problemy psychiczne żony - Netkobiety.pl

Wymioty mogą być z nerwów,  wiem po sobie
A Autor chyba by raczej wiedział,  że żona w ciąży.

Witam Cię drogi Autorze. Niewiem tak do końca co Ci doradzić, bo to jest żona. Nie napiszę Ci przecież- zerwij z nią. Ale znam taką osobę bardzo z opisu podobną do charakteru Twojej żony. Też wspomina rzeczy sprzed dwudziestu lat i nimi ciągle żyje i dręczy wszystkich dookoła swoimi psychicznymi problemami( bo chyba można to tak nazwać) Masakra, koszmar. Już od rana wszystkich wyzywa i strofuje, wypomina każdą rzecz z przeszłości. Taka osoba potrafi całkowicie zniszczyć drugiego człowieka. Sam przemyśl sprawę i podejmij odpowiednią decyzję. Ładnie to opisałeś. Na pozór harda  a wewnątrz słaba psychicznie i o niskim poczuciu własnej wartości. Znam taką osobę. Naprawdę horror.

A ja bym się zastanowił co takiego się stało, co było wyzwalaczem jej zachowania. Wyrzuty sumienia i strach przed Twoją reakcją z powodu przeszłych wydarzeń, czy raczej czegoś bieżącego.

Nie, nie trzeba akceptowac wszystkiego, dlatego sie szuka rozwiazan, leczenia, terapii. Moj maz nie powiedzial, ze moja nerwica jest cudowna i nic z nia nie robmy. Szukal wraz ze mna wyjscia z sytuacji, obserwowal moje zachowania, dzialanie lekow, rozmawial z moim lekarzem. Ty poradziles zonie zeby poszukala specjalisty, zeby jej psychiatra dal cos na uspokojenie i odfajkowane. A skoro nie ma rezultatow szybkich to juz myslisz o rozwodzie i kalkulujesz co sie oplaca i kiedy. Od akceptacji danego stanu do porzucania kogos jest dluuga droga a Ty wybrales ta na skroty. Bo Ty tez miales problemy. A kto ich nie ma? Myslisz ze moj maz w tym czasie nie mial swoich? Firmie, w ktorej pracowal grozila plajta, mielismy spore zobowiazania kredytowe a ja prawie co nocy mialam silne stany lekowe, przez ktore on nie spal a potem wstawal o 6 i lecial do pracy. Na dodatek okazalo sie ze moge miec stwardnienie rozsiane. Kiedy plakalam przerazona co bedzie jak przestane chodzic odpowiedzial: nic, bede Cie wtedy nosil. Nigdy nie zapomne mu tych slow. Dzięki temu wsparciu nawet najczarniejszy scenariusz przestal wydawac mi sie taki straszny. Przestalam sie tak bardzo bac a w raz z tym uspokoila sie nerwica, ustaly leki a stwardnienie dzieki Bogu nie potwierdzilo.
Co Ty natomiast rzekles zonie? Ano ze Cie nie szanuje (bo co bo choruje???) Dostala sterte wyrzutow ze sam sie uzerasz z budowa i papierami a ona se z nudow wymysla bzdury. Ty serio myslisz ze ona sie z tym dobrze czuje? Ze jej pasuje taki stan? Nawet nie wiesz jak psychicznie ja sie zle czulam sama ze soba, ze jestem taka slaba, ze jestem ciezarem dla najblizszych. Gdybym dodatkowo dostala potwierdzenie tych mysli z ust kochanej osoby to chyba bym sie rozpadla.
Zastanow sie uczciwie czy Ty ta kobiete kochasz. Przeczytaj swojego posta jeszcze raz i zobacz co w nim jest. Same wyrzuty. Zero slow ze masz kochana zone, ze byla cudowna kobieta, ze byliscie szczesliwi ale cos zlego sie z nia zadzialo i martwisz sie o nia plus sytuacja zaczyna Cie przerastac. Sa tylko wyrzuty i pretensje oraz podkreslenie ze taka harda a wsrodku slaba i przewrazliwiona. Irytacja i lekka pogarda.
Nie pisze Ci tego wszystkiego zeby Cie atakowac ale zebys uczciwie sie zastanowil jaka jest prawda. Jesli to nie jest milosc to faktycznie lepiej ja zostaw. Byc moze Twoje zachowanie od dawna Cie zdradza i to moze byc tez powodem jej lękow ze jej nie kochasz bo moze masz do niej o cos zal, ze nie akceptujesz jej przeszlosci wbrew temu co mowisz.
Jesli natomiast prawdziwie ja kochasz to zewrzyj poslady i ratuj kochana osobe. Nie gadaniem o kochaniu ale realnym dzialaniem. Szukaj innego lekarza, pytaj go jak mozesz zonie pomoc, jesli trzeba uczestnicz z nia w terapii. Budowa nie jest teraz najwazniejsza bo za chwile moze sie okazac ze nie ma dla kogo budowac tego domu.

