Czy dać mu szansę skoro odtrącił..?

wiesz co ja bym zrobila

Spotkala bym sie z nim udawala ze wszytsko jest ok rozkochala w sobie tak zeby kompletnie stracil dla ciebie glowe a na sam koniec zostawila go w doklanie taki sam sposob jak potraktowal cibie.

Jak ja tu czytam o tych spedalonych pseudo facetach to rzygac mi sie chce, zwykle cioty nic wiecej nie zaslugujace nawet  na to zeby ich patykiem dotknac.

Moze sie dupek czegos nauczy i wyniesie wnioski na przyszlosc

Powodzeni zycze

Pierwsze co nasuwa się na myśl to po prostu olać faceta.
Co prawda nie można mu odmówić tego, że był szczery, do zbyt wielu rzeczy nie doszło, z drugiej strony znalazł sobie lepszy model, poleciał do niej i prawdopodobnie wrócił jak mu nie wyszło.
Jeśli bardzo chcesz możesz się z nim spotkać, wówczas radziłabym się zdystansować, wziąć całą sytuacje "na zimno", powiedzieć, że wcześniejszym zachowaniem zwyczajnie Cię zranił, i zobaczyć co facet z tym fantem zrobi.

Ale w jakim sensie 6 miesięcy to mało ?
W ramach wyjaśnienia:
My znaliśmy się 1,5 miesiąca, wiem że bardzo krótko ale nie znaczy to, że za krótko...by się sobie spodobać i mieć nadzieję na kontynuację relacji, po tym czasie  on poznał kogoś innego.
Teraz odezwał się po 6 miesiącach od ostatniego spotkania.
Chciałabym mu dać szansę, bo nadal mi się bardzo podoba i z jednej strony zachował się uczciwie-mówiąc mi prawdę, a z drugiej strony zranił mnie znajdując kogoś innego...mimo że wszystko trwało krótko...ale jednak nadzieje mi zrobił.
Mam mętlik w głowie, boję się że mógłby mnie znów odtrącić...z drugiej strony nawiązanie więzi wymaga trochę czasu...a  tego czasu nie było. Więc zapewne nie czuł się wtedy do mnie przywiązany i spotykając kogoś innego skorzystał z okazji. Nie było deklaracji jeszcze wtedy żadnych.

Ja bym mu powiedziała tak:

Buahahahahaha    NIE.

Dzieki za wszystkie odpowiedzi. Widze, ze wiekszosc jest na nie...przemysle sobie wiec to czy pojsc na spotkanie raz jeszcze.
To nie jest tak, ze od razu chce dac mu szanse..po prostu zastanawiam sie nad tym i doszlam do wniosku, ze czasem moze warto dac druga szanse ? bo zycie pisze rozne scenariusze i jest nieprzewidywalne. Czasem ludzie wracaja do siebie, mimo iz zwiazek sie rozpadl i sa szczesliwi. Tu nie bylo zwiazku, ale nagle zakonczenie relacji, z powodu kogos innego.
Nie usprawiedliwiam go, bynajmniej nie mialam zamiaru, biore pod uwage okolicznosci i to ze znalismy sie krotko.

Do ananaasowa_
A czemu z gory przesadzasz, ze "wpadne" jak za pierwszym razem ?
Wychodzac z takiego zalozenia, oczywiscie lepiej by bylo odmowic spotkania, ale przeciez nie wiadomo co moze sie wydarzyc. Ludzie popelniaja bledy i czasami na nich sie ucza.

Voica chcesz to idź.
Tylko bądź świadoma ewentualnych konsekwencji.
Może Ci się z nim udać, może nastąpić "powtórka z rozrywki" i odtrąci Cię po raz drugi, może być też tak, że wasze drogi się rozejdą całkowicie po ponownym spotkaniu. Nikt nie ma kryształowej kuli, która powie Ci jak będzie. Jedyne czego możesz być pewna to, to, że jeśli zostaniesz w domu nie zostaniesz zraniona.
Z drugiej strony będziesz się wtedy zastanawiać co by było gdyby. Wyraźnie widać, po tym co piszesz, że Cię strasznie do niego ciągnie. I pewnie z nim się spotkasz. Osobiście nie widzę przeciwwskazań, gdybym była Tobą i zdecydowałabym się na takie spotkanie, po pierwsze powiedziałabym mu jaki wpływ miało na mnie jego poprzednie zachowanie, spotkałabym się z nim w miejscu publicznym i w miejscu publicznym pozostała do końca spotkania.
Wówczas po tym spotkaniu, zobaczeniu jak zachowa się względem informacji o zranieniu, dowiedzeniu się dlaczego właściwie się odezwał podjęła decyzję co dalej zrobić z tą znajomościom.

