Lęk przed... pracą?

Może obowiązków, ludzi, sytuacji, odpowiedzialności... Nie wiem. Po prostu ogarnia mnie strach...

Psychicznie? Źle. Z ludzmi radzę sobie różnie. Raz lepiej, raz gorzej. Zależy na jaką osobę trafię. A w życiu studiuję. W towarzystwie zachowuję się różnie. Raz otwarta i uśmiechnięta, raz zamknięta i cicha. Zależy w jakim gronie jestem.

Mam 24 lata.

Boisz się nowych  sytuacji, boisz się reakcji ludzi? Ze się nie odnajdziesz? Ze inni bedą Cie między sobą oceniać? Boisz się, ze przez stres, nie wykonasz swojej pracy tak, jak powinnas?
Zrób krok do przodu  i przełam strach. to jedyny sposób,aby go pokonać.
-Puk, puk.
-Kto tam?
-Strach.
-Dzwi otwiera odwaga, a tam ... nikogo nie ma.

Wlasnie zauwazylam ten wątek.

Super, że masz do kogo "gębę otworzyć", ze są to serdeczne Ci osoby. To ważne.

Wielu ludziom tego brakuje. a co oni radzą Ci w tej sytuacji?

wręcz, że bedzie dobrze

Szczerze, moje przyjaciółki nic o tym problemie nie wiedzą. W sumie są podobne do mnie. Szczególnie jedna.

I te oskarżenia o lenistwo, że się jest księżniczką... a to nie tak... bo jednak do mojej pracy dorywczej za parę groszy potrafię się zmobilizować.

Być moze. Ale jak słyszę ze do tego się nie nadaję, do tamtego tez nie... że za daleko mierzę. I to od własnego chłopaka!!! Najpierw mi mówi takie rzeczy, a później że jestem księżniczka...

Rzuć takiego gada, on chce ciebie przerobić na bez emocjonalną lalkę jednocześnie wmawiając ci że jesteś księżniczką.
Moja przyjaciółka znała takiego typa, zamiast cię spierać on cię niszczy.
Chce cię ubezwłasnowolnić byś nie mogła bez niego żyć kto wie co mu chodzi po głowie na pewno nic dobrego.

Hej, ja też mam problem z pracą. Właściwie w ogóle z przyszłością Boję się strasznie tego zawieszenia, które teraz mam (24 lata skończę w tym roku, no i skończyłam studia). Mam kilka dróg, które mogę w życiu obrać i boję się, że źle zdecyduję. Boję się, że zaprzepaszczę jakąś szansę. U mnie stąd biorą się problemy z tym lękiem o pracę. Boję się również, że nic nie osiągnę w życiu (jestem wręcz chorobliwie ambitna). Jak sobie radzę z tym strachem? Działam. Gdy wpadam w ten wir załatwiania spraw jakoś mi ten strach przechodzi. Dodatkowo tak jak napisała Stokrotka00804 staram się sobie "wmówić", że to co mnie czeka w przyszłości, czy w pracy będzie jakąś możliwością rozwoju, czymś fantastycznym, co odmieni moje życie (w domyśle na lepsze oczywiście). Mówię sobie to zawsze przed snem i jak się obudzę. I jakoś leci. Ważne byś zaczęła podchodzić do sprawy z dobrym nastawieniem - to naprawdę pomaga
I tak na pocieszenie jeszcze dodatkowo - znam maaaasę osób z naszym problemem Taki okres w życiu, ale jakoś to przejdziemy, tak jak przechodzili to inni przed nami

Nie może a na pewno.
Juz tu gdzieś o tym pisałam. Kobiety... jesteście w jednym z najważniejszych etapów życia. Kiedy musicie podołać, jednej z większych zmian. Mianowicie odejście od dzieciństwa i dorastania oraz edukacji stałej a wejście w dorosłość. Stad ten lęk i konsternacja, zagubienie, niepewność. Idziecie teraz tam gdzie jeszcze nigdy nie byłyście. I nie ma co do tego dorabiać jakiejś chorej filozofii. Każdy tak ma, na ogol ludzie boja sie zmian a to poważna zmiana. Rożnica polega na tym, ze jedni o tym mówią i tylko mówią, a drudzy biorą sie w garść i szukają az znajda.

Ja np ja skończyłam szkole, to stwierdziłam, ze na bank nie będę pracowała tu i tu, bo nie dam rady i w ogóle poszukiwania w tym obszarze odpadają. Przypadkiem trafiła sie umowa zlecenie no i powiedziałam, dobra, trudno, idę. I potem robiłam w tym jakieś 4 lata ale juz a umowie.

Właśnie! Ta świadomość, że jest to najważniejszy etap życia wyzwala chyba ten lęk. Tak jak napisałaś jest to nieznany teren, który trzeba po prostu poznać

Zgadzam się, choć często sama łapię się na tym, że szukam w tej sytuacji drugiego dna. Myślę, że świadomość tego, że inni też się boją w jakiś sposób pomaga znieść własny strach. Takie trochę egoistyczne "inni też mają źle". Co do ostatniego zdania - mam koleżankę, która poddała się już po szkole średniej. Od 5 lat nie robi nic. Twierdzi, że nie może pokonać tego strachu przed chodzeniem na rozmowy kwalifikacyjne, przed ludźmi, przed obowiązkami. Zasiedziała się i nie wiem jak sobie poradzi Myślę, że takiej sytuacji powinniśmy się bać najbardziej, bo lepiej jest robić małe coś, niż wielkie nic

Znam ja kilka takich w swoim otoczeniu. Coż z czasem stwierdziły, ze będą czekać na księcia z bajki, bo chyba spełnienie się jako matki i zony jest dla nich najważniejsze. No i przychodzili książęta, robili dzieci i odchodzili. A one nadal bez roboty.

