Problem bezdomności

Bardzo ważny temat. A słyszałyście o Kościele Ulicznym? W Warszawie. Oni służą między innymi takim właśnie osobom.
Na ludzi bezdomnych patrzę z litością- jest mi ich żal, pragnę dla nich zmiany, która musi się zacząć przede wszystkim w głowie; zmiany myślenia o sobie i o swoim życiu. Ja myśl o nich mam tylko jedną:

Ja nie wiem o Warszawie,
Ale ja stalam sie bezdomna i ja wyszlam z bezdomnosci.
Kiedy mowie bezdomna, mowie o prawdziwej bezdomnosci, o spaniu na lawce w parku.
Stalam sie bezdomna poniewaz bylam mloda, i poniewaz zostalam zaatakowana przez wlasciciela domu w ktorym wynajmowalam pokoj i musialam uciec oknem, pozniej 'pomocni' ludzie ukradli moje pieniadze , a pozniej wyladowalam z jedna walizka na ulicy w lutym gdzie snieg padal.

Ja bylam bezdomna w Londynie, co zupelnie zmienia postac rzeczy raczej.
W Londynie bezdomni nie musza byc brudni, nie musza żebrać.
Najpierw trafilam do kosciola. Koscioly dzialaja na takiej zasadzie ze codziennie nocuje sie w innym kosciele w tej samej okolicy, i tak w kolko. Kosciol na poniedzialek, na wtorek , na srode no i wiadomo tak dalej.
Wpuszczali nas, chyba o 8 wieczorem, byla duza kolacja i deser. Pozniej spanie i rano sniadanie i do 8 rano trzeba bylo wyjsc.
Pozniej kosciol sie skonczyl i trzeba bylo isc na ulice. Trafilam do parku , ktory nazywa sie Finsbury Park i tam znalezlismy dobre miejsce do spania, ale musielismy przelazic przez brame pod oslona nocy, spalismy na takim tarasie , wiec nad glowa mielismy dach. Przywleklismy materac ktory znalezlismy, dostalismy koldry i spiwory od organizacji charytatywnych no i robilismy lozko, ktore nawet kiedy bylo zimno w zime jak cholera, chronilo od chlodu, oczywiscie trzeba bylo wymknac sie rano.
Pozniej podrozowalo sie do pewnego miejsca w centrum, takiego miejsca kultury (dla normalnych ludzi, nie dla bezdomnych) i tam siedzialo sie caly dzien, wkradajac do toalety dla niepelnosprawnych zeby sie umyc w umywalce. A wieczorem szlo sie do miejsc w miescie gdzie rozdaja jedzenie bezdomnym (kanapki ze sklepu, cieple jedzenie i tak dalej , czasem naprawde drogie rzeczy). Tak to wygladalo, jesli kogos to interesuje oczywiscie.
Codziennie nakladalam makijaz, zmienialam czesto ciuchy (pranie mozna sobie zalatwic latwo) . Wygladalam prawie tak jak normalnie, poza tym, ze musialam nosic plecak z przyborami do mycia, jedzeniem i innymi rzeczami i nie moglam nosic butow na obcasie - wiadomo nie praktyczne do skakania przez brame.
Zaczelam pracowac jako statystka na planie filmowym, to sa duze pieniadze.Straszne bylo wstawanie w parku i lecenie na plan gdzie czekalo mnie 12 godzin pracy, co uniemozliwialo mi umycie sie po powrocie (wtedy mylam sie za pomoca mokrych chusteczek).
Jednak pieniadze wpadaly, wszystko sie krecilo. Zajelo mi to rok, zeby wyjsc z parku. Rok spania na lawce, rok w trakcie ktorego wiele sie nauczylam, i podczas ktorego moglam sie sprawdzic i poznac niesamowitych ludzi. Moglam wyjsc wczesniej z tego, ale nie bylam kompromisowa, wiec koniec koncow od razu przeszlam do mieszkania z parku, a nie na pokoj tani, dzielony z 10 innymi osobami.