Nie ma znaczenia zdrowa czy chora, żona nie może wytrząsać się nad mężem bo to jest przemoc psychiczna. Nie daj sobie wmówić że musisz to znosić.

Krzyk nie jest rozwiązaniem, jak jest problem należy używać argumentów albo się z nim przespać.
Ja mam wrażenie, że na siłę próbujesz wmówić że kobietom wolno więcej.

A gdzie ja napisalam ze kobietom wolno wiecej? Przeciez Ciebie nawet zapytalam (a zakladalam ze jestes facetem) czy nigdy nie zdarzylo Ci sie podniesc glosu na partnerke? Bo mnie sie zdarzylo podniesc na partnera, jemu tez. Jak sie klocimy to pyskujemy czasem oboje ale to nie oznacza od razu przemocy psychicznej. Miedzy klotnia z krzykiem a przemoca na ktora sklada sie ublizanie, zastraszanie i podwazanie wartosci drugiej osoby jest roznica. I tak oczywiście krzyk nie jest rozwiazaniem, najlepszym jest spokojna rzeczowa rozmowa ale niech sie odezwie ten ktorego nigdy nie poniosly emocje i nie zdarzylo mu sie krzyknac nawet w placzu i bezsilnosci. Ja w istnienie takich idealow nie wierze.

Cały czas to pokazujesz poprzez bagatelizowanie zachowania żony która zatruwa autorowi życie.

No przecież odpowiedziałem jakie mam do tego podejście.

Ty chyba nie odróżniasz sytuacji w której komuś coś się zdarzy, a ktoś ma taki charakter i urządza takie sceny na codzień.

Z opisu wyłaniasz się Ty - surowy, zimny, opanowany despota który oczekuje od żony, że na już się zmieni. Który z byle powodu chce się rozwieść oraz potrzebującą wsparcia psychicznego kobieta. A z tego co piszesz  to Twoje wsparcie wygląda tak, zw dodatkowo ja jeszcze gnębisz. Zastanów się nad swoim postępowaniem...bo jeśli faktycznie tak ma wyglądać Twoje wsparcie to daj jej spokój. Ona zasługuje na wrażliwszego faceta.

Istnieje zasadnicza różnica między regularnie okazywaną złością, robieniem awantur, nie mówiąc o psychicznej przemocy a sporadycznymi kłótniami. Nie ma chyba związku ani żadnej relacji, gdzie ludzie od czasu do czasu podnoszą głos i krzyczą na siebie. Choć kłótnia nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem, to ciężko nieraz powstrzymać emocje. Bardziej niepokojące wydaje się kiedy takie awantury wszczynane są z naprawdę błahych powodów lub tez odgrzebywane bywają problemy sprzed iluś lat wstecz.
Tutaj żona Autora ewidentnie przeżywa jakieś nieprzepracowane traumy z przeszłości a sam Autor, jeśli ją kocha powinien starać się jej jakoś pomóc, droga długa i szeroka

Spokojnie, wyluzujcie.
Nie jestem żadnym despotą. Tak jak napisałem, ja ostatnie miesiące też miałem mega ciężkie. Było tak gęsto służbowo, że z dnia na dzień położyłem papier bez gwarancji drugiej pracy. Na szczęście udało się ją ogarnąć i niedługo zaczynam. Dlatego też może tak reaguję jak reaguję. Żona pracuje w trybie home office. W sumie gnieździmy się w jednym pokoju 24h/dobę więc może po prostu jakieś zmęczenie materiału. Z nudów po prostu zacząłem robić jakieś rzeczy poza domem. Musi być jakiś balans. Niestety zostałem lekko zaatakowany przez jedną użytkowniczkę - nie mam pretensji bo kilkanaście zdań nigdy nie odda całego poglądu sytuacji. Tak, chce jej pomóc ale ona musi też się ogarnąć. Powiedzieć mi, że miała np znów głupie myśli ale z tym walczy. A ja nic takiego nie słyszę. Niestety jest harda i czasem potrafi mnie zj**** za pierdołę jak bura sukę, udawadniać że czasem lubie się po prostu poopieprzać zamiast np odkurzyć. Dlatego też poniekąd to napisałem, że co do czego mocna w gębie a potem jakieś bzdury sprzed 10 lat powodują, że dostaję korby.

