Pure hate - Netkobiety.pl

Nie, nie ma w moim życiu takiej osoby i chyba nigdy nie było. Owszem, nie z każdym się lubię (bo i nie z każdym muszę), ale żeby od razu nienawidzić? Nienawiść zżera i niszczy przede wszystkim osobę nienawidzącą. Nawet jeśli ktoś zalezie mi za skórę, staram się nie pielęgnować w sobie negatywnych emocji - raczej dążę do odcięcia się od danej osoby.

Zemsta jest rozkoszą Bogów, a ze się do nich nie zaliczam nigdy też żądzą zemsty nie pałałam. Wyznaję zasadę, nie życz drugiemu co tobie niemiłe, a wobec tych co to mi na odcisk nadepnęli, stosuje życzenie w stylu, ażeby cie ..... Nie sądzę że mam taką moc, albo i takowe zdolności, ale w niedługim czasie los im odpłaca. A ja mam wtedy cichą satysfakcję.

Ja na takich ludzi sikam ciepłym moczem.
IGNORUJĘ totalnie.

A no sa takie osoby.

Racja.

A tu już nie bardzo.
Wybacza się - moim zdaniem - jak ktoś tego wybaczenia chce i na nie zapracuje, a zapomina jak się ma demencję, miażdżycę czy inną cholerę. Wybaczać komuś, komu na tym wcale nie zależy, nie zamierzam, bo wtedy to wybaczenie się dewaluuje, zapominać też jak na razie nie zapominam, bo mózg mam zdrowy.

Ale jednocześnie staram się tego nie rozpamiętywać, nie układać niecnych planów, jak tu komuś zaszkodzić, tylko skupiam się na tym, żeby mnie było lepiej, a na tamtą osobę leję sikiem prostym i trzymam się jak od gówna - możliwie jak najdalej, bo śmierdzi.

W 100% mogę się podpiąć pod słowami Emilia - chciałam napisać mniej więcej to samo.

Nie warto hejtować Dla własnego zdrowia psychicznego i fizycznego.

Czyli pozwalasz, by inni ludzie rządzili tym, co myślisz i czujesz? Sam fakt czyjegoś istnienia - kogoś, kto cię skrzywdził ma sprawić, że będziesz samą siebie zagryzać nienawiścią? To jest bardzo proste - nie produkować w sobie takich emocji. Nie myśleć źle o nikim. Emocja, nienawiść, wynika z myślenia. Zmienisz myśli - zmienisz uczucia. Da się, sama się staram tak robić .

Nienawidzę dwóch mężczyzn z mojej rodziny. A właściwie teraz już tylko jednego, bo drugi nie żyje. Nawet nie napiszę kim jest ten nieboszczyk, bo zabrzmiałoby to strasznie. W każdym razie ci panowie skrzywdzili zarówno mnie jak i moich bliskich, więc temu który nadal żyje życzę jak najgorzej.... ujmując to w delikatne słowa

Ejj , piszecie tutaj żeby nie pielęgnować  nienawiści że to się obraca przeciwko osobie nienawidzacej itp..
Ale co jesli ktoś zna takie osoby które zrobily mu cos okropnego , dotego zabraly cos nie do odzyskania i jest sie w tym momencie bezsilnym , nie mozna z tym nic zrobic...
co wtedy ?

Po pierwsze, odseparuj się od tej osoby.

Po drugie, postaraj się nie rozpamiętywać.

Po trzecie - czym jest twoje życie: przeszłością czy przyszłością? Żyj patrząc optymistycznie w przyszłość, nie oglądaj się za siebie, choćby nie wiem jak bolało. Nie piszę tego z pozycji laika, ja naprawdę sporo przeszłam w życiu. Naprawdę kogoś nienawidziłam, kogoś, kto zrobił mi krzywdę. Ale w pewnym momencie spojrzałam na relację z tą osobą i na siebie samą innymi oczami. Zrozumiałam, że nie można czuć czegoś tak okropnego, bo moja podświadomość nie rozróżnia między mną a kimś innym, dla niej to co myślę odnosi się do mnie. Jeśli myślę negatywne rzeczy to je przyciągam. Jeśli pozytywne - to one się dzieją w moim życiu. To naprawdę działa.

