Czy dać mu szansę, skoro kiedyś zostawił mnie dla innej?

ciągle się zastanawiam czy dobrze zrobiłam nie mówiąc mu o dziecku może wszystko potoczyło by się inaczej

Kochana strasznie ci współczuje. Nawet nie wyobrażam sobie co wtedy przeżywałaś, jakie to były dla ciebie ciężkie dni. Po prostu masakra.. Ale chyba po mimo tego wyszłaś na prostą i dałaś radę, tak? Jak tu ludzie piszą "zła karma lubi wracać" i uczucia bardzo szybko mogą znów zapłonąć. Zranił cię i to strasznie, ale jeśli twoje serce go kocha to nieunieszczęśliwiaj się tylko pozwól mu do siebie się zbliżać. Czasem jest warto wybaczyć i dać drugą szansę. Na pewno nie od razu pozwól mu na powrót, tylko tak wszystko rozegraj, żeby on zaczął się o ciebie starać i walczyć. W sumie trudno też trochę powiedzieć jakie on ma wobec ciebie zamiary. Czy chce walczyć o ciebie, czy tylko pojawił się tak na chwilę. Ile nie jesteście ze sobą?

Zdrada to podstępne zabójstwo partnera bez sądu, wyroku i prawa do obrony.
Lub inaczej- jest jak podanie polonu Litwinience w herbatce- zabija powoli i wszyscy wiedzą. że nie ma ratunku - śmierć i tak nastąpi. To tylko kwestia czasu

Zdaję sobie doskonale sprawę, że nie jest Tobie się łatwo pogodzić z tym co się stało, że ciężko jest "start your life all over again"- ale trzeba się z tym pogodzić.
Będzie cholernie trudno, ale uwierz mi, to jest możliwe.

"Nie rób priorytetu z kogoś, dla kogo jesteś tylko opcją, czasem jedną z wielu."

Bo musisz przewartościować całe dotychczasowe swoje życie, cały swój świat wartości.
Musisz przebudować tak, aby zniknęło słowo "MY" jako mąż i żona- rodzina.
Słowo "MY" zniknęło w momencie zdrady i to bezpowrotnie.
Już nie żyjesz dla niego, a on dla Ciebie, przestaliście być jednością, rodziną, mającą wspólne plany i wspólny świat wartości.

Od tego momentu zostało słowo "JA" i tylko ono już się liczy-
Ja- to znaczy mam poczucie swojej wartości,
Ja- to znaczy szacunek do  siebie,
Ja- to znaczy jestem dumną kobietą, zasługującą na szacunek innych,
Ja- to znaczy, że liczą się tylko moje potrzeby,
Ja- to znaczy że najważniejszymi dla Ciebie osobami jesteś Ty sama.

Ja oznacza również, że mąż jest zupełnie dla mnie osobą, która w moim życiu okazała się może i przykrym, lecz tylko maleńkim epizodem.

Postawiliście nowy dom pt zwiazek - ale na piasku, nie skale. Na bardzo kruchym fundamencie. Widocznie postawił go kiepski budowniczy i nie o Tobie tutaj mowa.

Czy warto ryzykować mieszkanie w nim, wiedząc że w każdej chwili może runąć?
Jak się człowiek dowiaduje co zrobiła najbliższa "niby" osoba to chce się zniknąć.
Walnąć gdzieś w koncie i wyć. Nie je się, nie śpi, czepia się wszystkiego co tylko daje jakąś namiastkę normalności związku. Nie zdając sobie sprawy, że to uczucie właśnie i emocje kierują nami w tej chwili. Często poniża się do granic możliwości. I nie ma innej wersji jak to przeczekać.

Zdanie, które mocno trzeba sobie zapisać w pamięci brzmi: o miłość się nie błaga... !
No niestety, bardzo znikoma ilość ludzi wierzy i stosuje się do rad napisanych na portalu.
Większość mając świadomość, do czego to może doprowadzić i tak podąża swoją ścieżką.
Po prostu do pewnych decyzji musimy dojrzeć a nasza wiara jest przeogromna.
Popełniamy mnóstwo dziwacznych błędów.
Rozum krzyczy jednak NIE ale serce i tak ściska.
Dopiero po pewnym czasie, kiedy stajemy się cieniem samego siebie, wypruci z emocji, dociera do nas prawdziwy obraz tego, co się stało. Dobrze kiedy będzie to parę miesięcy i jest jeszcze odrobina siły i silnej woli aby odejść, gorzej kiedy przyzwyczajamy się do sytuacji, pogrążamy się coraz bardziej i trwa to latami. Wtedy zmiany w naszej psychice zachodzą na tyle ogromne, że jest później mało realna szansa na normalne życie.

