Rozstanie po 4 latach

Tak, zgadzam się. Boli nie to jak mnie potraktowal po 4 latach zwiazku. Nie zaproponowal sam nawet spotkania zeby o tym porozmawiac, wyjasnic sobie pewne rzeczy i powiedziec prosto w oczy "nie jestesmy juz razem, nie kocham Cie". Jestesmy dorosli i jakis szacunek sie nalezy. Potraktował mnie jak jakas małolate. Wiadomo, że nikt nie był i nie jest idealny, te błedy które ja popełnialam w zwiazku zrozumialam.

Wydaje mi sie ze tu jest jeszcze wpływ mamy i siostry na niego. Duzo by o tym pisac.

Kiedys powiedział ze nawet jak bedzie kogos kochal najbardziej na swiecie a ta osoba nie bedzie go szanowala to odejdzie. Ja bedac w zwiazku bardzo staralam sie aby go nie urazic, nie spawic przykrosci ale byly takie momenty ze on polecial po calosci, obrazal mnie i ja wtedy nie wytrzymalam i tez sie bronilam, pyskowalam ale za kazdym razem umie powiedziec "przepraszam".

Jest mi bardzo ciezko, on sie swietnie bawi, ja zostalam w obcym miescie sama, mialam obrone mgr i nawet sie do mnie nie odezwal, nie napisal glupiego smsa "powodzenia na obronie", nic, kompletnie nic. Na dodatek musze szukac nowej pracy bo nie ma dla mnie godzin w szkole. Nie zainteresowal sie co sie ze mna dzieje, nikt z jego rodziny nie zadzwonil do mnie bo przedstawil swoja wersje rodzince, że ja ta zła (wyszlo potem podczas rozmowy telefonicznej z jego mama). Dla mnie to było i jest zachowanie niedojzałe.

Margolinko, na moim laptopie mial swoje rzeczy i nie chcialam byc taka "swinia" i to mu usunac tylko zadzwonilam zeby kupi dysk i to sobie zgrał bo moze mu sie przydac. Ostatnie spotkanie mialo na celu zgranie tych danych, mial okazje by mi powiedziec w oczy prawde jednak tego nie zrobil. Na dodatek zgral sobie nasze wspolne zdjecia, chcial zgrac moja muzyke ktora ja slucham. Po co? Pozniej jeszcze kiedys zadzwonilam, rozmawialismy normalnie przez telefon i mu powiedzialam ze chyba on juz od dawna mnie nie kocha, a on na to ze jestem w bledzie i  to w duzym bledzie.

Jestem jednak zdania ze jak ktos kogos kocha to nie zostawia tej drugiej osoby

Byłam w baaaardzo podobnej sytuacji. Byłam z moim eks 4 lata 2 lata mieszkaliśmy ze sobą na andrzejki 2011 mi się oświadczył no  związek bajka dosłownie. Cudowny był świata pozamną nie widział jak to wszyscy mówili. Były kłótnie wiadomo ale dawaliśmy rade. W styczniu przestaliśmy się kłócić pojechaliśmy na wycieczkę... Potem on pojechał na miesiąc do rodziców pomagać ojcu. Przyjechał i stwierdził że odchodzi... Płakał wybił szybę w aucie ze złości i odszedł. Ja byłam na skraju załamania. Byłam pewna że zostawił mnie dla innej. Nie miał nikogo. Spotykaliśmy się mówił że mnie kocha ale nie możemy być razem. Znienawidziłam go. Z każdym spotkaniem telefonem coraz bardziej go nienawidziłam w listopadzie tamtego roku poznałam mojego Z. I co i jestem najszczęśliwszą kobietą na ziemi. Jak się okazało mój były mnie zostawił bo niby jest bezpłodny. Nie chce mi się w to wierzyć i w sumie nie obchodzi mnie to. Teraz mam mężczyznę na którym mogę polegać. Pół roku płaczu w sumie nie wiem po co.

