Chlopak/narzeczony/maz uderzyl

Wiesz co, właśnie teraz jestem w takiej chorej sytuacji... I za Chiny ludowe nie wiem, co mam zrobić... Jestem już w drugim małżeństwie i widzę,że się zaczyna... Pierwszy mąż mnie bił - przez ponad 4 lata. Miałam złamaną prawą nogę, 4 żebra, pęknięty nadgarstek... Ani razu nie zrobiłam obdukcji, sama się teraz sobie dziwię. Przeżyłam znikające z portfela pieniądze, nocne wyjścia z domu, powroty po pijaku, 4 kochanki... I to nie ja odeszłam - przy czwartej kochanicy dałam mu ultimatum - albo ona, albo ja. I wybrał ją. A ja głupia błagałam, żeby wrócił!!! Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie - chyba tylko syndrom sztokholmski może to wyjaśniać... A wybaczałam za każdym razem - były kwiaty, łzy, padanie na kolana i cuda boskie. I za każdym razem nawijanie makaronu na uszy przez całą rodzinę "Przysięga małżeńska to rzecz święta, macie dziecko, pozwolisz, żeby się wychowywało bez ojca??? Jak zamierzasz sobie bez niego poradzić, ludzie nas będą wytykać na ulicy palcami!". Dziś myślę, że może gdybym miała wsparcie rodziny, czułabym się silniejsza i to wszystko mogłoby potoczyć się inaczej. A ja nie trafiłabym znowu w toksyczny związek... Wsparcia w rodzinie nie mam nadal i już sama nie wiem, jak to wszystko się skończy

A ja jednak odpowiem z punktu widzenia osoby, której przemoc fizyczna bezpośrednio nie dotknęła, ale która WIE co zrobiłaby, gdyby jednak sama doświadczyła czegoś podobnego. Jeśli nie ma się dzieci, sprawa wydaje się prosta - bez żadnych wyrzutów sumienia odchodzę. Wiem, że jeśli już raz uderzył, nie zawaha się ponownie tego zrobić. Inaczej sytuacja wygląda, gdy jesteśmy małżeństwem i mamy dzieci. W takim momencie bez żadnego "ale" spakowałabym się razem z dzieciakami i wyprowadziła do kogoś z rodziny/do przyjaciółki. Facet miałby czas na przemyślenie swojego zachowania, na przeanalizowanie tego co się w nim dzieje, jak dalej wyobraża sobie wspólne życie itd. Zapewne, gdyby był skruszony itd., po pewnym czasie wrócilibyśmy do domu, ale z pewnością nigdy nie pozwoliłabym na powtórkę. Drugi raz = koniec.

Karaksa ale jak wlasnie np ktos jest sam w miescie, bo rodzina mieszka daleko to przeciez nie spakuje sie w jedna noc i pojdzie gdzie? Chodzilo mi w tym sensie.

Ja wlasnie zostalam uderzona i wybaczylam. Ale powtorzylo sie kilka razy i zerwalam. Ale dalej mieszkamy razem (!). Tak jest to chore, mieszkam ze swoim ex, ktory mnie bil. Ale jestem tutaj sama i nie stac mnie na wyprowadzke.
Zmieniam prace i odkladam pieniadze, a wiec mam nadzieje ze wyprowadze sie do konca roku.

A my poprostu po za czesc - czesc ze soba w sumie nie rozmawiamy.

Myślę podobnie, z tym że u mnie sama skrucha by nie wystarczyła. Chciałabym, żeby partner udał się na terapię, i brał w niej czynny udział. To byłoby pierwszym dowodem na to, że faktycznie zrozumiał swój błąd, swój problem, i chce naprawić relacje między nami i dziećmi. Mówić można wszystko.

Mąż Twojej przyjaciółki padł ofiarą agresji, i cios został wymierzony w obronie własnej. Myślę, że dziewczynom chodziło o sytuacje na innym tle.

