Mama, czy dziecko do poprawki...

Kurcze nooooo...dziwne byloby (przynajmniej dla mnie)i malo spotykane,  aby w sytuacji kiedy dziecko cię biję,szczypię, gryzie, drapię, wyzywa byla oazą cierpliwosci , i z usmiechem znosiłą jego eskapady czy nawet furie,ktorą wyladowuje na tobie
To ze sie wkurzysz i pokazesz mlodemu, ze jego zachowanie budzi u ciebie (i nie tylko ) brak akceptacji,i tolerancji jest zupelnie zrozumiale..
Niby krzyk nie jest wychowawczy jak wspolczesne poradniki ped-psych gloszą, , ale w sytuacjach kiedy dziecko zadaje ból ,jest to naturalna reakcja wiekszosci ludzi, przeciez nie bedziesz wytwarzać u wlasnego dziecka sztuczny i nierealny obraz odbioru malego karygodnych zachowań.
Tez jestes czlowiekiem, tez masz skale wytrzymalosci ,masz prawo do zlosci, masz jakis limit cierpliwosci,ktory kiedys sie konczy,choc uwazam ze bezsilnosc w postaci placzu przy malym byłoby blędnym postepowaniem,i złym pomyslem.
Płakac przez kilkulatka testowanie i sprawdzanie na co mu wolno,a co nie? oo co to ,to napewno nie,dobrze ze nie placzesz,bo w przeciwnym razie zobaczylby ze cie pokonał i ma nad tobą przewage

Na innych mamach raczej się nie wzoruj, kazde dziecię jest inne, w tym inne podejscie ,dzieciaki mają rozny temperament, niektore są bardzo latwe w obsludze i wystarczy raz o cos poprosic, takie ugodowe dziecko, a inne z bardzo mocnym charakterem i osobowoscią, ze trzeba niezle sie naglowkowac jak do czorta dociec -wtenczas porazki jak i sukcesy bywają nieuniknione
Kary jak i nagrody są potrzebne ,bez skrajnosci w zadną strone , ale nagany brzydkich zachowan jak i pochwaly tych dobrych przynoszą oczekiwane efekty

Piszesz,ze masz fatalne samopoczucie przez te fundowane klapsy ...jesli tak negatywnie jestes do nich nastawiona i zle to obydwoje znosicie, to zamien je na wstrzymywanie przywilejow, odbieranie przyjemnosci  np w postaci braku bajek,lakocia , nie ma w tym dniu rowerka, daje przyklad czysto hipotetyczny,bo ty sama znasz najlepiej wlasnego syna, i cokolwiek co malemu frajde sprawia ma to wstrzymywane/odbierane na jakis czas po wczesniejszym uprzedzeniu
Też zaboli i odczuje dotkliwie jak mu na czyms zalezy, a tego nie otrzyma,ale juz nie fizycznie ,tylko duma

Idzie od wrzesnia do prz-la? tam troche ogłady i dyscypliny takze powinien nabrac,bądz co nie badz dzieci w grupie szybciej nabywają i uczą sie pokory, dostosowania do zasad i regul,szybciej przyswajają nakazy-zakazy.Jednak w gupie kilkunastu/kilkudziesieciu dzieci nie bedzie juz taki na I miejscu i troszeczke pokory,w tym samodyscypliny  nabrac powinien

Mama do poprawki!!!!
Każda z nas ma ograniczone pokłady cierpliwości a dzieci potrafią być naprawdę koszmarne, niestety to my jesteśmy dorośli i co za tym idzie powinniśmy umieć dojrzale reagować czyli kontrolować negatywne emocje, wiem wiem trudne jak cholera, sama mam dwójkę dzieciaków 

Opowiem ci jak ja radzę sobie z dziećmi.
Po pierwsze pozawalam im wybierać np. co jecie na śniadanie płatki czy kanapkę? Kto sprząta klocki a kto dinozaury?
Dzieci lubią mieć wybór niekoniecznie jak każdy lubią być zmuszane.

