Witam,
nie wiem czy piszę w dobrym dziale lecz nie mogłam znaleźć odpowiedniego (jeśli to zły dział proszę o przeniesienie)
--------------------------------
Witam wszystkich,
mam pytanie, a raczej chciałbym poznać wasze zdanie na pewien temat.
Mam w domu tatę po udarze mózgu niedokrwiennym. Udar był tego roku początek lutego, 3 tygodnie leżał w szpitalu potem prosto ze szpitala przewieziono go do ośrodka rehabilitacyjnego - niestety wtedy się nie udało. Nie kwalifikował się na rehabilitację, nie chciał spożywać płynów, nie chciał jeść, a na dodatek skoczył mu puls przewieźli go do szpitala, a ze szpitala od razu do domu.
Myślę, że może było mu wtedy za wcześnie.....
Po udarze tata miał sparaliżowaną prawą stroną, nie ruszał ręką, a prawą nogą potrafił trochę poruszyć. Ćwiczyłam z nim w domu każdego dnia i ćwiczę do dziś niestety ostatnimi czasy nie mam za wiele czasu, a wiem, że rehabilitacja systematyczna jest bardzo ważna.
Dziś gdy minęło już 8 miesięcy po udarze jest poprawa miedzy tym co było. Tata powoli chodzi raz dziennie, nie mam czasu aby wykonywać z nim tą czynność kilka razy dziennie (trzeba pomóc mu wstać z łóżka) chodzi bez laski, nawet potrafi pokonywać schody w zależności jak danego dnia się czuje (też oczywiście trzeba go podtrzymywać ale tylko tak profilaktycznie na wypadek zachwiania równowagi) zdrową ręką trzyma się poręczy.
Odnośnie ręki, potrafi delikatnie ścisnąć dłoń drugiej osoby, nawet potrafi już unieść chorą rękę nie wyśmienicie dokładnie lecz zawsze to trochę - może nawet kiedyś odzyska sprawność? Wierzę w to - muszę wierzyć bo to mi daje siłę. Nie może tylko chorą ręką jeść czy pić gdyż nie potrafi dobrze utrzymać czy to butelki czy innej rzeczy ...
Podjęliśmy decyzję aby ponownie spróbować z rehabilitacją dla taty w placówce stacjonarnej gdyż widzimy poprawę i mamy nadzieję, że po takiej fachowej rehabilitacji tata będzie bardziej sprawniejszy. (Obecnie czekamy w kolejce)
Problem niestety jest taki, że tata ma migotanie przedsionków i POHp - nie wiemy więc czy da radę chodź jak na razie zapał do ćwiczeń ma. Ma oczywiście czasem duszności ale to w zależności od dnia czasem są większe czasem mniejsze - wiadomo, młody i zdrowy to nie jest (ma 70 lat)
I tu pytanie do was moi drodzy. Jaką decyzję wy byście podjęli gdybyście byli w podobnej sytuacji? U nas w rodzinie jedni są za inni przeciw - ja nie ukrywam chciałbym spróbować gdyż obawiam się, że jeśli nie spróbuję nigdy sobie tego nie wybaczę, będę się zastanawiać, że może taka rehabilitacja by pomogła....
Tylko martwią mnie jego choroby.... Ale chyba w takim ośrodku rehabilitacyjnym nie stosują indywidualne etapy ćwiczeń w zależności do osoby i stanu zdrowia??? i chyba krzywdy mu nie zrobią....