Wydaje mi się, że Twoja żona przechodzi załamanie nerwowe. Rozumiem to, bo przez izolację we mnie też odzywają się dawne „demony”.
Żona, mimo, że z opisu twarda, harda babka, okazuje się być bardziej wrażliwą, niż się spodziewałeś. Wiem, że to czasem daje w kość, ale rozmawiaj z nią, bo ewidentnie tej rozmowy potrzebuje, bądź cierpliwy. Oczywiście niech dalej korzysta z pomocy psychologa.

Oooo! Zrezygnowałeś z pracy. To były trudne dni nie tylko dla Ciebie, żonie też zachwiał się grunt pod nogami.

Podsumujmy przyczyny obecnego zachowania żony:
- niska samoocena
- izolacja i brak pracy ze względu na pandemię
- bycie razem w jednym pokoju 24h/dobę
- Twoje kłopoty w pracy i Twa reakcja na nie
- wymówienie złożone przez Ciebie bez żadnej gwarancji innej pracy i jego reakcja na to
- przeżycia, które według Ciebie są bzdurami, związane z jej dawnymi trudnymi sytuacjami.
Niezły koktajl; niejedną, nawet silną osobę zwaliłby z nóg.

Rada?
Ogarnij się. Tak. Ty.

Jak żonie mógł się zachwiać grunt pod nogami? wprost przeciwnie. To była przemyślana decyzja nasza wspólna. Zapewniłem żonę, że zaraz znajdę pracę i żeby napewno się nie martwiła. to już bardziej moja teściowa się tym przejęła niż moja żona...moja żona ma prace cały czas, tak jak pisałem wcześniej. Mnie znalezienie nowej znalazło jakieś 2 tyg.

Prawda jest zapewne gdzieś pośrodku.
Jednak nie każda osoba reaguje w taki sposób nawet na chwilowe problemy w życiu czy to swoje, czy swojego partnera. Zbyt częste napady agresji, awantury, kłótnie i zbędne emocje nie są pożądanym zjawiskiem a osoba przodująca w nich rzadko sobie zdaje sprawę, zę i tak w ten sposób celu nie osiąga. Zresztą Jeśli ktoś tutaj pisze o tego typu problemie, to wygląda na to, że sprawa jest poważniejsza, bo pewnie spokojna rozmowa i rzeczowe argumenty niezbyt pomagają komuś takiemu i potrzebna jest pomoc specjalistyczna.
EDIT: Znalazłeś nową w krótkim okresie czasu i to już jakiś krok do przodu.

2 lata małżeństwa, bez dzieci, zdrowi, miesiąc siedzenia razem i już problemy... mąż ma zadyniać ostro, a żona może mieć globus itp. Jakieś to niedojrzałe. Coraz więcej czytam takich kwiatków, więc to powszechne w obecnej sytuacji - gwoli pocieszenia.

A ja myślę, że to, co dzieje się obecnie z Twoją żoną, stanie się sprawdzianem dla Waszego związku.

Do osoby z problemami psychicznymi trzeba podchodzić z dużą dozą cierpliwości. Oczywiście nikt nie każe znosić nie wiadomo czego kosztem własnego zdrowia - ale póki co, żona jedynie pragnie rozmowy i zapewnienia, że mąż ją akceptuje. To chyba nie jest niesamowicie trudne udzielić jej tego? To nie jest schizofreniczka rzucająca talerzami i jedząca własne odchody (sorry, jeśli ktoś akurat je), a kobieta prawdopodobnie w trakcie załamania nerwowego z powodu kłopotów, które się nawarstwiły, a izolacja w trakcie pandemii postawiła kropkę nad i.

Dać jej czas, opiekę i pomoc psychologa - niedlugo wróci do normy.

Nie wiemy tak naprawdę, co dolega żonie Autora. W momencie, jeśli psycholog stwierdzi, że potrzebne będzie wdrożenie farmakologii, trzeba będzie udać się do psychiatry.

Wiesz, że nawet jakbym była, to nie wystawiam diagnozy on-line. Żona jest pod obserwacją męża i psychologa, to oni czuwają i podejmą kroki. Nie jest tu nic bagatelizowane.

Nie zrozumiałaś, może przez te nerwy.