Staram się mówić do dzieci krótko, długie przemowy blebleble działają tak, że dzieci przestają słuchać już połowie Zamiast przemowy, naciapałeś piachem na podłogę i ja teraz będę sprzątać i blebleble bo ty zawsze bo ty nigdy mówię:
Podłoga jest brudna co trzeba zrobić? Dzieci wiedzą, że posprzątać, więc odsyłam je po odkurzacz, trochę pomagam bo są jeszcze małe i później tylko mówię, że nie wolno wnosić piachu do domu.
Jak rozleje picie, to mówię "widzę, że rozlałeś co teraz? i maluch od razu idzie po ręcznik papierowy, żeby wytrzeć"
Nie gderam, i nie robię niczego za dzieci, uczę je samodzielności i jednocześnie sygnalizuję co mi się nie podoba.
Pogadaj z nim, powiedz, że od dzisiaj wprowadzasz nowe zasady, wytłumacz jakie, napisz je na kartce,przyklej na lodówce, maluch poczuje się odpowiedzialny i trochę bardziej dorosły bo coś z nim ustalisz

Staram się nie mówić "jesteś niegrzeczny" ale "niegrzeczne jest twoje zachowanie, nie lubię kiedy się tak zachowujesz, nie wolno tak robić" oceniam zachowanie a nie dziecko.

Kiedy dziecko ma "fazę" czyli złości się i nic do niego nie dociera, zostaw je samo, powiedz że wrócisz jak się wyzłości, przytulisz i wtedy porozmawiacie, zawsze po awanturze rozmawiamy o tym co się stało i staram się tłumaczyć, że jak są złe, zdenerwowane to można to wyrazić inaczej niż bijąc i krzycząc, można się zamknąc w pokoju i sprać miśka albo pokrzyczeć do ściany dzieci uczą się od nas więc jeśli widzą, że ty wrzeszczysz one też, każda ich reakcja jest gdzieś zaobserwowana.

Co do sikania w pampresy nie mam złotej rady sama walczę  i efekt jest żaden Puszczam syna bez pampersa do ogrodu i jak się zsika to przybiega z informacją, że ma mokre majtki, nie udało mu się nigdy zasygnalizować "przed", próbuję pilnować, sadzać na kibelek i modlę się o to, żeby się nauczył

Poczytaj książkę: "Wyzwoleni rodzice wyzwolone dzieci" "Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły" to tylko dwie z kliku, które już przeczytałam kolejne czekają i powiem ci, że zastosowanie pomysłów z książki nie było dla mnie łatwe, bo jestem nerwiasta a dzieci mam mega energiczne ale staram się i widać efekty, łatwiej je opanować i mniej na siebie krzyczymy częściej rozmawiamy

Rad, żeby uszczypać jak dzieciak szczypie nie skomentuję

Nie jesteś złą matką tylko matką zmęczoną i pewnie dlatego reagujesz gwałtownie. Napisz czy sama wychowujesz syna czy pomaga ci opiekunka albo babcia, czy tata jest jakoś zaangażowany?

Bywa często tak, że dziecko w przedszkolu zachowuje się zupełnie inaczej niż w domu, tzn. maluch śmiały i łobuzujący w domu w przedszkolu staje się cichy i spokojny i odwrotnie. Na przedszkole nie liczyłabym bardzo

Musisz sama zbudować z nim fajne relacje teraz, bo jeśli tego nie zrobisz problem będzie rósł i będzie tylko gorzej. Dziecko musi cię słuchać dlatego, że cię szanuje i lubi a nie dlatego, że się boi. U nastolatków karanie i nagradzanie niekoniecznie działa a raczej działa tak, że i tak robią co chcą i schemat jest taki:
robię źle, matka się wkurzy da mi szlaban na tydzień na kompa, odpokutuję i dalej mogę robić co chcę.....
Lepiej jest tak ustawić relację z dzieckiem, żeby nie robiło na złość rodzicom, szanowało reguły panujące w domu dlatego, że wie że rodzicom sprawi to przykrość, że głupich pomysłów nie należy realizować, fajne relacje to podstawa

Joga, Twoje rady sa bardzo dobre. Jednak wydaje mi sie, ze z pewnym zastrzeżeniem: stosowałaś je konsekwentnie od poczatku. I dzieci przyjmuja je jak cos co jest naturalne, bo tak było od zawsze. A w przypadku SebyMamy wydaje mi sie że na początku trzeba przeprowadzić taka trochę terapie szokową dla dziecka. Skoro zachowuje sie jak  bachor (na co wskazuje, że bije, szczypie i wyzywa matkę) to próby łagodnego przemawiania do rozsądku raczej skutku oczekiwanego nie przyniosą.  Potem jak się przekona, kto rządzi w domu, wtedy można próbować.
Ja w każdym razie tak bym zrobiła.
Mój młodszy syn raz  kopną tatę i raz babcię. W obu przypadkach dostał natychmiastowego klapsa. Nigdy więcej tego na dorosłych nie próbował.

