Ironia losu?

Hmm... Czy warto pasować? Moim zdaniem - nie. Bo wtedy nic się nie osiągnie. Należy uparcie walczyć o swoje. Nie uda się z X to próbuję z Y. Nie z Y? To z Z... Itd. W końcu musi się trafić "ta właściwa" osoba. Wiadomo - miewa się  takie dni, że ma się ochotę rzucić to wszystko w cholerę, zamknąć na świat i ludzi w swoim kokonie samotności i... Żyć w samotności. Ale to na dłuższą metę nie popłaca. Dlaczego? Powodów można by wymienić przynajmniej kilkadziesiąt. Dlatego też ja (co akcentuję i zaznaczam) nie mam zamiaru się poddać. Mam za to cel: pokazać światu, że mimo wszystkiego potrafię walczyć o swoje. I Tobie też polecam. Moim zdaniem - taki owoc potem smakuje najlepiej (a przynajmniej tak mi się wydaje)

Optymizmu życzę!

Cześć Izis,tak jakbys o mnie pisała.Tez długo tak miałam.Łącznie z ostatnim związkiem,ale ja juz wiem dlaczego prawdopodobnie mi nie wychodziło.Zwalalam to na pech,zły los,(pewnie,ze określona doza szczęścia tez jest wskazana),ale dużo przyczyn tkwilo we mnie.Wyciagnelam wnioski i ciekawam,czy wprowadze je kiedyś w życie.Mam taki zamiar.
Z tym związkiem bez miłości,wszystko może się zdarzyć,może Go pokochasz,ale to tylko może.A co jeśli się z nim zwiazesz i Go znienawidzisz?To by był jakiś koszmarny związek z dwoma nieszczęśliwym i osobami.Przecież ta druga strona tez czulaby,ze cos jest nie tak.Ja bym nie chcialabyc w związku,gdy kogoś kocham,a on mnie nie.

ps.proszę Cie związek z rozsądku?

To widzisz.Nie ma nic 'na sile'.I znowu chcesz się w to wpakowac?

To się nie pakuj.Oczywiście,jak jesteś pewna.Po na poczatku znajomości bywa tak,ze nie powala od razu na kolana.Tylko jak to długo trwa i nic to juz raczej male szanse na zmianę.

Tez to przechodzi lam :-). Tą Karme. :-)

Daj sobie spokój dziewczyno z byciem z kimś kogo nie kochasz, już lepiej być samemu. Suma Twoich doświadczeń miłosnych choć niezbyt udana ale nie powinna Cię załamywać, mój najlepszy przyjaciel miał identyczny problem do Twojego, kochały się w nim dziewczyny w których on się nie potrafił nigdy zakochać, a kiedy zakochał się do szaleństwa w jakiejś dziewczynie dostał gonga na odprawę. Miłość przyszła nieoczekiwanie gdy wyjechał z Polski. Poznał Norweżkę zakochał się w wieku 43 lat i dziś jest szczęśliwym mężem i ojcem.
Sam czasem tak sobie myślę że nie wiem czy będę potrafił się na nowo zakochać..ale szybko odrzucam tą myśl. Widzisz Izis..Miłość jest jak złodziej - zawsze przychodzi nieoczekiwanie,
Głowa do góry. Wszystko przed Tobą

Po co krzywdzić, spotykaj się niezobowiązująco jeśli chcesz randkować. A jeśli nie chcesz to daj sobie luza i odpocznij od randkowania, szukania miłości i tych spraw.

Nie kpi . Po prostu to nie on - uczuć w sobie nie wywołasz na pyk, pstryk.
A może zrób ukłon w poszukiwaniach w stronę sąsiednich krajów bądź na Zachód .

A widzisz:). Poderwij  jakiegoś Włocha, będziesz miała ubaw jak w samochodzie zacznie krzyczeć "curva, curva"

Trzeba się otworzyć na nowe doświadczenia

nie mieszczę się w przedziale wiekowym  hahahahahaha,

Biedaczyna, takie pałace i aż musi się ogłaszać?

Proszę o radę !
Mam 27 lat i jestem sama ponieważ kocham mężczyznę X który jest z inną już 3 lata. Dwa lata czekam na niego i pisze że nie moze zepsuć niczego ale kocha mnie a nie ją. Byłam z nim 6 miesięcy, to cudowny facet- mądry, kochający, namiętny. Wtedy jednak mi nie zalezało, mówiłam mu ze jest jak przysłowowe "kluchy", za dobry, zrobiłby dla mnie wszystko. Odlatego odrzuciłam go, byłam z innym, który potraktował mnie tak jak ja X. Dwa lata bardzo ciężko przeżył... miał probemy na uczelnii, w pracy. Nie interesowało mnie to, urwałam poprostu kontakt. Po 2 latach znalazł dziewczynę był z nią rok a ja oprzytomniałam .... żal mi siebie. 2 lata czekam. I teraz co myśle ze nie potrafię byc z nikim innym. Spotkaliśmy się 2 razy i wiem ze czyjemy oboje to samo, jego spojrzenie... Ale on nie zerwie z dziewczyną bo ją pokochał. Co mam robić? Jak postępować zeby ten koszmar się skonczył, nie wyobrazam sobie zycia bez niego.

Zeby to wszystko było takie proste. A może jest proste, tylko człowiek się za dużo zastanawia, myśli i sam komplikuje.

Raczej szkodzi nawet.
Jak się za dużo myśli to można się zagotować i odlecieć. A od tego są znajomi, przyjaciele, by mieć wentyl bezpieczeństwa. A to bardzo ważne.

Tak, było minęło. Odwieczne pytanie "dlaczego" i szukanie odpowiedzi na nie nic mi nie dało, do niczego konkretnego nie doprowadziło, cały czas siedziałam w punkcie wyjścia więc dałam sobie spokój. Nawiązuję tu do tych ciągłych analiz, niepotrzebnych, kradnących czas i nie konstruktywnych. Nie warto.

Idę cały czas do przodu i nie wiem gdzie zajdę?

Tak się czasami zastanawiam nad swoim życiem, ile jeszcze razy się potknę, wpadnę w jakiś znowu dołek? Może z wiekiem tych potknięć będzie coraz mniej, bo wolniej będę szła albo coraz więcej, bo stanę się niedołężna?

Zgodnie z Prawem Przyciągania właśnie należałoby sobie wyobrażać to i owo jako coś dla nas realnie do osiągnięcia tak przynajmniej pisze w "Sekrecie"
Czyżby w Twoim przypadku PP wzięło w łeb?

Zażartowałam

Swoja drogą pozytywne myślenie naprawdę dużo pomaga, nie jestem jakąś fanką PP, ale coś w tym jest.

Dokładnie, tez tak myślę.

Sama zauważyłam, jak minął mi okres "żałoby", zaczęłam optymistyczniej patrzeć na życie, częściej się uśmiechać to jak by świat mi odpłacał nowymi możliwościami, serdecznością ludzi. Może bredzę ale naprawdę to się dało zauważyć.

Dobranoc