Moglam wrocic do kraju, ale nie chcialam.Wychodzilam z zalozenia, ze tu jest moje zycie i to jest moje zycie i musze je sama kształtować.
Ja nie mialam nic w kraju, znaczy wyjechałam prosto spod skrzydeł rodziców, miałam lat 18.
Jestem jedynaczką, oczkiem w głowie u rodzicow,  mieliśmy swój dom w spokojnym małym miasteczku, nigdy niczego mi nie brakowało, chociaż rodzice nie byli bogaci.
Nie mialam zycia do ktorego moglabym wrocic. Moglam wrocic co najwyzej do mamusi i do dziecinstwa, ale to byloby bez sensu.
Nie trzymalam sie z nikim praktycznie. Poznalam mojego przyszlego meza wtedy i on poszedl ze mna do parku.
Znalam jednego polaka tam, ktory w tym parku mieszkał już o dobrych kilku lat.
Dla mnie było jasne jak słońce , że z tego wyjdę, i przez ten rok jaki byłam w parku popłakałam się dwa razy. Przy robieniu łóżka, bo było mi tak zimno w ręce , że nie mogłam wytrzymać i kiedy obudziłam się za późno i myślałam, że spóźnie się do pracy na plan i mnie zwolnią z agencji.
To wszystko brzmi strasznie jak się o tym mówi. Tak naprawdę to nie jest straszne tylko komiczne.
I było takie wtedy, kiedy zgubiłam się w drodze do kościoła, spóźniłam (co znaczy, że nie wpuszczą mnie do środka), śnieg padał , ja nie miałam zielonego pojecia gdzie jestem bo znalam tylko centralny Londyn, ciagnelam walizke po sniegu, buty mi przemokly i czapka spadla tak sie smialam jak chyba nigdy. Jak juz dotarlam do kosciola, to sie okazalo, ze walizke musze wciagac po schodach oblodzonych i wtedy myslalam, ze sie poplacze ze smiechu, pozniej jeszcze odpadly kolka od walizki

Powiem wiecej, znam wieeeelu bezdomnych. Polakow i nie polakow. 99,9% ma coś z garem i to równo. Nawet jak wydaja sie normalni. Stad ich problemy.
Ci ludzie są bezdomni w głowie, zawsze będą bezdomni w głowie. Widziałam ich dostajacych mieszkania, i wracajacych znowu i znowu na ulice.
Ja nigdy nie bylam bezdomna w głowie, stad moj wyglad, standart zycia byly inne.

Zawsze, zawsze niezachwianie wierzyłam we własną siłę. Jestem silna psychicznie tak bardzo, że bezdomność to dla mnie żaden problem i nie może mnie nawet nagiąć, a co dopiero złamać.
Zawsze wierzyłam, że jeżeli mogę się poruszać o własnych siłach, wstać i pójść sobie to mogę zrobić wszystko.

Lubie to wspominać zawsze jak chce się pośmiać.
Szczególnie, że na samym początku w parku, jak jeszcze byłam cała dzika rozmawiałam z tym od kilku lat bezdomnym i mówię mu, że niedługo z tego wyjdę. Na co on 'tak, tak kilka lat w parku i ci przejdą takie nierealne marzenia' haha.
Myślę, że te osoby nie mają celu, który jest dla nich tak ważny by dojść do niego wszelkim sposobem, nie mają motywacji.

Wiedzieli, reszta rodziny i znajomych nie wiedziala, bo nie chcialam litosci.
Ja mam dobry kontakt z rodzicami, zawsze mialam i nie chcialabym ich oklamywac
Moj tata mowil, ze powinnam zostac skoro daje rade, bo to moja szansa.
Moja mama chciala zebym wrocila,
Moi rodzice wiedzieli zawsze jaka jestem, nie mieli zadnego wplywu na moje decyzje na temat wyboru liceum, albo tego jak sie uczylam, albo znajomych bo ja wychodze z zalozenia, ze musza wierzyc w moj rozsadek. Tak wiec przetrwalam namawianie mamy.

Jaguar nie przysługiwał mi benefit, bez tego nic nie dostałabym. Konsultowałam się, usłyszałam, że nie mogę niczego chcieć, co najwyżej pokój u zakonnic na dwa miechy.