Do malamiki
Twoja rada chyba najbardziej do mnie przemawia, i po przemyśleniach intuicja podpowiada mi właśnie to samo.
To prawda, że pół roku to trochę dużo czasu i rzeczywiście gdyby nie mógł mnie zapomnieć i myślał o mnie  odezwał by się wcześniej.
Jest jednak jeszcze coś, o czym nie wspomniałam. Około 2 tyg. po tym jak zakończył te spotkania ze mną napisał mi maila, gdzie wyjaśnił, "że było mu bardzo miło mnie poznać, ale poznał inną dziewczynę i  poczuł coś niesamowitego" ..dalej, "że bardzo żałuje że musiałam cierpieć niepotrzebnie, ale nigdy nie chciał by tak się stało i że bardzo serdecznie przeprasza".
I co o tym myśleć? nic wtedy nie odpisałam, choć wiadomość mnie zdziwiła..i to, że już mi to powiedział, po co jeszcze pisał..

Dunkis - jest dokładnie tak jak piszesz,  boję się kolejnego rozczarowania i straty osoby, kiedy już stanie się bliska.
Nie mam najlepszych doświadczeń, bo we wcześniejszym związku mój ex, niestety także odszedł do innej..
To obecne wydarzenie i opuszczenie mnie jest więc trochę na dokładke..
Mimo, iż wiem  że jestem atrakcyjną kobietą i nigdy nie narzekałam na brak powodzenia, moje poczucie własnej wartości bardzo spadło. Bo trudno pogodzić się z tym, że ktoś na kim nam zależy lub/ zaczyna zależeć po prostu  zostawia bo poznał kogoś innego.
Sama nie wiem, może po prostu trafiam na niewłaściwe osoby.
I choć z jednej strony jest tak, jak zauważyły wszystkie Użytkowniczki tego Forum, że chciałabym pójść na to spotkanie, i ciągnie mnie do tego mężczyzny, to z drugiej strony mam po prostu lęk przed odtrąceniem.
Po pierwszym związku, gdy zostawił mnie mój ex dla innej, rok czasu zajęło mi nim doszłam do siebie.
Wiem także, że jeśli nie zaryzykuje  to nie dowiem się czy było warto..ale też nie będe cierpieć.

Dzieki malamiki za odpowiedz Twój post dodaje mi otuchy i chęci by nie bać się tylko dać szansę, a potem zobaczyć co się wydarzy.
Cieszę się, że u Ciebie nastąpiło pozytywne zakończenie. A dlaczego się rozstaliście, czy on odrazu kogoś innego  poznał ?

Nie życzę Ci źle, wręcz przeciwnie.
Ale chciałabym żebyś przede wszystkim pamiętała o tym,że on zachował się niefajnie i trzymała dystans.
Jeśli masz ochotę- spotkaj się z nim. Uważaj tylko na siebie i swoje uczucia.
Ja wiem,że gdybym była na Twoim miejscu to już bym się cieszyła ,że znoowu będę się z nim spotykać. Odnoszę wrażenie ,że masz podobanie. A to nas gubi...

Trzymam kciuki!

annanaasowa "Ja wiem,że gdybym była na Twoim miejscu to już bym się cieszyła ,że znoowu będę się z nim spotykać. Odnoszę wrażenie ,że masz podobanie. A to nas gubi..."

Jest dokładnie tak jak piszesz ananaasowa, rzeczywiście ucieszyłam się, gdy dowiedziałam się, że chce się spotkać..mimo iż przecież mnie zranił..Ale nam kobietom chyba trudno po prostu oddzielić rozum od serca, a nawet emocje od rozumu, by czasem umieć spojrzeć na daną sytuację na chłodno, bez emocji i nie robiąc sobie nadzieii na nic... tylko czy takie nastawienie może funkcjonować, jeśli naprawde ktoś nam się podoba ? u mnie raczej nie.

Do Dunkis:
jest w tym dużo racji, że prawdziwą sztuką i wyzwaniem jest umieć zatrzymać mężczyznę/kobietę i być w szczęśliwym związku.
Myślę, że  warunkiem koniecznym do tego jest spotkanie tej właściwej osoby. Ja w poprzednim związku często słyszałam od mojego eks, że jestem zbyt ambitna i najwyrażniej przeszkadzało mu moje wykształcenie i niezależność. Związał się z inną kobietą-bo twierdził bardziej do niego pasuje pod wzgledem zawodowym. Wniosek, który wyciągnęłam jest taki, że niestety mężczyzni bywają tchórzliwi i ambitna, zaradna kobieta jest dla nich zagrożeniem, nie generalizuję - ale myślę, że w większości przypadków tak jest.
W sytuacji, którą obecnie opisałam mężczyzna z którym się spotykałam podczas ostatniego spotkania, także był lekko "zdziwiony" tym iż tyle zawodowo udało mi się osiągnąć, choć sama nie podjęłam tego tematu, raczej odpowiadałam na jego pytania.
Czasem nawet myśle, że może także boi się ambitnych kobiet i miało to nawet wpływ,na to że przerwał spotkania i znalazł inna, mniej ambitną

Droga Voica, zdecydowanie nie.