Uwazam, ze takie 'wybaczanie ' i co gorsza 'zalowanie' takiej osoby to sa za wysokie wymagania.
Owszem podziwiam, ze ktos moze sie zmusic do takich emocji. Ale nie uwazam, ze to bardziej godne podziwu niz cos innego.
Przez takie zalowanie czesto ludzie nie doceniaja przeciwnika.
Znam pana, ktory zamordowal pieciu kolesi. Ktorzy zgwalcili i zabili jego siostrzenice , mala dziewczynke, a pozniej wymkneli sie karze.
Co niby mial? Pozwolic im uciec? A moze wybaczyc? W moich oczach ich smierc naprawia nieco krzywde. Bezkarnosc napewno nie.
Nienawisc czasem jest sila napendowa podobnie jak wscieklosc. Czasem nawet w slusznej sprawie.
Nie wiem czy nienawidze swojej babki. Nie mam jakis wielkich emocji na jej temat i przemyslen. Napewno chcialabym zeby umarla juz, ale czy to oznaka nienawisci? Chyba nie. To oznaka logicznego myslenia, bo do kiedy zyje stanowi zagrozenie dla mojej matki i moich interesow.

Nie wiem o jakiej kwocie mówisz i co doprowadziło do tego, że ją straciłaś, ale mylisz się. Mówisz i masz. Jeśli czegoś chcesz, to musisz uwierzyć, że to dostaniesz, zdobędziesz. Ty wierzysz, że tak nie będzie. Czy obiektywnie rzecz biorąc coś strasznego stanie się, jeśli uwierzysz, że będziesz mieć te pieniądze?

Jeśli ta osoba złamała prawo, to wyjście jest proste i na pewno je znasz. Ale myślę, że lepiej będzie, jeśli opiszesz to zdarzenie i relacje z tą osobą.

Chcesz iść do więzienia, bo myśl o zemście zawładnęła twoim umysłem? Sama sobie robisz krzywdę.

Pogrążasz się w destrukcyjnych myślach. Co się stało to się nie odstanie. Żyj dalej. Skup się na tym, co w życiu pozytywne, bo jeśli nadal będziesz się utwierdzać w nienawiści, to zaczniesz przyciągać negatywne zdarzenia. Zemsta to nie jest dobre rozwiązanie, to coś totalnie prymitywnego, prostackiego. Po zemście nie będziesz czuła się lepiej, wręcz przeciwnie. Wklejam poniżej kilka cytatów z artykułu znalezionego w necie:

"Jednym z powodów dla których myślimy o zemście w pozytywnych kategoriach jest przekonanie ludzi o użyteczności agresji w procesie oczyszczenia z negatywnych emocji. Niemniej badania Brada Bushmana dowiodły, że katharsis nie dość, że nie prowadzi do zredukowania agresji to dodatkowo wzmaga ją. Mało tego, nawet uzasadniona agresja nie poprawia naszego nastroju ? wręcz przeciwnie ? pogarsza go".

"Dlaczego nie potrafimy przewidzieć negatywnych konsekwencji zemsty? Akt ukarania drugiej osoby prowadzi do wydłużonego rozmyślania o niej, rozmyślanie natomiast przedłuża wpływ negatywnych emocji na nasz nastrój, a negatywny nastrój ponownie zmusza nas do myślenia o osobie na której się zemściliśmy. Tak powstałe błędne koło, nie pozwala ludziom skutecznie przewidywać własnych zachowań".

Czy myślisz, że ten cytat usprawiedliwia twoje odczucia? Czy ta osoba naprawdę zabrała ci wszystko? Bo z tego co widzę to po prostu naciągnęła cię na jakąś sporą kwotę, podżyrowałaś jej kredyt itp. Czy pieniądze to wszystko co posiadasz? Czy ta osoba zabrała ci bliskich, rodzinę, dom, zdrowie, urodę, czy próbowała pozbawić cię życia? To były tylko pieniądze. Tylko i aż, ale nie było wszystkim.