Większość bezdomnych jest bezdomnych z własnej winy. I ja też byłam z winy własnego nie zabezpieczenia się na wszelki wypadek, ale mogę sobie wybaczyć bo młoda byłam i nowa w tym kraju.

Bez urazy, ale ja bym wolał bezdomność z własnej woli niż zarabianie na czyimś nieszczęściu ,potknięciu czyt- komornik

NinaLafairy ma rację, bezdomność w dużej mierze rodzi się w głowie. Staje się swoistą chorobą, a w połączeniu z nałogami, lękami trudno jest z niej wyjść. Podobnie jak z osobami odsiadującymi długoletnie wyroki ponad dekadę, pierwszą myślą po opuszczeniu więziennych murów jest chęć powrotu za nie-ponieważ przez dekadę świat nie stoi w miejscu, ulega dużym zmianom. Ludzie o słabej psychice boją się zmian- może to dziwne, ale stanowi główną blokadę.

Kilkuletnia bezdomoność jest na własne życzenie, ponieważ każde Państwo z dobrze rozwiniętą polityką społeczną posiada programy umożliwiające wyjście z tego stanu, bądź społeczne inicjatywy.

Ja również często myślę o bedomnych, nieważne o jakiej porze roku- kiedy wiosną budzi się życie, przychodzą mi myśli, iż teraz ludziom, ktorzy nie mają dachu nad głową będzie lżej, kiedy leje deszcz, "że nawet psa nie wyrzuciłoby się z domu" i są arktyczne mrozy, dziękuję za ciepły dach i kubek herbaty i zastanawiam się jak sobie radzą.Święta skłaniają do refleksji i nostalgii- ten dodatkowy talerz dla gościa szczególnie kieruje myśli w stronę bezdomnych. Przeszkadza mi tylko natręctwo... tych, którzy  potrafią wejść do knajpy i natarczywie stać nad talerzem. Nie jest to przyjemne- chodzi o woń.

Niektórzy "są" bezdomnymi bo uciekają przez całe życie, przed literą prawa, zadłużeniami, przed samym sobą. "Stać" się można (życie różnie układa się), dlatego trzeba mieć w sobie trochę pokory.

Ja u zakonnic. Gdybys zamienila sie ze mna na moje doswiadczenia, do bys wiedziala ze w parku mialam 1000000 razy bezpieczniej i spokojniej niz w takich miejscach. Sto razy zima wolalam byc w parku niz w kosciele spac. To totalnie nie dla mnie i czulam sie tam strasznie zle.

Ja mysle ze to robi wrazenie po prostu bo ciezko sobie to wyobrazic. Mlodzi ludzie maja wiecej energii, ja taka wtedy bylam.
Sa trudniejsze rzeczy w zyciu, duzo trudniejsze.

Biorac pod uwage, ze Londyn jest pelen squatow, to ciezko uwierzyc w spanie statystki filmowej przez rok na lawce w parku. Tez mieszkalam 5 lat w Londynie, z praca czy bez i cos mi tu nie do konca pasuje.

OK, ale nazwijmy to w takim razie po imieniu - nie zadna wymuszona bezdomnosc i ciezki los, tylko fanaberia i zabawa, nowe doswiadczenie czy dziecinna fantazja mlodej dziewczyny. Bo to nie tak, ze Ty nie mialas dokad pojsc, Ty sama wybralas zycie na parkowej lawce.
Troche na granicy ryzyka utraty zdrowia czy nawet zycia, ale skoro taka adrenalina byla Ci do szczescia potrzebna to why not?

A wracajac tak ogolnie do tematu bezdomnych, to w zasadzie w Finlandii nie ma ludzi bez mieszkan, kazdemu socjal cos znajdzie. A mimo to widuje sie czasem takich ludzi, ktorzy z calym dobytkiem spia na dworcu. Dlaczego taki los wybieraja? Nie wiem i przyznam, ze daleka jest mi taka filozofia Jasia Wedrowniczka. Nic do nich nie mam ale nadal nie rozumiem takiego stylu zycia. Ucieczka od czegos? Protest?