Nie wiem, czy Cię to pocieszy, ale ja się czuje tak samo jak Ty.
Ja właściwie przed pracodawcą potrafię się jakoś zachować, wydaje mi się, że nawet dobrze mi idzie. Problem polega na tym, gdy chcą sprawdzić Cię jako pracownika, wraz z innymi osobami. Po prostu nie umiem konkurowac z ludźmi, często też nie umiem być taka sprytna i obrotna, po prostu nie mam takiego charakteru. Zawsze mnie takie sytuacje stresują. Kiedy mam coś robić sama jest ok, ale współpraca grupowa... Kompletnie mi to nie idzie.

A tak poza tym, chłopak powinien Cię wspierać. On Cię demotywuje i odbiera poczcie własnej wartości... Zastanowiłabym się poważnie nad takim związkiem. On powinien Ci dodawać skrzydeł, a nie je podcinać.

Oj, skąd ja znam ten lęk przed pracą... Co prawda, jakiś czas pracowałam, ale łącznie było to ze 2 lata... 3 lata mieszkałam sama, nie pracując i robiąc to, co lubię - korki z angielskiego. Bez umowy, bez kłopotu, starczało mi na wszystko. Nie umiem się zebrać i szukać tej pracy, no po prostu nie umiem... Ale teraz jestem w takiej sytuacji, że po prostu MUSZĘ. Pod czyimś wpływem wzięłam spore kredyty, ów ktoś nie spłaca i moja czysta, dziewicza historia w BIK poszła się paść, za chwilę nawiedzą mnie niemili panowie... A NIE MAM jak sobie z tym poradzić, po prostu nie mam jak... Jestem w tragicznej sytuacji życiowej, a jest ona tym gorsza, że nie umiem iść do pracy, po prostu jestem tak bezsilna wobec tego... Wiem, że MUSZĘ, ale nie umiem... Co chwilę to przekładam i przekładam. Trudno mi się zmobilizować, zresztą zawsze tak było. Cieszyłam się, że nie pracując, nie mając nad sobą szefa, po prostu sobie żyję i starcza mi na podstawowe potrzeby. "Klienci" mnie szanują, a kiedy mi się nie chce, po prostu przekładałam zajęcia itd.  Z musu zapisałam się na kurs do 24-go października, na coś, co kompletnie mnie nie kręci, czyli zawód sprzedawcy. Jednak zawsze jakaś kasa wpadnie, bo kurs płatny i na rano, więc mogę poza tym mieć korki.

Całe życie jestem przekonywana, że do niczego się nie nadaję. Teraz, że jedyne, co potrafię, to brać kredyty i się sfrajerzyć... Że nic nie umiem porządnie zrobić. Ja się po prostu nie nadaję do życia w społeczeństwie, nie pasuję do 'norm', nie ma tu dla mnie miejsca... Boję się życia. Życia, które dla niemal każdego człowieka jest 'normą', czyli praca, dom, dzieci... Po 8h pracy pn-pt, weekend przed TV. Wolę siedzieć w swojej głowie. Mam zły dzień, może dlatego brzmi to aż tak dramatycznie...

Szczerze to mam tak samo. Szukałam niby pracy, ale jak napisałam w moim wątku - przystałam na dorywczą czyli ulotki. Tłumaczę sobie, że nikt inny mnie nie chciał to zostanę tutaj, ale... na dobrą sprawę w międzyczasie mogłabym czegoś szukać.
Też się boję i nie wiem czego. Tym bardziej, że będąc na ulotkach rozmawiam z dziewczynami, które pracują w tym samym sklepie, ale jako ekspedientki i mówią, że pracują od 16go roku życia, że miały wiele doświadczeń itd. To czuję się przy nich taka malutka, ale każdy jakoś musi zacząć.
Chcę wyjechać do innego miasta i tam nie będzie wymówek, będę musiała coś znaleźć.
Ale... nie wiem czego się boję. Nowej sytuacji? Ludzi? Nie wiem. Wiem, że byłabym spełniona, bo pokazałabym i sobie i rodzinie i znajomym i chłopakowi, że jak chcę to mogę.
Niby lubię ludzi, ale ostatnio mam wiele problemów, przez które jestem przybita. A wiem, że do nowych ludzi musiałabym się uśmiechać. Tak jak na ulotkach, gadam z nimi, ale w duszy jestem podłamana i chciałabym być zamknięta w pokoju i płakać.

I tak samo wiele moich znajomych mówi, że jestem leniwa. A ja się po prostu boję. Nie boję się odpowiedzialności. Chyba nie wierzę w siebie, boję się nauki. Nawet w durnym sklepie z odzieżowym jest tyle do roboty, a to kasa, a to wykładanie towaru. Dla niektórych to chleb powszedni, a ja się po prostu boję. Ale czego? Chyba tego, że ktoś mnie oceni, że np jestem niezaradna, powolna, że ktoś się krzywo spojrzy, że współpracownicy nie będą ok (bo ja lubię głębokich ludzi, a nie te wszystkie lalunie gadające tylko o imprezach) i będę musiała udawać przed nimi kogoś kim nie jestem.

Nie wiem, nie rozumiem tego i jestem przerażona, bo czas najwyższy iść do pracy, prawdziwej pracy, no, może nie w korporacji na stanowisku głównej księgowej, ale chociażby do sklepu odzieżowego czy do warzywniaka...

Mam podobnie - boję się tego, że ktoś będzie mnie oceniał i moją pracę, że będę musiała słuchać tego, co mi ktoś każe itd.
Załóż swoją firmę jakąś i będziesz miała problem szukania pracy z głowy