Nienawiść oznacza życzyć komuś śmierci. Nawet powołując się na Kodeks Hammurabiego, oddalony od nas w czasie o tysiące lat, kompletny przeżytek, to czy któraś z tych osób zabiła kogoś kogo kochasz? Nie? To skąd ta nienawiść? Dlaczego?

Nie zdarzylo mi sie w zyciu nikogo nienawidzic.

Sa osoby, ktorych nie darze zbytnia sympatia (np moja mama czy byly narzeczony), ale daleko mi jest do toczenia piany z ust, jak im czesc sie zdarza powiedziec. Te osoby musialyby mnie interesowac w jakimkolwiek stopniu, zeby antypatia byla skrajna, a prawda jest taka, ze nie potrafilismy sie dogadac/ cos mi tam zrobili lata temu, ja im powiedzialam "pa", i od tego czasu nie poswiecam im jakos duzo przestrzeni w swoich przemysleniach. Nie mam potrzeby knucia zemsty, poniewaz ci ludzie, najzwyczajniej w swiecie, przestali mnie interesowac.

Cokolwiek robił, jego już nie ma A ten, który jest - wystarczy się psychicznie odciąć od tego, stanąć za szklaną ścianą -ale nie hodować nienawiści

Co do wypowiedzi Emilii, to gdzieś już opisałam mój problem, nie chcę znowu opisywać swojej historii... Ale przez tą osobę straciłam pieniądze, kwotę, która nigdy nie była dla mnie osiągalna; dom, choć miałam zapłacone mieszkanie za 2 miesiące z góry (mieszkałam u tej osoby, ale nie mam żadnego potwierdzenia wpłaty); wszystkie oszczędności; rodzina prawie się ode mnie odwróciła, bo jestem zameldowana u nich i tam przychodzą windykatorzy, a później komornicy; a co do zdrowia, to na pewno prędzej czy później ta sytuacja się na mnie odbije i odczuję jeszcze bardziej skutki stresu, póki co 'tylko' głowa mi z bólu pulsuje jak się kolejna osoba próbuje do mnie dobić...

A teraz śpię w pokoju razem z kimś, nawet nie mam swojego, nie mam ani grosza, mieszkam w domu, gdzie jestem dręczona psychicznie, ktoś się po mnie wydziera non stop i nie mam możliwości wyprowadzki. Więc moje życie legło w gruzach. Jednak mimo wszystko nie zaprzeczę, że to także moja wina, bo byłam głupia i naiwna; ale gdyby ta osoba mnie w to nie wpakowała, to nic takiego nie miałoby miejsca...

Podsumowując - nienawidzę.

Przeczytałam twój wątek, o tym co się stało, co cię spotkało... Przykro mi, ale obwiniasz niewłaściwą osobę, nienawidząc spychasz odpowiedzialność za swoje czyny na kogoś innego. Tymczasem to ty podjęłaś decyzję, ty podrobiłaś dokumenty, ty pożyczyłaś tę kwotę obcej osobie. Nie rozumiem dlaczego to zrobiłaś, bo wdzięczność i przyjaźń czegoś takiego nie usprawiedliwiają. Wykazałaś się wyjątkową naiwnością a teraz życzysz źle innej osobie i całą winę cedujesz na nią. Czy ta osoba przystawiła ci pistolet do głowy i kazała wziąć ten kredyt? Czy zmusiła cię do tego? Nie? To ty z własnej i nieprzymuszonej woli wzięłaś tę kasę, nie mówiąc o podrobieniu dokumentów. W twoim wątku dziewczyny radzą ci co powinnaś zrobić, konkretnie i na temat, a ty po prostu wolisz się użalać nad sobą i spychać odpowiedzialność na kogoś innego, układając plany zemsty. Robisz tak, bo tak jest łatwiej. Bo stanięcie twarzą w twarz ze sobą, wzięcie odpowiedzialności i rozpoczęcie konkretnych konstruktywnych działań zmierzających w kierunku spłaty zadłużenia jest dużo trudniejsze. To wymaga dojrzałości emocjonalnej.