Ale ja wcale nie kwestionuje tego, ze byl to wybor, swiadomy wybor sposrod wielu innych mozliwosci zamieszkania za ta granica.
Ja jedynie nie gloryfikuje wyboru lawki w parku jako czynu heroicznego, bo w moim pojeciu byl to wybor conajmniej dziwny i BARDZO ryzykowny. I o ile lubie ryzyko w zyciu, o tyle nie balansuje swiadomie nad przepascia i na granicy utraty tegoz. Zycia, nie ryzyka. Wtedy znana maksyma - jest ryzyko - jest zabawa, przestaje miec dla mnie sens.

na rok?? rowniez w zimie? ja nawet majac 18 lat wolalam jednak miejsca bardziej chronione i chocby z biezaca woda:) chociaz wakacje tez czesto na biwakach i polach namiotowych spedzalam, dojezdzajac z miejsca na miejsce autostopem.

Witam. Ja dziś wpisałam w wyszukiwarce "drogie mieszkania" i znalazłam między innymi twój post Allegro90 o bezdomności. To prawda że dziś, mamy rok 2014, dużo ludzi jest bezdomnych. Ludzie Ci chodzą po śmietnikach, nie mają się gdzie podziać, zbierają kiepy. Współczuję takim ludziom.
Dziś mieszkania są bardzo drogie. Osiedla w Polsce rosną jak grzyby po deszczu, technologie się zmieniają, znacznie szybciej  jest dziś wybudować blok. Co z tego ? Skąd ja , czy przeciętny Kowalski, ma wziąć kasę , żeby w takim przytulnym M zamieszkać. Czynsz mieszkania na nowym osiedlu, dwupokojowego wynosi średnio 1200 zł. Ludzie biorą kredyty, bo bez tego ani rusz.
Wobec czego problem bezdomności, stał się bardzo powszechny. Ja najbardziej ubolewam nad tym, że  przecież wybudowanie bloku, nie wymaga takiej robocizny, a czemu jest to takie drogie !?

Nic ciekawego. Chcę się jak najszybciej od nich oddalić. Niezależnie od tego czy wydzielają nieprzyjemny zapach.

Zdecydowanie i jednoznacznie niechęć. Człowiek, który nie pije, sprząta po sobie i potrafi się dostosować do pewnych reguł np.: powrót do 22 może mieszkać w noclegowni/ośrodku dla bezdomnych i jeszcze jakiś zasiłek dostać. W dzisiejszych czasach to przede wszystkim wybór.

Nie.

Nie, bo zawsze będą ludzie, którzy preferują taki styl życia.

Zależy od sytuacji. Jeżeli taka osoba zakłóca innym spokój powinna być stamtąd przepędzona przez odpowiedniej służby. W Złotych Tarasach tacy potrafią się zamykać w toalecie na kilka godzin. Takie osoby powinny otrzymać pomoc i być traktowane z godnością, ale nie kosztem innych. Dworzec kolejowy do którego przyjeżdżają ludzie z całej Polski i nie tylko powinien być, w miarę możliwości, wolny od takich osób, a jeżeli tam są to powinni być pilnowani, żeby nie utrudniać życia innym.

W dużej mierze to kwestia wysokiej marży i dużego popytu. Przy budowie osiedla koszty działki nie odgrywają tak dużej roli, żeby mieszkanie było 2 razy droższe niż niecałe 50 km dalej, a tak to teraz wygląda. Jak infrastruktura się poprawi, skończą się programy rządowe, a ludzie przyzwyczają się do mieszkania poza dużymi miastami to ceny spadną.

Za granicą zostajesz bezdomnym w 5 sekund kiedy nie dostajesz wypłaty, czynsz nie zapłacony za 2 miesiące, depozyt za mieszkanie wykorzystany, właściciel stawia ultimatum, podjeżdża policja (o ile dalej siedzisz w domu) i jesteś na ulicy. A potem to już poezja. Wszyscy patrzą na ciebie jak na alkoholika.