O placówkach, gdzie można uzyskać pomoc, pisałam w poprzednim poście. Są one czynne całą dobę, i wiedz że jest wiele kobiet, które dotknięte przemocą ze strony partnera, wybiegają w środku nocy z domu, w samych kapciach, by ratować sobie, i swoim dzieciakom życie, i znajdują pomoc właśnie w takich ośrodkach.

Nie chcę podważać Twoich doświadczeń, ale przemoc ze strony partnera najwyraźniej nie była dla Ciebie tak traumatyczna, skoro po tym wszystkim potrafisz jeszcze z nim mieszkać. Rozumiem ciężkie okoliczności, brak funduszy, brak wsparcia ze strony bliskich, ale jest kilka możliwości, które nie skazują Cię na mieszkanie z NIM. Każdego dnia dokonujesz błędnego wyboru, i owszem, to jest chore.

Nie chodzi mi o teoretyczne odpowiedzi typu: ja bym odrazu odeszla gdyby facet mnie uderzyl. Bo jak sie jest w malzenstwie, ma dzieci i razem mieszka, to przeciez nie mozna spakowac walizke i isc na ulice prawda?

Aez oczawiscie , ze mozna... Glupie gadanie, ze nie ...bo dzieci , bo co powiedza ludzie.
Moja dobra przyjaciolak przezyla taki horror , w ktorym ja uczestniczylam probujac jej bronic....
Nie ma dla mnie takiej opcji zeby wybaczyc uderzenie.

No ale jak wy sobie wyobrazacie wyprowadzke z dziecmi w jedna noc?
A wiec dzieci ida jutro do szkoly, a ja ide do ich pokoju pakujemy razem walizki czy chociazby kilka rzeczy i idziemy do owej placowki (ktora przeciez moze byc pelna)?
Oczywiscie nie mowie, ze lepiej mieszkac z oprawca ktory krzywdzi nas i dzieci, ale ta wyprowadzke chyba tez trzeba jakos z glowa zaplanowac?

mnie mąż uderzył 7 sierpna tego roku.nigdy nie zapomnę tej daty.już wcześniej między nami zle się działo, ale to było dla mnie zaskoczeniem.nie wierzyłam, że to wogóle się dzieje.pomyslałam wtedy, że to nie jest człowiek, za którego wychodziłam.przede mną stał ktoś zypełnie obcy-wściekły. zarzucał mi bardzo dużo, podejrzewał (bezpodstawnie) o zdradę. wiedział, że odejdę. poszedł do psychologa. zostałam.potem były jeszcze kłótnie, po których pomyslałam, że to wszystko naprawdę nie ma sensu. mamy dwójkę dziecui.wiecie, to wymaga głębokiego przemyslenia-bo z jednej strony chęć ucieczki, za z drugiej świadomość , że on kocha dzieci. nigdy ich nie skrzywdził. myślę, jestem przekonana, że nie uderzy więcej, widziałam, że to przeżył, znam go trochę... tylko relacje już nie są dobre.chodzi do psychologa, widzę, że się stara.ale mu nie ufam. żyję w napięciu, jakby oczekiwaniu na to, az coś się znów stanie.wiem, że to chore.czuje sie gdzieś wewnętrznie zagubiona.kocham ale też czasem nienawidzę, albo czuje smutna obojetność. z drugiej strony nie mam gdzie pójść.na pewno nie pozwoliłabym sie bić, ani skrzywdzić dzieci. zastanawiam sie tylko, czy jest szansa-sens naprawy związku.

Smutny Prosiaczku pił i bił, ale jak wyrwał mi dziecko z rąk, jak wybrałam się z nią do sklepu i zatrzasnął mi drzwi przed nosem poszłam prosto na policję.Z policją weszłam do domu, przy nich się spakowałam i oni odwieźli mnie do przytuliska w ciągu jednej godziny.Można, trzeba mieć tylko na prawdę dość, albo tak jak ja bać się o dzieci.