Nie oburzaj się na mnie za moje zdanie. Weź odpowiedzialność na siebie jak dorosła, dojrzała osoba. Oczywiście masz prawo popełniać błędy, masz prawo do naiwności, ale oznaką dorosłości jest wzięcie na siebie konsekwencji, również emocjonalnych.
Zamiast martwić się na zapas, po prostu spróbuj wnioskować o rozłożenie rat na mniejsze kwoty ze względu na twoją trudną sytuację materialną. Komornik nie może ci zabrać całości pensji. Przecież to niedorzeczne. Ty się póki co głównie boisz, jesteś zbyt emocjonalna. Powinnaś zacząć działać, konkretnie i rozsądnie. Masz gdzie mieszkać, masz co jeść, to jest duży plus. Z tego co piszesz to masz ciężką sytuację w domu, ale postaraj się zrozumieć twoją rodzinę - tez są przerażeni tą sytuacją, to normalne, że puszczają im nerwy. Spróbuj się odseparować od nich emocjonalnie, niech to co mówią spływa po tobie jak woda po gęsi. Wiem że osoba jak ty - z deficytem emocjonalnym (pisałaś, jak ojciec cię wyzywał, kiedy byłaś dzieckiem) potrzebuje pochwalenia i pogłaskania, ale musisz znaleźć siłę w sobie i uniezależnić się od opinii innych ludzi o tobie. Na początek zajmij się konstruktywnym działaniem na rzecz rozwiązania problemu. A potem koniecznie na terapię.

Poza tym - 19 tysięcy to nie jest dużo. Naprawdę. Wiem, że dla osoby młodej, załóżmy że po studiach, która zarabia pensję minimalną to może być wielka kwota, ale za tyle to nawet remontu mieszkania się nie zrobi. Ciesz się raczej że to tak mało i że szybko to spłacisz. Gdyby było na końcu jeszcze jedno zero to rzeczywiście byłoby niewesoło. Ale nie ma. Znajdziesz pracę, spłacisz zadłużenie i nigdy więcej nie pozwolisz sobie na naiwność .

Nie, tak akurat nie mam. Mam osoby, których nie lubię, ale to najczęściej osoby, które czymś mnie zraniły albo po prostu nie znaleźliśmy wspólnego języka. Wtedy najwyżej nie utrzymuje kontaktów, ale tak, że bym chciała zrobić komuś krzywdę.. to nie.. owszem, na pewno kiedyś były takie myśli np jak były zostawił mnie dla innej.. wtedy to człowiek myśli "oj udusiłabym gołymi rękami", ale to takie krótkie i zaraz znika. Nie pielęgnuję w sobie takich uczuć i idę dalej, o osobach, których nie lubię raczej nie myślę i tyle One mają prawo spokojnie żyć i ja mam do tego prawo Nie ma sensu jednak na swój widok patrzeć nienawistnym okiem, bo po co? Nie lubimy się, ale też nie ma sensu, by czuć do siebie nienawiść, po prostu po drodze nam nie zagrało, by utrzymać znajomość np inne poglądy czy ogólnie nie polubiliśmy się.. i tyle No, ale nie ma uczucia nienawiści.

A znałam kiedyś dziewczynę, która mówiła, że albo kogoś uwielbia albo nienawidzi.. i faktycznie znała dziewczynę, której nienawidziła, zawsze próbowała jej uprzykrzyć życie, robiła jakieś świństwa.. ja wtedy to i z tamtą zerwałam kontakt, już wolałam, by za wroga mnie uważała.. bo dla mnie to było podłe i nie chciałam się z nią kolegować. Tamta dziewczyna nic jej nie zawiniła, ot, nie lubiła jej, dlaczego więc nie mogła jej omijać, tylko robić takie świństwa? Można kogoś nie lubić, ale nadal ta osoba jest człowiekiem i zasługuje na to, by nie być źle traktowana, ma prawo żyć tak jak my i ma prawo do spokoju.

