On nie toleruje zazdrości

Ja mu się nie dziwię, że odwrócił się i poszedł spać. Zwariować można z taką okazywaną zazdrością i to już na początku (z tego co zrozumialam) Waszego spotykania. Daj sobie czas i nie podejmuj żadnych decyzji, ucz się powoli zaufania, a przy tym obserwuj jego zachowanie i oczywiście nie bagatelizuj oznak potencjalnej zdrady, ale nie mów mu o nich, nie wypytuj. Rozumiem, że ktoś Cię skrzywdzil i możesz nie ufać. Ale zaufanie to bardzo ważny filar związku i bez tego nie dacie rady być na poważnie i zdrowo. Uspokój się, staraj się nie okazywać zazdrości, NIE KONTROLOWAĆ! Może rzeczywiście spotkał się z siostrą, wypytaj o nią, może zaproponuj, że chcesz ją poznać, a wtedy okaze się, czy facet kłamie... trzeba sposobu na kontrolowanie, ale na pewno nie wypytywanie

To daj mu czas, spotykajcie się, ale nie okazuj tych wątpliwości. Moim zdaniem lepiej jest ich nie mówić, szczególnie jesli nie masz żadnych poważnych argumentów. Tym bardziej, że miał uraz z poprzedniego związku.

Na pewno nie nigdy Ale narazie mieć trochę do tego dystans i wrzucić na luz, chociaż wiem, ze bardzo trudno. Czekaj aż rozwinie się Wasza znajomość iwtedy albo Twój facet zmieni niektóre zachowania i więcej będzie Ci mówił, albo będziesz mogla tego od niego zwyczajnie wymagać.  Mój facet był typem macho i każdego wieczora mial inną laskę, że tak powiem "z górnej półki" zanim się poznaliśmy, więc wiem co to znaczy ograniczone zaufanie i wątpliwości. Długo uczyłam się zaufania, doszukiwałam się innych dziewczyn, zaczęłam kontrolować i to w mojej głowie nie szło w dobrą stronę. Kiedyś na imprezie (byłam dość wstawiona) wróciłam z łazienki i zobaczyłam go w towarzystwie paru koleżanek i od razu wielkie wyobrażenia do tego stopnia, że w czasie tańca "przypadkiem" podlożyłam jego koleżance nogę. Żal. Nikt sie nie zorientowal o co chodziło oprócz niego.  A czym bardziej się do siebie zbliżaliśmy tym bardziej mu ufałam, więcej czasu spędzaliśmy razem i na tym etapie mogę powiedzieć, że jestem pewna, że mnie nie zdradzi. Prawie pewna, bo tak do końca nikt nigdy nie wie.Ale głupie mysli ciągle przychodzą do głowy jak tylko wspomni o jakiejś koleżance z pracy. Na szczęście umiem to opanować teraz i po prostu staram się nie mówić o moich wątpliwościach, jeżeli nie mam oczywiście podstaw.

Nikt nie lubi być kontrolowany, to na dłuższa metę jest męczące. I jeżeli będziesz dalej kontrolowała, była zazdrosna - to dalej będzie ukrywał przed Tobą prawde, by uniknąć kłótni, gadania, zrzędzenia.

Co do sms-ów - reagowanie złością nie jest normalne. Ktoś kto nie chcę nic przed kimś ukrywać - mówi o tym bezpośrednio, spokojnie, bez emocji.

mon9, no nie wiem. Mi się zdaje, że najlepiej na wstępie określać, czego się oczekuje od partnera. Jeśli teraz pokażę, że nic mnie nie rusza, że może robić co chce, chodzić gdzie chce i z kim chce, to później tym bardziej poczuje się niesprawiedliwie nagle ograniczany.

Bo też nie chodzi o to, że jestem piekielnie zazdrosna. No właśnie nie jestem. Kiedy wcześniej wspomniał, że dzwoniła jego była i że nawet proponowała mu wspólne (przez nią chyba opłacone) wakacje, to jedynie wysłuchałam. Uznałam, że skoro mi o tym mówi, to sprawa jest jasna. Ani mu o to wymówek nie zrobiłam, ani nie kazałam urywać kontaktu. Dlatego właśnie zdziwiłam się, że gdy (niby zadzwoniła) nie umiał mi powiedzieć, kto dzwonił, zachowywał się, jakby coś przeskrobał. Skąd nagle taki lęk u niego, skoro wcześniej nie dałam mu ku temu powodu?

