Obrażony bo...obiad był za zimny...

I tu masz odpowiedz.
Pociesze cie ze ja tez sobie zycia z czyms takim nie wyobrazam

Wiek jeszcze o niczym jeszcze nie świadczy bo znałam na przykład  16-latka co jest dojrzalszy od niejedno 30-latka.
Poza tym despota z niego.

.

Kurcze a ja od zawsze sam gotuję, nawet jak byłem w związku (dziewczyna nie za bardzo chciała, a ja w wojsku się nauczyłem).
Ale tak jak piszesz...mmm, to ja bym ten zimny obiad przyjął byle był z kobiecych rąk.Doceniłbym nawet pocałunkiem i nie tylko. I zrobiłbym Ci naleśniki na kolację albo co tylko chcesz a ja umiem zrobić (nie wszystko niestety zrobić w tych kwestiach umiem .
Samemu się przejada, ostatnio to nawet kanapki przez siebie robione do pracy, w dużej części przynosiłem do domu, bo nie za bardzo mi smakowały. Raz nawet oddałem koledze (zjadł ze smakiem).
Mmm rozmarzyłem się..oddałbym wszystko za kanapki...jedzenie...podane z czułością, uśmiechem i miłością. Ech napiję się herbaty.

Jak przeczytałam post autorki, od razu przypomniał mi się ten bilbord ...

Agato, z takim człowiekiem nie da się spędzić życia, to znaczy niby można, tylko co to za życie...
Ja bym radziła uciekać jak najszybciej, bo moim zdaniem takie osoby się nie zmieniają.
Szkoda czasu i życia, mogłabyś je spożytkować lepiej niż u boku tak niepoważnego człowieka.

Dziecinne zachowanie. Teraz przeszkadza mu zimny obiad a pozniej bedzie sie czepial za goracej herbaty?
Jesli beda tego typu sytuacje czesciej to bym powaznie z nim porozmawiala zebys mu nie dala odczucia, ze moze z toba tak postepowac.

Jak mu obiad za zimny to  niech podgrzeje. Rączki ma?
Pewnie u mamy wszystko miał ciepłe. Nieważne kto kieruje autem. Od takich drobiazgów jak płyn do chłodnic jest facet. A on widać nim nie jest.
Obrażony? Kij mu w oko. Nie przejmuj się. Wyskocz z koleżankami na plotki albo do fryzjera.
Poobserwuj chwilę i jakby co dawaj w długą bo inne ^kwiatki^ mogą z czasem wyjść na wierzch.

Zgadzam sie z pyskata , znajdz sobei normalnego faceta

Powiem Ci szczerze autorko, że mnie po zamieszkaniu z chłopakiem też kilka rzeczy zaskoczyło. Wcześniej razem pomieszkiwaliśmy i było super - no jak w bajce. Jest kochany, bo dzielimy się obowiązkami, czasem nawet mam wrażenie, że on robi więcej. Ja bardziej dbam o szczegóły a on z kolei jak się za coś zabiera to robi to do końca i porządnie ale musi wpaść w wir obowiązków domowych bo jak zasiądzie na kanapie to mu się ciężko ruszyć. Ja sama mam mnóstwo wad ale i jego wiele wad wyszło... np. skarpetki i majtki zmienia co 2 dni... Boże, aż mi wstyd to pisać A co więcej jest na kierowniczym stanowisku, więc można się spodziewać wyższego poziomu... Za zimny obiad zagrzałby w mikrofali, za wysiedziane miejsce na sofie (jest takowe z mojego powodu) nic nie powiedział, naczyń zdarzało mi się nie domyć itd. nie robi z niczego afery, ale są inne rzeczy, gdzie ku mojemu zaskoczeniu zamienia się w dzikiego zwierza. Także jak wspólnego mieszkania nie mogłam się doczekać tak teraz dopiero widzę, że pomieszkiwanie ze sobą to co innego niż wspólne życie - nie wiem co się dzieje z ludźmi wtedy... Ale ten twój facet to już ewenement, może w pracy ma jakieś straszne problemy? Bo jeśli nie to raczej nie wróżę wam niestety rewelacji...