Natomiast całkowicie rozumiem nienawiść, gdy ktoś zabije członka Twojej rodziny.. rozumiem wtedy chęć zemsty.. zwłaszcza, że mamy wymiar sprawiedliwości jaki mamy. Jednak, pisze wcześniej o sytuacji, że ot, kogoś nie lubimy.. dla mnie wtedy nienawiść wobec tej osoby jest przesadą, lepiej iść naprzód, nie hodować nienawiści, a jeśli ktoś nawet nas skrzywdził, to wykreślić z życia swojego, ale nie tracić czasu na wymyślne zemsty, jeśli facet np poszedł do innej, to niech tapla się dalej sam w bagienku itp

Nie chciałam ci sprawić przykrości swoim postem, chcę ci pomóc.

Mnie ktoś kiedyś nienawidził za to, że jestem. Pracowałam w pewnym miejscu jako kierownik, stawiałam na ludzi, starałam się dawać im zadania, które były wyzwaniem, byłam sprawiedliwa. Oni czuli do mnie nienawiść tylko dlatego, że tam byłam. Nikomu nie zrobiłam nic złego, nie mobbingowałam, nie straszyłam, nikt nie zostawał po godzinach, na nikogo nie krzyczałam. Po prostu nie wytrzymałam psychicznie i nie przedłużyłam umowy. Nigdy nie spotkałam się z tak skumulowaną agresją niewerbalną. Mnie to jednak nie zniszczyło i głęboko współczuję tym osobom, to straszne żyć nienawidząc.

I jeszcze jedno: ja jestem w stanie cię zrozumieć, ale kompletnie nie akceptuję twojego sposobu myślenia. Pewna osoba w moim życiu, która była mi bliska, podprowadziła mi z konta 10 tysięcy złotych (moje oszczędności, prezent od babci). Ja wtedy byłam na bezrobociu, bez zasiłku, a reszta moich oszczędności szybko topniała. Musiałam iść do byle jakiej, beznadziejnej pracy za najniższą krajową żeby nie paść z głodu. Nie czuję nienawiści do tego człowieka, po prostu jest mi go żal. Wyciągnęłam wnioski z tego takie, że w kwestiach finansowych nie należy ufać nawet tym, którzy są nam bliscy. Hasło do konta musi być tak skonstruowane, żeby nikt postronny nie mógł się na nie włamać. A jak się ma większą gotówkę to lepiej ją zainwestować - możliwości jest mnóstwo. Dobrze zainwestowane 10 tysięcy po pół roku zmienia się w 14. Nie leży na koncie i nie kusi.

Melancholy, nienawiści nie warto pielęgnować- bo wpuszczasz do swego umysłu i ciała robaka, który CIEBIE zjada po kawałku. To, że kogoś nienawidzisz, niczego w jego życiu nie zmieni. Jedynie w Twoim.

Pewnie, że jest taka osoba. I nie wiem, czy bardziej jest mi jej żal, czy bardziej jej nienawidzę. A dlaczego? Bo wiedziała dobrze, że mój facet jest zajęty, a mimo to chamsko się do niego dobierała. Pokłóciliśmy się i on miał słabszy moment, a ona chciała to wykorzystać, zachęcając go do przyjścia i położenia się z nią w łóżku, bo 'ona leży'... na szczęście mój facet myśli tą mądrzejszą głową i to obśmiał, ale ja lepiej nie będę opowiadać, co bym tej dziewczynie zrobiła (wcześniej chłopak ją przytulił, bo ta łkała, że jej brak 'męskiej bliskości', więc od początku mnie porządnie zniechęciła, a potem to). Aż mnie telepie na myśl o niej chociaż trzeba przyznać, że gra aktorska do pozazdroszczenia

Ja mam takie osoby, których nie trawię. Ich sam widok podnosi mi ciśnienie. Staram się ich olewać, ale nie zawsze się da. Jedni powiedzą, że to hodowanie nienawiści, a ja wolę to z siebie wywalić i mieć z bani.

Serio kogoś nienawidzicie? Zatem powninnyście się leczyć