Pograzam sie coraz bardziej ... a przeciez minely juz trzy lata....

Rozumiem choć trochę co czujesz ale nie możesz ciągle myśleć o nim bo każda myśl ciągnie cie na dno,  " ale wyszlam z firmy z podniesiona glowa." musisz dalej utrzymywać tą postawę, on dał ci do zrozumienia że już nic dla niego nie znaczysz (wiem sam to przeżyłem) złudna nadzieja sratatatata , ale prawda jest taka że trzeba podnieść głowę powiedzieć ja mu udowodnię wyryć to na ścianie i dążyć do tego celu, jednak wiemy jak jest z pracą w Polsce widzę że chcesz spełniać się zawodowo ale nie sądzisz że trochę miałaś "lepiej" będąc z szefem i że musisz się pogodzić z tym że już tak "fajnie" nie będzie , musisz dalej szukać pracy próbować i ułożyć sobie życie emocjonalnie od nowa bo gdy o nim myślisz to jakbyś zabierała sobie kamień na którym stoisz (a próbujesz utrzymać głowę nad wodą) musisz wziąć się w garść i sama sobie ułożyć grunt z tych "kamieni" wiem jak jest ci ciężko w sprawie "miłości " bo sam tak miałem że myślałem że znaczę dla kogoś coś więcej ale okazało się że tyle co nic, więc trzeba iść do przodu  dobrze że tu napisałaś bo takie 'wyżalenie" dobrze robi zwłaszcza że nie masz przyjaciół teraz. Życzę ci powodzenia i więcej wiary w siebie i odetnij się od myślenia o nim

Bylam juz u psychologa, ale niewiele mi pomogla. Przytakiwala, mowila ze trzeba sie otrzasnac i isc dalej i ciagle zerkala na zegarek , gdyz nastepny "pacjent" czekal w poczekalni.
Mialam niesmak, poczucie straconego czasu, wyszlam jeszcze bardziej przygnebiona. Dla mnie taka wizyta byla wielkim krokiem na przod, dla pani psycholog bylam ot jeszcze jednym
przypadkiem , ktory jest zrodlem dochodu.
Wiecej zrozumienia znalazlam tutaj w necie, niz u profesjonalistki i raczej nie przewiduje nastepnej wizyty, zrazilam sie.
Gron, wiem , ze masz racje, wiem, ze musze walczyc o siebie i zycie, tyle tylko, ze jakos zle mi to wychodzi. Czuje sie tak strasznie zagubiona, brakuje mi tego przyslowionego gruntu
pod nogami, czyje taka pustke.
Czesto zastanawiam sie, dlaczego tak jest, ze ludzie ktorzy tak krzywdza maja sie jednak ciagle swietnie. ON nadal ma swietna prace, stabilna, udane zycie towarzyskie.
Jego ta przygoda ze mna nie dotknela negatywnie w zaden sposob, ON juz pewnie dawno o mnie zapomnial i smieje sie ze mnie.
A ja ? Ja nie moge wyjsc z tego juz od trzech lat. To wlasnie ja stracilam dobra prace, to wlasnie ja nie moge odnalezc sie i pozbierac emocjonalnie, to wlasnie ja nie mam juz przyjaciol
i znajomych, ktorzy odsuneli sie widzac moja depresje.  To wlasnie tylko ja ponosze konsekwencje tego ukladu ...
Ciezko mi sie z tym pogodzic.

Co do mojej pracy, to zgadzam sie z Toba Vrakis. Chce sie realizowac zawodowo, zawsze chcialam i zawsze to osiagalam. Zanim poznalam JEGO , pracowalam juz w tej firmie trzy lata.
Przyjelam sie na odpowiedzialne stanowisko, ale dawalam sobie dobrze rade. Pielam sie po szczeblach uznania za swoja prace, doceniano mnie i okazywano szacunek.
Bylam szczesliwa ze znalazlam swoje miejsce, ze ludzie mnie lubia i chca ze mna pracowac. Ciagle podwyzszalam swoje kwalifikacje, konczylam rozne kursy , szkolenia.
Kiedy poznalam JEGO, szydzil ze mnie ze ciagle sie ucze, ze sobie radze. Mowil , ze i tak on ma to gdzies jako szef, ze kobieta jest do czegos innego stworzona i w ogole to kobiety sa glupie
i nie powinny zabierac glosu. Ponizal mnie publicznie w obecnosci wspolpracownikow i szefow, szydzil z moich wynikow w pracy i minializowal je, chociaz dzien w dzien pracowalam po 12-13 godzin.
Potem wyjasnial, ze musi tak robic, aby inni nie mieli podejrzen ze on mnie faworyzuje. Praktycznie rzecz ujmujac, moja praca byla znacznie bardziej przykra i frustrujaca od kiedy
zwiazalam sie z NIM.
Nie sadze wiec, ze mialam troche "lepiej" bedac z szefem. ON wielokrotnie stawial mnie w bardzo ambarasujacych i przykrych dla mnie sytuacjach, czesto plakalam z tego powodu.
Nie znam sie zbytnio na psychologii, ale z odleglego juz punktu widzenia moglabym ocenic, ze ON traktujac mnie tak ponizajaco publicznie, zagluszal gdzies tam swoje poczucie
winy, ze jest ze mna. Odbijal sobie na mnie swoje frustracje.
Nie, nie mialam fajnie..... ale teraz tez nie mam fajnie, tyle tylko , ze z innego powodu