Ciągłe rozpamiętywanie czyichś przewinień lub błędów, jak również wracanie do spraw z przeszłości jest zwykle irytujące. Jednak w tym przypadku może być jedynie początkiem i objawem czegoś poważniejszego. Być może w pewnym momencie przyszedł jakiś impuls, który obudził w niej lęki i "demony przeszłości", z którymi sama sobie nie może poradzić. Pierwszym krokiem mysi być chyba przyznanie się przed sobą, że ma się poważny problem i dać sobie pomóc.

Jako osoba niegdyś chodząca na terapię, nie wyobrażam sobie nie móc potem o niej rozmawiać z mężem/partnerem. W związku należy rozmawiać o WSZYSTKIM i szukanie rozmowy u osoby, z którą dzielimy życie, nie jest robieniem z tej osoby psychologa, tylko zwykłą komunikacją w związku... próbą otrzymania zrozumienia, wsparcia.

To już lekarz musi ocenić, czy chęć rozmowy z partnerem o tym, co mnie gryzie, jest „chore” czy „zdrowe”.

Zgadza się. Żadnej choroby psychicznej nie zdiagnozowano. Wygląda to troszkę na załamanie nerwowe, powinien ocenić psychiatra.

Jak najbardziej. Jednak psychiatra też powinien się wypowiedzieć, w celach postawienia diagnozy.

Ależ ja podzielam Twoje zdanie.
Psycholog jak najbardziej, porozmawiać o problemie zawsze warto.
Jednak z doświadczenia wiem, że warto również się zdiagnozować psychiatrycznie, by wykluczyć poważniejsze schorzenia, w razie potrzeby wdrożenia leczenia farmakologicznego i tak byłoby to konieczne

Autor pewnie próbował na własną rękę dowiedzieć się od żony, co jej dolega czy też, co jest powodem jej zachowania. Zdarza się pewnie niestety tak, że w żaden sposób nie można do takiej osoby dotrzeć ani jej nawet do czegokolwiek zachęcić. Nie mówiąc o pójściu na terapię.

Z jakiegoś powodu ta twoja żona zadaje te pytania. Nie podałeś dokładnie ich treści więc trudno mi ocenić co chce przez to osiągnąć. Może być kilka przyczyn jedno to to że może to nie gdybanie tylko faktycznie ma wyrzuty sumienia i oczekuje twojego wybaczenia. Albo pyta bo całe lata się tym zadręcza i chce w końcu uporać się ze swoją przeszłością aby teraz było lepiej. Te pytania mogą też z pozoru dotyczyć przeszłości a faktycznie chodzi o teraźniejsze sprawy.
Zastanawiające jest że ona Ciebie tak bardzo tymi pytaniami irytuje. Czemu po prostu cierpliwie nie odpowiadasz na jej ciekawość skoro to takie głupoty z przeszłości? Czemu nie założysz że to takie gdybanie i wspólna rozrywka intelektualna? Tylko od razu tak emocjonalnie ?
Ona tym coś chce osiągnąć może poczucie bezpieczeństwa. Może czuje się bardzo zagrożona przez tą izolację i twoją zmianę pracy i być może podejrzewa że rozważasz rozwód. Pyta  co byś zrobił np. jak byś się dowiedział że przespała się z kimś tam i oczekuje twojego zapewnienia że mimo to byś jej nie opuścił.

Zona ma wewnetrzny konflikt. Zrobila cos co wywoluje w niej bardzo silne podzielenie, to o co ona Ciebie pyta to nie jest to o czym mysli.
Jej mysli wywoluja wymioty.
Z mojej perspektywy? BARDZO dobrze, ze tak sie stalo. Dlaczego? Bo umysl czlowieka jest jak dom caly w ciemnosciach z tylko jednym malym swiatlem.
To co jest w ciemnosciach to rzeczy w podswiadomosci, one tam sa zawsze, caly czas. To, ze wczesniej udawala, ze ich nie widzi to bylo zle.
To jest odwracanie uwagi od problemu, ktory tak czy inaczej chodzi w jej glowie i robi rozne rzeczy. Jej zachowanie jest takie, a nie inne bo teraz nie ma latwej ucieczki, nastepuje konfrontacja.
Potrzebuje terapii, co tu duzo gadac.