No i właśnie to mu tłumaczyłam. Mój telefon podczas spotkania nie jest ani schowany, ani ściszony. Mówię, kto dzwonił, na ogół odbieram (no chyba że wiem, że ktoś będzie nawijał długo i wolę nie odbierać, ale mówię mu też kto dzwoni, zresztą widzi, bo nie chowam się z telefonem).

Ściszanie, chowanie telefonu źle mi się kojarzy i już. Tak jak mówi Tegan.
Gdybym robiła awantury, zrozumiałabym, ale nie robię.

On to tłumaczy, że obawia się takich jazd jakie mu robiła była, ale kurcze, ja się tylko złoszczę kiedy chowa ten głupi telefon.

Porozmawialiśmy. W efekcie odebrał przy mnie dwa telefony, w tym drugi od koleżanki, która chciała pomocy w sprawie komputera. Pogadał, umówił się, że wpadnie... i afery żadnej nie było. Mimo że siedziałam niedaleko i domyślałam się sensu rozmowy, wyjaśnił mi jeszcze raz, o co chodziło. To taki problem?

Na pewno muszę kontrolować zazdrość.
Nie chcę uskuteczniać żadnych gierek, które mają mu dać też poczuć zazdrość. On niestety nie mówi o zazdrości. Udaje, że jest ok (to z kolei pozostałość po jeszcze wcześniejszym związku, który się rozpadł ponoć przez jego chorobliwą zazdrość), ale się oddala, nie odzywa... no na swój sposób mnie karze.

Hmm... Mam... Nie jestem w stanie tego opisać wszystkich emocji z tym związanych, ale ostatnim razem prawie by się skończyło zerwaniem, więc to jest problem.

Bo rozumiem, End_luzjo, że użyłaś ironii.

Ano właśnie.
Po prostu dostrzegłam pewną niekonsekwencję. Z jednej strony mówi mi o tym, że jego była dzwoniła (choć nie musiał, bo mnie przy tym nie było), z drugiej jednak strony ma niezrozumiały lęk przed odebraniem przy mnie od niej (?) telefonu.
Może i są większe problemy, ale dla mnie chwilowo ten jest całkiem poważny. Także właśnie dlatego, że to "świeży" związek i nie chciałabym się niepotrzebnie wikłać w jakąś relację z niedojrzałym facecikiem, który ma radość z okłamywania czy zabawą ludźmi.
Póki co jednak dam temu szansę.
Powiedział, że się postara. No i rzeczywiście odebrał ten telefon, wyjaśnił kto dzwonił. Punkt dla niego. Dam czasowi czas. Ale jednak będę czujna.
Ogromne dzięki, Dziewczyny.

aniamarta - jeżeli wiążesz z nim przyszłość, to problem nie jest mały a uważam, że duży.

Tu coś jest na rzeczy. Zbyt nerwowy jest na dźwięk telefonu, czy sms-a. Obsewuj sobie dobrze.

hahaha a skad wiadomo ze nic nie zrobil?  ewidentnie nie jest wobec niej fair bo sie nie zachowuje jak czlowiek ktory kocha i jest szczery to zaraz autorka toksyczna, nawet jakby taka byla to jesli ja kocha powinien jej w tym wlasnie pomoc, a nie uciekac jak wszyscy teraz, kazdy na latwizne leci, trudny partner to papa, zal

Równie dobrze możemy uznać, że to on przekłada dawne doświadczenia na nową relację. Przecież to, że tak bardzo nienawidzi objawów zazdrości jest rzekomo wynikiem tego, że w poprzednim związku partnerka była chorobliwie zazdrosna.

Jestem osobowością toksyczną?
Hmm... Chyba aż tak to nie.
Za to na pewno jestem doświadczona przez życie. Czy nie mam prawa tego przenosić na inne relacje? Na pewno nie robię tego z rozmysłem. Staram się też rozmawiać o swoich doświadczeniach... i o tym, że mam pewien kłopot z zaufaniem. Przy czym awantur nie robię... ja raczej grzecznie mówię, że jakoś coś mi się nie zgadza i że chciałabym to zrozumieć.