Dlaczego był z Tobą trudno dociec. Dołował Cię, publicznie krytykowal, dlatego, że wiedział że jesteś lepsza, że widział W Tobie zagrożenie. Może właśnie tylko po to się z Tobą związał, żeby Cię zniszczyć.
Posłuchaj grona idź do innego psychologa, albo do psychiatry, Ty już masz depresję.
Ja potrzebowałam takowej pomocy dla syna i nim on zaakceptował obecną p.doktor, po drodze przewaliliśmy kilka.
Ty kochałaś, dlatego tak Cię to boli. On nie był wart ani Twoich uczuć ani Twoich łez.

Tak gron to Szymborska, też czasem sięgam po poetów gdy mi źle.

Eljola, jakie on mogl widziec we mnie zagrozenie ???  To ON byl szefem, to ON dyktowal warunki i to ON uwazal , ze ja jemu nie dorownuje.
Moge sie zgodzic, ze majac takie podejscie, bylam dla niego idealnym kozlem ofiarnym i kims , kogo mogl traktowac z gory, kto nie bedzie "skakal" ani domagal sie Bog raczy wiedziec czego, no bo jednak byla to ciagle zaleznosc zawodowa. Byl moim szefem, mialam wiec ograniczone mozliwosci mowienia mu tego co chcialam osobiscie powiedziec.
Wiedzialam, ze bedzie to potem wykorzystywal przeciwko mnie w pracy, na gruncie zawodowym,  ze bede miala potem bardzo ciezko. Tak naprawde to chyba balam sie, zeby ON sie nie obrazil, zeby nie byl zly na mnie, zeby go nie urazic i nie podpasc. Balam sie, ze to moze mnie kosztowac bardzo duzo.
Przebakiwalam oczywiscie od czasu do czasu, ze cos mi w tym ukladzie nie pasuje, ze nie do konca jestem zadowolona z formy znajomosci, ze chce prywatnego ukladu
a nie takiego w pracy. Staralam sie jednak mowic to bardzo spokojnie, z rozwaga.
Ignorowal to, ale kiedy w koncu wreszcie nie wytrzymalam tego wszystkiego psychicznie i doprowadzilam do konfronacji, wyrzucil mnie ze swojego zycia i pamieci
w jednej sekundzie. Malo tego, mial jeszcze potem rok na wykonczenie mnie -  wszystkie moje "przebakiwania" wykorzystal potem w pracy przeciwko mnie, opowiadajac
na prawo i lewo , ze jestem awanturnicza i klotliwa ( co za bzdura ! Ja po prostu cicho dopominalam sie, aby zmienil ten nasz uklad, aby nie traktowal mnie jak dziewke na zawolanie ).

Podnioslam glowe, ale jak widzisz zaplacilam za to  straszna cene .
Mimo takiego okrutnego z jego strony charakteru, kochalam go za inne jego zalety i cechy. Ciagle tlumaczylam sobie, ze nikt przeciez nie jest idealny i ze trzeba
czasami pogodzic sie z tym, ze nie wszystko jest takie piekne.
Jak widac, nie umialam wybrac dobrze, nie umialam wyrwac sie z tego ukladu bez niszczacych dla mnie konsekwencji.
Nie umialam zadzialac dyplomatycznie  ...

To wszystko boli bardzo, bo ON juz dawno sie otrzasnal, bo ON umocnil swoja pozycje zawodowa pokazujac co moze kogos czekac, jezeli ktos mu sie przeciwstawi,
albo sprzeciwi.
Wykrzyczal mi w twarz , zebym sobie zapamietala, ze on nie jest ta osoba ktorej mowi sie "NIE " !!!!
Nic dodac, nic ujac ...