Ja ci powiem jedno zapomnij o nim. Wykasuj zdjęcia (to jest trudne ale daje ulge). Wyrzuć albo oddaj mu wszystko co z nim związane. Uwolnij się.... Ludzie nie powinni się tak chorobliwie przywiązywać do innych ludzi. Ja to zrozumiałam późno ale zrozumiałam. Da się żyć bez ukochanej osoby. Jeżeli on cię olewa zrób to samo. Idz do fryzjera kosmetyczki wyjdz z przyjaciłmi baw się póki możesz. Znajdziesz jeszcze miłość zobaczysz. Koniec miłości o nie koniec świata...

Tez to samo uslyszalam kocha ale nie mozemy byc razem...

Dziewczyny, macie racje ale wiadomo ze na poczatku jest bardzo ciezko. Od pierwszego rozstaia mija wlasnie dobry 3 miesiac a od tego rozstania "na dobre" miesiac. Ja mam 25 lat, on 28.

Własnie zastanawiam sie nad zmaiana fryzury. W tej chwili jestem w swojej rodzinnej miejscowosci, nie ma tu zbytnio co robic ale nawet zwykle przejazdzki rowerowe sprawiaja frajde, czy spotkania ze znajomymi. Nie wiem co z ta praca, czy jest sens szukania jej w trojmiescie, tam skad on pochodzi, czy tez okolice rodzinne. A moze wyjazd do Niemiec, po jestem nauczycielka niemieckiego. Mam duze mozliwosci tylko nie wiem co wybrac...

Witam. To moje pierwsze kroki tutaj, jestem zrozpaczona. Mężczyzna zostawił mnie po 4 latach bycia razem ( w miarę zgodnego- jak w każdym związku).
Powiedział, że nie wie czy odejść czy zostać, ze się wypaliło. Po tygodniu postanowił odejść. Nie chce opisywać całej sytuacji, bo szkoda czasu i moich nerwów. Szukam pocieszenia?, rady?, nadziei?.Sama nie wiem czego. Widze, że takich jak ja Kobiet jest wiele. Wytłumaczcie mi, o co tym mężczyzną chodzi. 7 lipca wyznawał mi miłość, (rzadko to robił, ale jak mówił, to wiedziałam, że szczerze), a 18 zostawia, mówiąc, że się wypalił. !! Jak zrozumieć? Jak się pogodzić ze stratą, jak żyć normalnie, kiedy wiem, że juz nigdy nikogo nie pokocham i nie zaufam...?!

Witaj Fragi20,

sytuacja bardzo podobna do mojej. Kiedys tez uslyszalam, ze nie wiem czy ma ode mnie odejsc, zerwac zareczyny, czy byc ze mna....ze chyba cos sie wypalilo....wiadomo, każdy sie kłóci ale jak ktos bardzo chce i sie  kocha to potrafi dojsc do kompromisu i o to walczyc (ja przynajmiej mialam do tej pory takie podejscie )

Moj były czepił sie byle czego, wymyslil jakis blachy powod zeby odejsc i nawet nie powiedzial mi tego w twarz. Sama tez juz nie wiem o co chodzi tym facetom, czy to ich gra...ja postanowilam sie juz wiecej do niego sie nie odzywac bo ponizam siebie a on za pewne ma z tego satysfakcje. Jest mi bardzo cięzko, codziennie od ponad 3 miesiecy o tym mysle i to wszystko analizuje, wiem ze to nie dobre bo pograzam sie w tym bardziej i nie moge z tego wyjsc. Pocieszajace jest to ze juz nie placze codziennie ale czasem łezka mi sie w oku jeszcze zakreci. Nic mnie nie cieszy, sa jeszcze dni ze nie potrafie wstac z łóżka i normalnie funkcjonowac, potrzeba czasu.