Bo 90 procent ludzi i tak chce pożywić się jeszcze tą odrobiną nadziei. Nigdy nie wiem co jest gorsze, czy przebywanie z taką osobą, czy życie w niewiedzy i kołaczących się myśli, co teraz moja "ukochana/y" robi. Ale jedno jest pewne- trzeba wszelkimi sposobami się starać oddzielić serce od rozumu. Porównywać, co mówi a co robi Twój partner/ka.

Pewnie zdarzyło się Wam nieraz, że tłumaczyliście ją/jego wybielałeś, myślałeś, że jest inna/y,
bo obojętnie co się stało, to wiąże was przecież jeszcze miłość. A tak naprawdę podświadomie wiedziałaś/eś, że to jest czysty absurd, bo to co robi nie pokrywa się w faktach.

Jednak serce, ta odrobina nadziei wmawiają nam że jest inaczej. Po prostu chcemy w to wierzyć że jest inaczej, więc oszukujemy samych siebie. To, że Twój związek to fikcja i nic z tego nie będzie to fakt oczywisty.  ci co twierdzą inaczej, są niepoprawnymi optymistami albo masochistami.

Więc albo pogodzisz się z tym, co się stało, będziesz żyła w układzie na zasadzie każdy sobie rzepkę skrobie i układasz sobie życie równolegle z kimś innym,
bo łączą was rybki, dom, wspólna firma itp.
albo odchodzisz i układasz sobie życie z dala od niego.
Innej alternatywy nie ma... niestety.

3maj się. I przemyśl wszystko to co Tobie napisałem, na chłodno, bez emocji.
Bo gdy włączają się emocje - wyłącza się myślenie.

Po prostu kochasz go i wiadomo, że jak teraz pojawił się to wszystko wróciło. I jeśli chodzi o wasze maleństwo to doskonale zrobiłaś, że mu od razu o tym nie powiedziałaś bo on wtedy wróciłby do ciebie z litości. To nie byłoby dla was fajne i mogłoby wam się to szybko rozpaść. I bardzo dobrze, że ta koleżanka mu się wypeplała i na pewno ruszyło go to strasznie. Zobaczył co ci zrobił i na pewno sporo o tym myślał.

skoro jego mam wiedziała, to na pewno i ON. Dziwne trochę czemu dopiero teraz odzywa się w tej kwestii. Nie miał wcześniej odwagi, sumienie nie pozwalał mu codziennie funkcjonować? Hmmm, musisz poczekać i zobaczysz jak sprawy się rozwiną.

GENIU;nie mam pretensji,przepraszam moja wina po prostu źle to napisałam sory

Co racja to racja...
Bo zupa byla za slona, woda przypalona a pranie nie wywieszone. Mowe mu odebralo czy co???

Geniu scedowalbym to wszystko do jednego zagadnienia: Wiesc o stracie dziecka z jego pierwotnego zwiazku go przerosla a i partnerka z wtornego zwiazku potrzebowala zlapac oddech po taki newsie.
Bo jak wiadomo uciec od "problemu" mozna zawsze, byle bylo dokad. Co do powrotu, to juz nie zawsze jest szansa do tego - nie tyle do czego, co do kogo...

wracając z pracy trafiłam na swojego ex,niewiem czy to przypadek czy specjalnie na mnie czekał.rozmawiałam z nim jego słowa były takie:,,pozwól i wrócić bedziemy się wspierać jak dawniej""cholera jasna gdzie on był wcześniej

Ja jestem innego zdania. Daj mu szansę bo potem możesz tego żałować że tego nie zrobiłaś. Wierzę, że on na prawdę może zmienić się i wynagrodzić jego nieobecność.