I tak. Rzeczywiście. Jeśli już mielibyśmy się rozliczać z negatywnych doświadczeń mających wpływ na postrzegania przez nas świata to on też rzeczywiście ma swoje. I to dość skrajne właśnie. Wcześniejszy związek, który zawalił przez chorobliwą zazdrość (on sam tak uważa), więc teraz za wszelką cenę nie chce być zazdrosny, co moim zdaniem jednak mimo że nie mówi wprost jakoś sobie odbija - oddaleniem... No i taka gwałtowna agresywna reakcja na wątpliwości partnerki (która przypominam nie zna go jeszcze za dobrze, więc może też nie dać mu na dzień dobry pełnego kredytu zaufania) też normalna raczej nie jest. Normalne byłoby moim zdaniem zapewnienie, że żadna inna...

Myślę, że mało jest ludzi, którzy nie mają jakichś tam negatywnych doświadczeń (a to wyniesionych z domu, a to ze związków). Czy wszystkich należy skreślić?
Każdy w sumie ma wybór. Myślę, że są "wady" dla jednych do zaakceptowania dla innych nie. Zależy od człowieka i jego doświadczeń.

Jeśli wierzyć w jego "niewinność" to rzeczywiście możliwe, że ta konstelacja - ja z brakiem zaufania, on potrzebujący pełnego - może być nie do poskładania.
Też mu o tym ostatnio mówiłam.

I nie muszę ukrywać dziewczyny, że zdecydowanie wolałabym, żebyście się myliły w swoich podejrzeniach. A niech się już tam okaże, że to ja mam ze sobą problem, a on jest kryształowy.

Znów pewnie ktoś uzna, że przychodzę z pierdołami, ale... no przecież nie ma obowiązku odpowiedzi.
Tamte problemy jakoś udało się ogarnąć. No...nie dzieje się nic podejrzanego... no i wygrywa moja natura jednak. Nie sprawdzam, nie włamuje się konto, nie czyham na pozostawiony telefon... Jakoś tak nie mam potrzeby. Nie wiem, czy ufam. Jakoś po prostu o tym nie myślę.
Jest jednak jeszcze jedna rzecz, która nie daje mi spokoju. Ponieważ głównie kontaktujemy się przez GG (spotkania średnio raz na tydzień) pojawia się problem tych właśnie wirtualnych kontaktów. Jakiś tam kontakt mamy w zasadzie codziennie, z tym że są to rozmowy 15-30 minutowe. Czasem krótsze, rzadko dłuższe. Dość często on inicjuje kontakt. Czasem też ja się odzywam. Dlatego właśnie dziwią mnie jego niektóre reakcje. Zdarza się, że wykazuje zniecierpliwienie. Nie mogą np. poruszać żadnych tematów związanych z nami, naszym związek (bo to nie miejsce), wkurza się, zresztą już nawet nie próbuję. Kiedy opowiadam mu o tym, co robiłam jest na ogół ok. Tylko że przecież nie zawsze dzieje się coś, o czym można by dłużej opowiadać. Zresztą źle się czuję, gdy mówię i mówię o sobie. Gdy pytam, co u niego, na ogół nie rozwija tematu. Zdarzyło się, że się wkurzył, gdy spytałam o pracę, odp. że nie chce mu się tłumaczyć, irytuje się, gdy pytam o jego kolegę, z którym coś tam robili (też już tego nie robię), ostatnio zirytował się, gdy spytałam o jego siostrę, która ma problemy, o których mi sam wcześniej na GG opowiadał. Przy czym robi to w taki niefajny sposób. Nie mówi "słuchaj, nie chciałbym o tym rozmawiać" tylko np. "Jezu, po co takie pytania, już mówiłem i nie będę się powtarzać". W ogóle analizując teraz naszą ostatnią rozmowę mam poczucie, że odpowiadał na "odczep się". Czemu ja go tak irytuje? Zachowuje się, jakby miał mnie dosyć. Nie narzucam się i naprawdę zdecydowanie częściej to on zagaduje. Powiedziałam mu już kiedyś, że nie musimy mieć kontaktu codziennie. Wiem, może głupie mam problemy, ale boli mnie, że nie mogę z nim o wszystkim rozmawiać. No niby "na żywo" jest lepiej... tyle że to są tak rzadkie spotkania...