Tu nie chodzi o zadne 'za duzo czasu' czy 'rozpamietywanie'. Ludzie nie rozumieja, ze to rozpamietywanie wychodzi z tego, ze zawsze cos jest z nami tylko nie zawsze temu patrzymy w twarz.
Ona pewnie zrobila cos strasznego, cos wedle niej strasznego.
To wszystko nie ma nic wspolnego z Toba, ale z nia. Ona nie szuka Twojego wybaczenia, ale jakiegos wybaczenia.
Mysli, ze to co zrobila bylo takie straszne przez to jak rodzice ja wychowali lub czego nauczyla sie za mlodu. To sprawia, ze potepia swoje akcje i szuka rozgrzeszenia w Tobie bo sie 'napatoczyles'.
Moja rada?
Przestan gadac jej te wszystkie glupoty, ktore mowisz. To, ze Ciebie nie obchodzi przeszlosc jest bez sensu. To, ze sam masz problemy jest totalnie bez sensu bo ona nie jest w normalnym stanie umyslu. Ona wymiotuje bo ma takie wyrzuty, a Ty jej robisz wieksze? Daj spokoj.
Powiedz jej tak nastepnym razem: Ja tobie nie mam nic do wybaczenia, to ty musisz sobie wybaczyc.

Ktos powyzej mowi, ze ona szuka bezpieczenstwa. Tak, szuka. Jednak jest to powierzchowny problem i symptom jej problemu, a nie problem.

Janix2, w jej wypadku jest problem psychiczny bo jej organizm reaguje wymiotami. Ogranizm reaguje wymiotami z powodu silnego stresu.

Wiesz co? Ja nie prowadze terapii, bo moje zajecie to jest research. Jednak zal mi Twojej zony, wiec jezeli chcesz to mozesz jej powiedziec, ze ja z nia tak po ludzku porozmawiam o jej problemie. Znam sie na rzeczy bo konflikty wewnetrzne byly na poczatku jednym z moim glownych zainteresowan. Takich zachowan i gorszych widzialam mase, niektorych nawet wyginalo fizycznie od tego (poza wymiotami)
Za darmo, oczywiscie i pod pelna tajemnica.
Mozesz powiedziec, ze mnie znasz z jakiegos innego miejsca jezeli ten watek jest z kolei Twoja tajemnica.

EDIT: Ok, nie bierz tego na 100% za prawde bo ja nie jestem pewna tego wniosku. Wydaje mi sie, tylko na podstawie tego co opisujesz, ze jest tak:
Ona ma konflikt na temat czegos co zrobila, to w niej siedzi i teraz to wychodzi bo ma miejsce by wychodzic. To jak cisnienie wody zamknietej gdzies, wycieka.
To, ze ona tyle sie zapytuje i tyle gada wynika z tego, ze ona chce powiedziec co zrobila, ale nie moze. To jest w niej tak zduszone, ze nie moze. Stad zapytuje, a pozniej wymiotuje. Ma kompulsje by zadawac te pytania bo chce powiedziec prawde. Stad wymioty wylewaja sie z niej, ale nie slowa, a pozniej kompulsja zaczyna sie od nowa. Ona byc moze sprawdza tez reakcje Twoja, ale jest to nadal kompulsywne. Tutaj nie chodzi, ze ona wiele rzeczy pamieta, tutaj chodzi o jedna rzecz.
To jest moja teoria, na podstawie tego co mowisz. Jednak nie jest to pewne bo z nia nie rozmawialam i moge tylko sie kierowac objawami opisanymi przez kogos innego.

Berrad

To weźcie sobie wymyślcie jakiś inny nowy sposób na marnowanie czasu - idźcie do wesołego miasteczka czy nad rzekę na bulwar, na rowery, czy do kawiarni. Zajmij ją czymś po tej nudnej pracy, przynajmniej raz na jakiś czas i przez jakiś czas sam możesz inicjować takie wyjścia. Albo nawet w domu, pograć w jakąś planszówkę czy coś. Jakoś, rozwesel kobitę, w końcu to twoja żona. Trza sobie pomagać, nie ma lekko.

Berrat, Twój opis zachowania żony, może sugerować stosowanie przez nią przemocy psychicznej - „twarda, harda w pysku szczególnie do mnie”. Atakowanie Ciebie niemiłymi faktami z jej życia również. Agresja często wynika z problemów ze samym sobą, poczucia niskiej wartości , a poniżenie drugiej osoby daje komfort poczucia wyższości przez kilka sekund. Niestety ofiara nie może być terapeuta , bo łatwo może zmienić się w oprawcę . To zajęcie dla fachowej osoby postronnej. A z iduzymi inwestycjami .... lepiej poczekać. Budowa domu to duże przedsięwzięcie , wymagające dużego zaangażowania czasu, środków i sił. A w obecnej sytuacji żony , może to być ponad jej siły, a Ty zamiast bohaterem zostaniesz okrzyknięty zimnym draniem który woli zająć się swoimi sprawami niż jej problemami. Poza tym inwestycja w małżeństwo w którym pojawia się przemoc, nie jest zbyt perspektywiczna.