Ciesze sie, ze założyłam ten post i mozemy sie tu wygadac i wymienic swoimi doswiadczeniami, podbudowac na duchu:)

Pozdrawiam Was wszystkich cieplutko:)

Przechodziłam dosłownie to samo. Płacz co chwila, nawet nie umialam sobie zrobic kanapki zeby zjesc, ciagle o tym myslalam ( i jeszcze mysle), najlepiej bym cały czas spala, byłam sama nagle w obcym miescie, moje koleznaki z pracy okazaly pomocna dłon i zrozumienie, nocowaly u mnie zebym nie byla sama itd. Tabletki uspakajajace nie pomagaly, chodzilam do psychologa, w sumie nic mi to nie dalo ( jedynie tyle co sie moglam wygadac). Psycholog stwierdzila po moich opowiesciach że czyje sie jak w filmie. Wszystko mnie draznilo i drazni nadal, jestem bardzo nerwowa i nie moge sie pogodzic z ta sytuacja:(

Odwrocila sie ode mnie najblizsza mi w tamtej chwili osoba. Bardzo ciezki okres w moim zyciu, obce miasto, obcy ludzie, praca,egzaminy na studiach, obrona magisterki i teraz brak pracy z braku godzin dla mnie w szkole. Wszystko sie w tamtym miescie skonczylo, zakonczenie studiow, koniec pracy w moim zawodzie, koniec zwiazku........moze tak ma byc ze musze zmienic otoczenie i poznac nowych ludzi i moze kogos innego...sama juz nie wiem co mam myslec. Nie potrafie sie na niczym innym skupic. On sie swietnie bawi, a ja cierpie niesmaowicie.

Ja tez bym mu nieba uchylila, w ogien za nim wskoczyła, a ta sytuacja pokazala mi ze on za mna nie. Tez mysle ze kochalam za bardzo, za nas dwoje i on sie byc moze w tym meczyl. Po rozstaniu zaczelam czytac rozne wiadomosci o osobowosciachi stwierdzam, ze moj ex był narcyzem, nie widzial co on robi zle, byl ideałem, nie potrafil przyznac sie do bledu, a wina spadala na mnie.

Zerwal ze mna kontakt, zero odzewu z jego strony, zero. Boli mnie to ze nagle jestem dla niego obca osoba i jakby mnie nie znal. Widac ze bardzo chce o mnie zapomniec i ma mnie gleboko w "powrzaniu". Serce mi peka i krwawi.

To samo przechodzilam, nie moglam pomalowac paznokci, nawet nie chcialo mi sie myc itd....dopiero jak kolezanka przyjechala do mnie na noc i tak razem siedzialysmy, ona malowala wlosy, paznokcie to wtedy ja z musu tez. Musisz bardzo duzo przebywac posrod ludzi, zebys nie byla sama. Ja tez taka czyscioszka jestem, w domu zawsze porzadek, a teraz nie chce mi sie nawet palcem kiwnac i cos zrobic

Ja na dzien dzisiejszy nie wyobrazam sobie zobaczyc go z inna dziewczyna i nie potrafie i nie chce sie z nikim innym wiazac. Mimo tego wszystkiego jeszcze jest w moim sercu i wyrzucic jest mi go bardzo ciezko. Musimy nauczyc sie zyc bez facetow tzn. nie przywiazywac sie do nich tak bardzo. Tez sie boje, ze nikomu tak juz nie zaufam, ze nie stworze zwiazku itd...

Dziewczyny, na tym forum jest mnóstwo takich historii.
Zapraszam do wątku "świeżo po rozstaniu".
Wszystkie mamy te same objawy - totalna niemoc, nie chce się NIC. To są normalne objawy.
Przeszłam to raz, przechodzę po raz drugi.
Wierzę że będzie dobrze, musi być.

Mi tez wszystkie miejsca kojarza sie z nim. Płacz ile mozesz, wygadaj sie ile chcesz moze to Ci pomoze wyrzucic z siebie emocje. Ja teraz w sierpniu wyjezdzam z kolezanka w gory zeby odpoczac od tego stresu. Moze i Ty wyjedz gdzies na pare dni w jakies zacisze, tam gdzie nie byliscie razem i zabierz ze soba jakas zaufana kolezanke, ktora Cie rozumie i stara Ci sie pomoc.