Czasem jak tak te wasze skargi czytam. To hmm. Moja dziewczyna nie gotowała. W jej pokoju biurko było zawsze zawalone książkami, papierami, stały kubki z niedopitą kawą, ubrania i bielizna leżące w różnej konstelacji, krzesło, łóżko etc . Raz w życiu ten cały majdan na biurku zacząłem sprzątać bo już nie mogłem na to patrzeć, no to oberwałem opeer, że to tak ma być, no bo ona w tym łatwo się odnajduje. Roześmiałem się "chcesz mieć bajzel to miej" i więcej się tam nie dotknąłem.
Mycia naczyń nienawidziła, dlatego kupiłem na jej potrzeby zmywarkę, ale i tak jak wracałem z poligonu, misji, i wchodziłem do kuchni to zlew był pełny (ponoć do zmywarki trzeba trochę tych naczyń nazbierać, bo szkoda myć jednego talerza - nie wypowiadam się bo tego nie używałem, zawsze wolałem i wolę umyć w zlewie ), a pod zlewem wywalał się kosz pełen opakowań po jedzeniu na telefon etc.Nie prasowała, nie robiła mi kanapek, nie przyszywała guzików, nie prała skarpetek, majtek, moich ubrań, nie cerowała dziur. I wszystko co wymienicie i robicie Kochane Drogie Matki, Żony i Partnerki. Bo zależało mi żeby jak wrócę to po prostu była. I czułem się z tym szczęśliwy, mimo że jak dobrze pomyślicie, wyglądało to prawie jak tatuś dla małej dziewczynki. No ale  mi to pasowało. Poza tym nie było mnie często w domu i bardzo chciałem jej ten brakujący czas wynagrodzić, mimo że niejednokrotnie po powrocie miałem ochotę pieprznąc się na wyro i odespać. Z perspektywy czasu wiem że źle robiłem, że skoro jej w domu wielu rzeczy nie nauczyli, to ja swoją postawą ją tylko w tym utwierdzałem że nie trzeba. A ja chcąc mieć księżniczkę po prostu księżniczkę miałem. I też nad tym wszystkim myślę czy aby nie jestem już skrzywiony że jak kogoś za x czasu spotkam, znów nie będę chciał być takim tatuśkiem, ratownikiem. Bo niestety muszę się przyznać z ręką na sercu że właśnie to jest największym błędem jaki popełniam w życiu codziennym, prywatnym, i zawodowym, zawsze mam tendencje do nadmiernego pomagania, tatusiowania i robienia za innych, brania na swoje barki wielu rzeczy, które powinni zrobić inni. Miewam z tego powodu satysfakcję, ale miałem już również problemy finansowe, czasem branie zbyt wielu rzeczy i obowiązków na siebie powodowało że wszystko to się waliło jak z domek z kart.A mimo wszystko wracam jak bumerang do utartego schematu ratownika i tatusia. Boję się że już tak zostanie, a jednocześnie nie wiem jak zrobić tak by tym ratownikiem i tatusiem nie być.
Ech...nieważne

Nie dziwię się Twojej goryczy, bo fakt, że dając całego siebie, a niewiele otrzymując w zamian, zawsze boli.
To samo mogę powiedzieć, o swoim byłym partnerze (choć to określenie dla niego jest mocno na wyrost).
Dużo, dużo, bardzo dużo z siebie dawałam, wyciągałam z długów, nałogu (przynajmniej próbowałam trzymać go w "górze"), zawsze podtrzymywałam na duchu, nie mówiąc nic o domowych obowiązkach (no dobra, gotować nie umiem tylko ), a w zamian otrzymywałam tylko puste obietnice, masę rozczarowań i przekonanie, że nie warto, nie warto się "ścierać".

Może dlatego mi tak łatwo teraz dziewczynom doradzać, że kiedy dzieje się coś niepokojącego, źle się czują z tym, to lepiej się rozstać, nie ciągnąć nic na siłę, bo wiem, że po czasie i tak to się rozpadnie, chyba, że dziewczyna postanowi dbać o związek za siebie i... za niego.

Jeśli trafisz na normalną kobietę, nie pozwoli Ci na to. Owszem, będzie potrzebowała Twojej pomocy (niektóre "prace" były, są i będą męskie - choćby zmiana koła:) ), ale na "niańczenie" siebie już nie pozwoli, będzie wymagała od Ciebie partnerskiego traktowania.
I sama z siebie da Ci to, czego będziesz oczekiwał, gdy będzie wiedziała, że może na Ciebie liczyć, że nie musisz jej wyręczać, ale jesteś zaraz obok, by swoje ramię jej podać.

.

Tak do siebie mam pretensje- taka refleksja bardziej nad samym sobą. To zupełnie inne kwestie zdecydowały o rozstaniu. I niech jej tam będzie dobrze z tą drugą osobą.

Skoro to tylko rok, to może kop w du***

Na początku mojego związku wyprasowałam mojemu facetowi, a on wyciągając ubranie wszystko poprzewracał, pogniotło się... od tamtej pory mimo, iż tego nie lubi, sam sobie prasuje, a ma taką pracę, że koszulka i piękne spodenki muszą mieć kancik

Niestety, ale niektórzy faceci tak mają, wyczują tylko, że wyciągasz palec, a odgryzą całą rękę i jeszcze będzie mało! Nie daj się, bo te fochy to jest zwykła manipulacja, chce wzbudzić w tobie poczucie winy, za coś za co powinien być ci wdzięczy! Im bardziej będziesz ulegać takim manipulacją, tym bardziej on będzie wykorzystywał cię. Następnym razem jak strzeli focha, to powiedz mu krótko "starałam się, ale nie wyszło, skoro jest to taki problem, to nie będę się starać, rób to sam!" albo
- Kochanie co na obiad
- Nic
- Wczoraj też było nic
- Zrobiłam na dwa dni

Mój chłopak zachowywał się trochę podobnie do Twojego faceta. Po prostu szybko się obrażał. A to zwróciłam mu uwagę, że ma jakiegoś paprocha na włosach, a to nie zawsze mogłam się spotkać, a to nie tak jak powinnam odezwałam się do jakiegoś innego mężczyzny. Szczerze z nim porozmawiałam, wytknęłam co mi się nie podoba i jasno powiedziałam, że nie chcę być z kimś kto zachowuje się w ten sposób i co chwilę o coś się focha. I takich rozmów było kilka, aż w końcu naskoczyło - zmienił się, zmienił swoje nastawienie i poprawił się. W tym przypadku wystarczyła naprawdę poważna rozmowa i realna groźba tego, że zakończę nasz związek.