Oszukujesz się. i po co? Powiedział wyraźnie "cześć czapka, znalazłem fajniejszą". I to w trakcie spotykania z Tobą.
Dlatego kopnełabym takiego .... , aż by poleciał do następnej, która go "niesamowicie" omami.

Dlaczego smutna buźka?
Ile wart jest facet, który woli potulne, głupiutkie dziewuszki, które cierpliwie będą czekać na niego, aż on zrobi im ten "zaszczyt" i spotka się z nimi?...

Życzę mądrego wyboru, bo "widać, słychać i czuć", że mądra babka z Ciebie, tylko nie potrzebnie gryziesz się zwykłym poteflonem.

Zastanawiam się jak powinien zachowywać się facet, który nie chce zranić kobiety, nie chce wyjść na dupka a jednocześnie nie chce być z tą kobietą?
Bo ten konkretny zachował się całkiem sensownie. A mimo to jest bardzo źle odbierany przez wypowiadających się w tym wątku...
To była króciutka znajomość, zapewne był na etapie szukania partnerki, poznał ciekawszy obiekt zainteresowań i zajął się nowym obiektem nie oszukując autorki. Cóż w tym takiego strasznego, raniącego itp.?

A teraz? Można się unieść honorem i odmówić. Można się umówić i sprawdzić co z tego może wyniknąć. Pewne jest tylko jedno - nie można się od początku nadmiernie angażować.

To prawda, i chyba najgorsze w tym wszystkim jest to, że po prostu mnie nie chciał i wybrał kogoś innego. Bardzo szybko znalazł drugą tak naprawde pewnie wtedy gdy spotykał się ze mną, już miał ją "na oku" a jednak robił mi nadzieje.

Po przeczytaniu wszystkich postów dociera do mnie dobitnie, że mężczyzna o którym tu pisze, szybko zmienia zdanie...przecież niby cieszył się że mnie poznał, snuł pewne plany i wszystko rokowało bardzo dobrze...a jednak z dnia na dzień zerwał kontakt, i nie dał szansy rozwinąć się tej znajomości- bo poznał kogoś "fajniejszego" -jak pisze Pyskata.
Myślę sobie, że może rzeczywiście dać sobie po prostu spokój, i nie zawracać głowy kimś, kto pewnie jest typem "podrywacza" skoro tak szybko znalazł nowy obiekt zainteresowań, zwodząc i spotykając się ze mną jednocześnie.

Do malamiki

Tak postanowiłam się z nim spotkać i zobaczę co będzie mówił i jak się zachowa.
Ja na pewno potraktuję go z dużym dystansem, i nie omieszkam wspomnieć, iż mnie zranił, znajdując sobie inną.
Po przeczytaniu tych wszystkich wątków trochę mi się "otworzyły oczy"  i myślę, że teraz nie dam mu szansy na kolejne spotkania, chyba że udowodni, że naprawde na to zasługuje.
Cieszę się, że Tobie wszystko się ułożyło (przeczytałam Twoje obydwa tematy) i mocna trzymam kciuki by na przyszłej drodze wszystko układało się szczęśliwie

Dunkis -miałam na myśli to, że będzie się starał i szanował mnie i będzie umiał zbudować/odbudować zaufanie, które kiedyś zawiódł . ( tak teoretycznie rzecz ujmując, w jednym z ewentualnych scenariuszy,  (choć  intuicyjnie obecnie tego nie widzę)).
Takiego "dowodu" w jednoznacznej postaci zapewne nie ma, trzeba go budować małymi krokami,  a ten dowód- to po prostu zaufanie do drugiej osoby.

Ja bym sie umówiła, z dwóch powodów- z ciekawości czy sie zmienił choc trochę, czy byc może go idealizuję, poza tym bałabym się że będe żałować, że chociaż nie spróbowałam. Ale na spotkaniu utrzymywałabym odpowiedni dystans, nie może poczuć, że nadal Ci sie podoba.

Dlaczego miałby nie dac z siebie wszystkiego? W końcu to on zawiódł. Miła, przyjacielska rozmowa mysle, że wystarczy. Moim zdaniem (choć nie rozumiem mężczyzn i w tym momencie jestem rozchwiana emocjonalnie, więc mozliwe że moje postrzeganie świata jest zaburzone;) na pierwszym spotkaniu po takim czasie nie ma sensu sie otwierać, bałabym się, że z tamta nie wyszło i traktuje mnie jak koło ratunkowe, nie musi tak byc ale to mozliwe.

Tak tak tak! Zdecydowanie tak samo bym postąpiła

witam...sorki wtrące się.....polecam do przeczytania książkę, którą też przeczytałam, autorką jest sherry argov "dlaczego mężczyźni kochają zołzy?" jestem po przejściach. chociaż na własne życzenie....teraz to zrozumiałam....w tej książce są wypowiedzi mężczyzn i sporo w tym prawdy.....przeczytaj proszę....można dużo się dowiedziec...pozdrowionka