Nie konsekwentnie i nie od początku. Na początku przeczytałam dwie książki Magdaleny Zawadzkiej uznałam, że wiem już co i jak i teorię trafiło przy pierwszych fochach mojej córki. Tak naprawdę problemem jest nie radzenie sobie ze swoimi emocjami, dziecko to tylko dziecko, poznaje świat, uczy się życia, emocje są dla niego nie do ogarnięcia, nam jest trudno je kontrolować, dzieci nie mają o tym zielonego pojęcia.
Dwoje dzieci to już była masakra, momentami wychodziłam z siebie, krzyczałam one też i koło się zamykało, mówiłam, mówiłam, mówiłam i niewiele docierało. Pamiętacie jak same byłyśmy małe??? Kazania rodziców doprowadzały nas do szału, gadanie leciało gdzieś w próżnię.
Przeczytałam te dwie książki, których tytuły podałam i zaczęłam stosować, książkowe rady, stosunkowo niedawno. Wcześniej bywało różnie, po kilku miesiącach widzę różnicę i poprawę  w naszych relacjach

Kiedy mówimy dopilnujmy, żeby dziecko wiedziało że to do niego, patrzę na dziecko a nie gary w kuchni a ono patrzy na mnie a nie na klocki na podłodze, proste ale często pomijane.
Dla mnie ważne jest żeby wychować dziecko samodzielne, umiejące współpracować w grupie, uśmiechnięte, wrażliwe na inne istoty, lubiące siebie, potrafiące się cieszyć ale w życiu nie chciałam mieć dziecka "grzecznego" bo to moim zdaniem chore Nie strofuję ich jak naciapią, ubrudzą, zniszczą przypadkowo jeśli natomiast robią źle celowo to wtedy reaguję ostrzej. Małe dzieci nie są złośliwe, są ciekawe świata i nie potrafią wyobrazić sobie konsekwencji swojego działania, stąd te wszystkie "wpadki".
No i jeszcze jedno, dziecko  szczęśliwe i nie znudzone jest bardziej chętne do współpracy, chętniej słucha poleceń i je wykonuje, jak jest złe, znudzone to ma gdzieś to co do niego mówimy, bo cała para idzie w odreagowanie złych emocji
Najważniejsze, żeby ustalić reguły panujące w domu, to my decydujemy w najważniejszych sprawach, dziecko ma prawo do własnego zdania i trzeba je uszanować w granicach rozsądku. Moja córka miała fazę spania w sukience, tłumaczyłam że to może być niewygodne ale się uparła, więc jej pozwoliłam, była mega szczęśliwa i spała tak kilka dni, później stwierdziła że jej gorąco Moja koleżanka,kiedy jej to opowiedziałam była oburzona "bo śpi się w piżamie" ja pozwoliłam małej zdecydować i wybrać. Nauczyła się, że może podjąć decyzję i zrozumiała, że konsekwencje były takie jak mówiłam Teraz już nie ma podobnych pomysłów.
Często naszym odruchem na pomysł dziecka jest magiczne "NIE" ja pozwalam na wiele, bo w ten sposób dziecko uczy się wyborów i konsekwencji.
Dziecko szczęśliwe to dziecko współpracujące
Są też tematy nie podlegające negociacjom: jeździmy w foteliku, dzieci idą spać o mniej więcej tej samej porze, jak wychodzimy na zakupy to wychodzimy bez gadania, itd. ale większość naszych decyzji jest wspólna
No i ważne jest chyba, że  nas w domu nie ma awantur i kłótni między nami rodzicami a sprzeczki są poza nimi   nie podważamy też swoich decyzji jak tata powiedział "nie" to ja też to samo
I na koniec: to wszystko to teoria,którą staram się wprowadzać w życie, nie jestem ideałem, czasem krzyczę na dzieci, czasem wymiękam ale staram się pamiętać, że kiedyś też byłam mała i wiem jakie błędy popełniła moja matka, chcę ich uniknąć. Szacunek to podstawa w każdej relacji międzyludzkiej, kiedy bijesz nawet jeśli to klaps, wyzywasz od głupków czy niegrzecznych dzieciaków to oznacza, że nie szanujesz i nie radzisz sobie z emocjami to twoja porażka.