Ja proboje sie czyms zajmowac zeby o tym nie myslec ale i tak jest bardzo ciezko.

Denerwujace jest takie gadanie, ze tego kwiatu jest pol swiatu, ze nie ten to inny, ze bedzie dobrze, glowa do gory....to nie pomaga, jeszcze bardziej mnie np. drazni.

Nie wyobrazam sobie nikogo innego.
Zostawil mnie w kwietniu,przezywalam bardzo mocno. Ja wyciagnelam reke w czerwcu, zeszlismy sie na pare dni ale niby "ja" zawalilam sprawe bo wkurzylam sie na niego, nie czulam sie zrozumiana i powiedzialam pare slow dla niego za duzo ( potem przeprosilam) i on odszedl na dobre, wiec przechodze to poraz kolejny.

Co najlepsze nie powiedzial mi w oczy ze zrywa ze mna zareczyny! Tylko zerwal ze mna kontakt. Brak dojzalosci

Drogie dziewczyny,

Bo mezczyzni sa inni i maja inaczej rozwiniety horyzont wrazliwosci.

Byc moze dla nich, sprawa milosci to wlasnie chwila? i nic poza ta chwila nie da kobiecie pewnosci, ze on bedzie tym jedynym?

W innych dobranych slowach wachalabym sie nawet aby wam powiedziec, ze tak wlasciwie, to zadna milosc, oprocz milosci do swojego dziecka, nie zdaje egzaminu czasu.

Ale za to sa pary, ktore razem cos dobrego zrozumialay i przez lata sa razem, mianowicie to, ze :
- skoro, zycie ma to do siebie, ze jest umieszczone w swerze czasu a czas to zmiany, to i kazda milosc jest w kadrach zmian,
- od pierwszego zauroczenia do pelnosci milosci i pelni zakochania az do swiadomosci ze oboje sie starzeja i przechodza uczuciowe hustawki i burze doswiadczen i trudnosci zyciowych, sa jednak razem, bo siebie lubia i lubia robic cos razem i panuja nad negatywnymi emocjami, ktore powoduja zazwyczaj potok przykrych slow, ktore zostaja w pamieci i wywoluja panike emocjonalna,
- dowartosciowuja druga polowe dobrymi i prawdziwymi spostrzezeniami o jej kreatywnosci, poczuciu humoru i nawet jej wrazliwosci i nie wysmiewaja sie przede wszystkim z jej slabosci, ale jej pomagaja by nadal, pomimo biegu czasu stala sie ciekawsza, a to tak duzo !
- nie szukaja specyjalnie sytuacji zazdrosci i porownywania sie z innymi kobietami i mezczyznami,
-dbaja o estetyke ich zycia, sa inteligentni i dyplomatyczni no i lubia sie razem dobrze czuc ( no prosze tutaj znow sie powtarzam, to znaczy, ze istnieje cos jak natura dobrego samopoczucia z partnerem i chyba tu jest klucz do udanych zwiazkow),

Chemia? No to nich to bedzie chemia, ale dla mnie to loteria i budowa wspolnej przyszlosci nie minowanej podszytymi zlymi intencjami niszczycielskimi. Aczkolwiek takich par jest mnostwo!!!
Par, ktore nie przechodza testu minimalnego po zauroczeniu, par, ktore wkraczaja na droge sado mazo w meczeniu siebie psychologicznym a to jest tylko dowodem, ze nie umieja przechodzic z jednego etapu do drugiego by pielegnowac z energia pozytywna to co jest najcenniejsze czyli walka z przemijaniem i swiadomoscia, ze tak naprawde, kochac, to byc z ta wybrana osoba nawet jezeli cos jej sie stalo, nawet jezeli ona ma trudny etap zyciowy i kochac to nie tylko wiedziec piekno fizyczne, bo i ono jest tylko przejsciem do drugiego etapu i tak dalej....
Kochac, to jest rowniez walka z nurtami zycia uwazajac na to by "statek" nie zostal zaatakowany przez spotkane skaly! To wlasciwie wieczna odnowa, ale taka, ktora poddaje sie danym etapom w historii danego zycia pary.

