złamane serce przez naiwność

Powiedzcie mi dlaczego tak jest? Znałam pewnego chłopaka, który rozstał się z dziewczyną. Byli kilka lat ze sobą, od liceum bodajże. Ona z nim zerwała, on ponoć cierpiał. Byłam jego koleżanką przez ostanie pół roku, zakochałam się w nim, pocieszałam. Utrzymywał ze mną kontakt, mimo iż wiele razy zapadał się pod ziemię i długo nie odzywał. Czasem mnie tym denerwował. Jakiś czas temu wyszło na jaw, że on woli seks-spotkania w swoim mieszkaniu, za które chce płacić i nie chce się angażować w żadne związki. Obnażał się też na erotycznych stronach... Byłam zdruzgotana. Złamał mi serce, bo dowiedział się co do niego czuję. Wiedziałam, że nic nie wskóram, w końcu nic między nami nigdy nie było i niczego też mi nie obiecywał, ale mimo to długo nie mogłam pogodzić się z tym co o nim odkryłam (rani mnie fakt, że woli zabawiać się z dziwkami, niż rozwijać znajomość ze mną, chyba każda zakochana czułaby się na moim miejscu tak samo). Jego życie - jego sprawa. Rozumiem jego uczucia i wybór jaki dokonał, bo zdaję sobie sprawę z tego, że nie był i nie jest gotowy na coś nowego, ale nie rozumiem, po co mu byłam ja, skoro nie miłości szukał tylko czegoś niezobowiązującego? PO CO? Niech mi to ktoś wytłumaczy. Poznałam go przez Internet, po kilku miesiącach spotkaliśmy się i myślałam, że będzie fajnie, mimo że wydał mi się trochę dziwny... Spodobał mi się ze względu na charakter, styl życia. Teraz czuję się trochę wykorzystana emocjonalnie. Smutno mi, że całkowicie mnie olał i nie starał się zrozumieć moich uczuć, nawet jeśli ich nie odwzajemnia. Egoista. Co prawda zerwałam z nim kontakt, bo nie mogłabym krzywdzić samej siebie dalej się z nim przyjaźniąc i spokojnie patrząc na jego "wybryki", ale często wraca do mnie w myślach to co wyprawia (bo pewnie z tym nie skończył). Nie mam pretensji o to, że nie chce ze mną spróbować, tylko o to, że pocieszył się mną jako przyjaciółką i tyle. A ja jak ta naiwna idiotka zostałam na lodzie, akurat po tym jak zaczęłam się angażować. W pewnym momencie uznałam go za zwykłego zboczeńca, ale czasem myślę sobie, że po tym rozstaniu on chyba całkowicie się załamał i taki właśnie sposób wybrał na radzenie sobie z tą sytuacją. Nawet było mi go żal, nie chciałam, żeby się stoczył popadając w "nierząd".  Trochę to dla mnie dziwne, ale sama nie wiem czy dobrze to pojmuję. Wbrew pozorom złość też mnie nie opuszcza. W dodatku przez jego odtrącenie poczułam się nic niewarta jako kobieta, skoro on woli posuwać jakąś przypadkową szmatę. A co ze mną? I to jest właśnie najgorsze - kochać się w kimś, kto ledwo zakończył związek i nie może zapomnieć o byłej. Wiem, brakuje mu bliskości, seksu, ale tak czy inaczej skrzywdził mnie, bo nie powinien myśleć tylko o sobie, o swoim bólu i samotności. Inni też mają uczucia... Tylko nie piszcie, że sama jestem sobie winna, bo to ja sobie coś wyobraziłam i, że teraz stroję nieuzasadnione fochy tylko dlatego, że on mnie nie chce. To nie tak. Po prostu uważam, że nie powinien utrzymywać ze mną kontaktu i dawać mi tym samym złudnej nadziei, wtedy bym przynajmniej wiedziała, żeby się w to nie pakować. Tak czy inaczej wystrzegajcie się Drogie Koleżanki przed takimi facetami, bo można przez nich stracić rozum, czas, a nierzadko popaść w miłosną depresję...