No to sama znasz odpowiedź, "wychowują"go wszyscy a tak naprawdę nikt. Brak konsekwencji i stałości, ty zabraniasz, babcia pozwala. Jak napisałaś musisz wychować dorosłych Ustal raz na zawsze, ty jesteś matką i to co zdecydujesz jest święte.
Ja mam jednak komfortową sytuację i dlatego jest mi łatwiej. Pewnie denerwują cie wszyscy dookoła a mały "przepełnia" czarę 

To trzymam kciuki za powodzenie w wychowywaniu dorosłych . Niestety tutaj będzie na pewno trudniej niż z dzieckiem
Stanowczo nie pozwalaj sobie na bicie, szczypanie czy wyzywanie przez dziecko. I reaguj na takie zachowanie zarówno w stosunku do siebie jak i w stosunku do innych osób. Gdy tak się zachowuje w stosunku do babci to od razu małego "za fraki" i wyprowadź do drugiego pomieszczenia i tam wymierz stosowną karę. Jednocześnie stanowczo wyprawiając babcię na drugi koniec mieszkania ( bo zakładam, ze natychmiast pobiegnie za wami bronic wnusia). Babcie maja miękkie serca dla wnuków. He, he... pewnie sama będę rozpieszczać swoje wnuki

No masz ciężko, nie ma złotej rady na rozwiązanie problemu, musiałabyś się wyprowadzić ale to pewnie nie wchodzi w grę. Nie czytałam tej książki jestem na etapie czytania różności z działu psychologia, rozwój, związki, relacje itd. Mam do przerobienia własne życie od podszewki, więc czytam dużo, nie tylko o dzieciach. Jak zaczęłam czytać "Wyzwolonych rodziców wyzwolone dzieci" to sobie pomyślałam, że to takie teoretyzowanie ale spróbowałam zastosować i widziałam szybkie efekty to mnie zmotywowało. Wymaga dużej cierpliwości ode mnie i męża ale oboje się staramy Poza tym, motywujący jest fakt, że autorki książki stosowały te metody na swoich dzieciach i też czasem "wymiękały" to znaczy, że nikt nie jest doskonały nawet jeśli teorię masz w małym palcu.

Jesteś sama więc masz trudniej, musisz przepracować siebie, żeby kontrolować złość. Postaraj się spisać zasady jakie chcesz wprowadzić w życie i daj domownikom do poczytania, mają przyjąć do wiadomości i zacząć stosować, koniec kropka!
Zorganizuj synowi wspólny czas, może jakieś wyjście na spacer, do parku, kina, coś co was zbliży i pokaże, że mama jest fajna i warto jej słuchać. Może jakaś piramida z nagrodami za dobre zachowanie a na szczycie, po zdobyciu wszystkich "szczebli" super nagroda nie materialna oczywiście wymyślona przez syna?
Mieszkasz w dużym mieście?

Noi wtedy przechodzilo sie do tradycyjnych metod dyscyplinujacych ,gdy rodzicielskie  kazania trafialy jak grochem o ściane  zadna nowosc i tajemnica,no ale jak da sie wyczytac autorka z tych ,co w klasyke brnąc nie zamierza hehe

Nie chce być przekorna, ale uwazam ,ze 3 letnie dziecko doskonale potrafi juz swiadomie zlosliwosci pokazywac i ukazywac ,wiedząc bez najmniejszych wątpliwosci co mame/odbiorce  zdenerwuje i nawet jakie za to konsekwencje poniesie ,a mimo tego na zlosc potrafi zrobic,na przekor ,ot tak , co gorsza patrzec sie w oczy i sprawdzac naszą reakcje ,mimo ze mu sie tyle tlumaczy ostrzega ,a ono i tak perfidnie na naszych oczach swoje kaprysy odwala
Zwlaszcza gdy wstanie lewą nogą i ma fatalny dzien, wtedy "wpadki " bywają czysto swiadome,aby mamie/babci itd zrobic na przekor i zdenerwowac

generalnie to sie sprawdza.Im mniej widowni , i nie ma odbioru jego teatralnych zachowan czy wymuszen, tym szybciej znudzą mu sie demontracje z braku zainteresowania jego aktorskimi zagraniami
Dzieciak bez widowni i odbioru szybciej dochodzi do normalnego stanu, w fazie jego spazmow i tak dialog miedzy wami jest niemowliy, tylko bardziej jeszce nakreca malego zlosnika, wiec wskazuj kierunek w ktorym ma sie udac,lub ty go tam zawlecz  i kropka 

Dokladnie!! jak tylko masz mozliwosc z dzieckiem sie rozliczaj na osobnosci ,a w karcenie przez ciebie nikt nie ma prawa sie wtrącać,ani podwazac, jesli powiedzialas "nie" ,czy tez wyznaczylas zakaz na cos tam, lub wyganalas do kąta ,to nie ma zmiany decyzji przez kogokolwiek, zelazna konsekwencja i twoj uporr musi byc