Jest tyle nieszczesliwych kobiet i mezczyzn, korzy bladza non stop szukajac sobie kochanek!!
Dlaczego?
Czyzby kobiety byly apodyktyczne, czekajace na powrot tych pierwszych chwil, gdy czuly sie jedyne i wyjatkowe w ramionach tego, ktory jej o tym powiedzial po raz pierwszy? A skoro juz powiedzial to maja taka pewnosc, ze te slowa sa na wiecznosc ?

Ogolnie zastanwiam sie nad kwestja roznicy, ale nie naleze do zadnego grona feministek, ale tez nie jestem pozbawiona wrazliwosci kobiecej, i chcialabym rowniez wysluchac mezczyzn, bo my kobiety tez jestesmy matkami i mamy synow, i to moze my tez mamy role wazna w tym cyklu milosci damsko meskiej!

Wlasciwie poszczegolne przypadki daja calosc jesli chodzi o forme naszego dzisiejszego spoleczenstwa w dziedzinie trwalosci zwiazkow!

A dla pozostawionych dziewczyn mam taka mysl!
Lubisz siebie? To najwazniejsze, czujesz sie samotna placzesz, analizujesz, wychodzisz z zasad twoich wartosci i czujesz sie pokrzywdzona przez los nic nie rozumiejaca? Nie szkodzi, bo to sie zmieni! Robisz sobie przyjemnosci? A jezeli nie to je rob!!!! Boisz sie, ze po nim, tym, ktory cie zostawil, oszukal, zdobyl twoje zaufanie i odszedl, juz nikogo nie bedzie? Blad!!! Bo czesto stajemy sie takie jak ten mezczyzna, z ktorym zylysmy chcial nas widziec! Myslalysmy, ze jak bedziemy takie jak on chcialby, to juz bedzie dobrze, ale nie!, bo nie o to chodzi w milosci... Nikt nie ma prawa wymagac od partnera zmiany formy kategorycznie i oprocz tego strofowac o byle co!!! Prawda istneje po srodku!!! i to tak jak poezja, ktora sie odgaduje w metaforach i jest przystosowana do kazdej wrazliwosci, ale!!! Dobrze by bylo, by kobiety byly jakby to powiedziec, przewidujace, mniej takie chlonne romantycznosci w 25 roku zycia i bardziej skupiajace sie na rzeczowej prawdzie, ze : ucze sie pracuje, jestem ciekawa, mam mozliwosci, zdobywam moja niezaleznosc, umiem sobie por

To mija;)
Ja jestem sama od listopada. I na serio- wiem co czujecie. Znam ten rozdzierający ból, kołatające myśli, niepewność, strach, tysiąc pytań w głowie;)
I chociaż myślałam,że eks będzie moim mężem i ojcem moich dzieci to srogo bym się przeliczyła;). Ten ból minie, powoli, będzie stawał się co raz mniejszy. W pewnym momencie zorientujecie się,że nie kochacie eksa, ale pewnie jakaś zadra zostanie. Potrzeba czasu i cierpliwości. Ja godziny spędzałam na tym forum żeby się pocieszyć.Czytałam i rosła we mnie nadzieje;) Dzisiaj- jestem sama, ale całkiem szczęśliwa. Mam dni zwątpienia, ale nie o eksa, tylko o to czy kiedyś kogoś pokocham i czy ktoś pokocha mnie. Eks w zasadzie wyparował z głowy;) I prawidłowo. Będzie dobrze- i to nie jest pusty frazes:)

