałam się z trzema dziewczynami i były to najcieplejsze miesiące w moim życiu. Każdy jeden dzień był istnym błogosławieństwem. 
Przyszedł grudzień i pojawił się chłopak. Ogólnie bardzo się cieszyłam, że ktoś zwraca na mnie uwagę. Nie minął tydzień od rozpoczęcia znajomości, a ja już chciałam z nim być. Jednak pewnego dnia mnie pocałował - i to chyba był początek końca. Bo poczułam się hmm... nieprzyzwoicie to chyba najlepsze określenie. Coś mi nie pasowało i cały pociąg do niego zgasł.
Po jakimś czasie spotkaliśmy się sam na sam i powiedziałam mu, że nic z tego nie będzie. Tłumacząc dlaczego tak będzie lepiej, przypadkowo napomknęłam mu o siostrze. Wtedy coś we mnie pękło. Poryczałam się. Płakałam chyba z godzinę. I na tym się nie skończyło. Następnego dnia popłakałam się w szkole. I następnego. Płakałam jak bóbr przez tydzień, ale nie potrafiłam powiedzieć przyjaciółkom dlaczego. W końcu po chyba 2 tygodniach od rozstania z tamtym gościem zwierzyłam im się. Moja siostra jest schizofremiczką. Od tamtego czasu zamknęłam się w sobie. Często płakałam po cichu, odseparowałam się od dziewczyn, zrobiłam się zimna i nieczuła. Owe przyjaciółki zostawiły mnie, czemu się nie dziwię absolutnie. Przestałam się do kogokolwiek odzywać.
Głównym problemem jest fakt, iż zrobiłam 'błędne koło'. Byłam szczęśliwa i chyba to mnie odstraszyło. Bo wydaje mi się, że podświadomie chcę być nieszczęśliwa.
Wiem, wiem, niezła lekturka. W sam raz nadaję się jako przykład psychicznego człowieka.