Dziękuje lilka za pocieszenie !
Na razie nie wiem jak zacząć nowy dzień, czy jest sens wychodzić z łóżka. Nie wiem co robić, czym zająć głowę, budzę się ze łzami w oczach kilka razy w nocy.
A czy Ty też zostałaś porzucona, czy powód był inny? Bo wydaje mi się, że to różnica, bo ja nadal kocham, nawet nie umiem wymusić w sobie złości na niego...

jakbym o sobie czytała.
a długo kochana byliście ze sobą?
Cieszę się, że się z tego otrząsnęłaś, bo najgorszemu wrogowi nie życzę takich emocji.
Tak, jest lato, ale nie mam z kim wyjść. Znajomości się pourywały. Poznałam go chwilę przed maturą, po maturze znajomi powyjeżdżali, poszli do pracy, nie dbaliśmy o kontakty, bo każdy zaczął swoje życie (ja przecież miałam jego, więc po co byli mi znajomi...)
Tzn mam, ale nie aż na tyle bliskich, by spotykać się codzień. Moja przyjaciółka ma chłopaka, wyjechali na wakacje, więc nawet jej teraz nie ma.
Minął tydzień, a na dobrą sprawę, jak przyznam się przed sobą, to ja jeszcze nie wierzę, że to koniec... Wciąż żyję jakąś durną nadzieją. Znajoma psycholog usilnie sprowadza mnie na ziemię, ale marnie jej idzie...

Chciałabym sobie przemówić do rozsądku, by zacząć normalnie funkcjonowac, wiem, że kiedyś musi minąć, ale chyba muszę dwoje "odcierpieć"...

A co, jeśli ja nie chcę nikogo innego, jeśli wydaje mi się, że tylko Jego chcę, że był taki, jakiego chciałam..>? To też minie...?

No to dałaś mi mega dawkę nadziei, że "to nie koniec świata''. Ja również "całe moje dorosłe życie" mu poświęcałam. Jesteśmy w tym samym wieku..

I czuję tak jak Ty mówisz- słowo w słowo. Aż niewiarygodne.
Zdaję sobie sprawę, że idealny nie był, znałam jego wady, Ale na razie nie umiem sobie powiedzieć "nie był dla mnie".

Zazdroszczę Ci tej pozytywnej energii i szczęścia z bycia singielką. Może jeszcze przede mną również uśmiech...?

Dziewczyny, przechodze doslownie to samo, moja historie pewnie juz przeczytalyscie ale nie jest łatwo jak sie mówi:)

Nie zycze mu zle ale mam nadzieje ze kiedys bedzie tego żalował albo jest takim typem faceta ze do do niego nigdy nie dotrze.

Po mału trafia do mnie to ze nie jestesmy juz razem ale sa dni ze nie do konca chce w to uwierzyc.

Trzymam za nas wszystkie kciuki aby udało nam sie z tego szybko wyjsc:)

Czytam tu Wasze historie i takich przypadków jest pełno. Tak, na pewno daje to jakies swiatełko w tunelu i nadzieje ze bedzie w krotce lepiej i ciesze sie ze takie forum powstało:) Podtrzymanie na duchu jest mega:)

To może ja ci powiem jak było u mnie- ja przez pierwsze pół roku nie nastawialam się na jakiekolwiek poznawanie facetów jako facetów- kumpli oczywiście, zawsze lubiłam poznawać ludzi. Dopiero całkiem niedawno doszło do mnie,że jeśli bym się zakochała to mogłabym wejść w nowy związek. Inna sprawa,że nie ma z kim;)  Ale ja nie byłam fanką podejścia "klin klinem". Wspólne plany, wspomnienia, to wszystko wyblaknie. Z czasem. Taka prawda i nie ma innej rady. Oczywiście- podejrzewam,że jeśli nagle się zakochasz to będzie to jeszcze szybciej i przyjemniej;)

Ja wczoraj kontaktowalam sie z naszym wspolnym znajomym, a jego przyjacielem o co w tym wszystkim chodzi....ale jak widac meska solidarnosc, wie ale nie powie...