Mam XX lat i nigdy nie byłem/byłam w żadnym związku - koniec świata!

Dobrze powiedziane. Poza tym bycie "skazanym na samotność" jest wynikiem własnych kompleksów i unikania ludzi. Żyjąc w domu trudno kogoś poznać. Dlatego, żeby ktoś nas pokochał musimy najpierw pokochać samych siebie.

Dajesz gwarancję?
Nawet jak się wygląda jak krasnal ogrodowy?

Z tym zaufaniem tez u mnie cięzko. Mnie podarował 180 cm, brak talentow, za to dostała mi sie w nadmiarze niewiarygodna zdolność do ładowania się w przeróżne kłopoty.

wydaje mi się że ten opis do mnie pasuje - wyzbyłem się kompleksów, zaakceptowałem siebie, skupiam się na samorealizacji, jestem otwarty na znajomości, przyzwyczaiłem się do życia w samotności, ale dalej jestem otwarty na nowe znajomości i nastawiam się na nie optymistycznie, ale... jest tak już od kilku lat, a mimo tego w przeciągu tych kilku lat może dwa razy coś się u mnie działo i za każdym razem nie wyszło - ona wybrała kogoś innego. ciężko jest po takich kompletnie nieudanych kilku latach codziennie sobie wmawiać, że - być może już całkiem niedługo - będę szczęśliwie zakochany. oczywiście dalej staram się w to wierzyć, ale co najmniej raz w tygodniu przychodzi dzień, kiedy kompletnie tracę wiarę w siebie.

raczej utknęło z problemem braku drugiej osoby... ciepła..... braku akceptacji siebie.. zanim cokolwiek powiem zastanwoei sie czy mnie ktoś zaakceptuje.... czuje się jak wyrzutek społeczeństwa....

Ponad 25 to ile? Inaczej będzie wyglądało zdobycie jakiejś znajomości osobie 26 letniej a 50 letniej. Znam wiele osób starszych - ciotki, wujkowie, nawet moja mama, ogólnie osoby 50+ zdobywają znajomych przez jakieś studia, kursy, organizowane wyjazdy. To się tyczy też osób 25+  z tym że tu jeszcze dochodzi praca. Narzekasz na znajomych lub ich brak - zmień pracę. Jakaś większa firma i łapiesz znajomych. Siłownia - idziesz anonimowo poćwiczyć i im częściej jesteś tym więcej stałych bywalców dostrzegasz. W końcu z którymś z nich na pewno się gadka nawinie
Niestety w każdym z tych przypadków potrzeba odrobinę czasu i zaparcia. Nie ma nic za darmo.
A co do ostatniego pytania - z czasem tak. Gorzej jak się okaże że po dwóch latach ślubu książę/księżniczka przestaje udawać kogoś kim nie jest bo już nigdzie nie uciekniesz. ( bo jak by to inni odebrali ?! )

Przyjaciele owszem.. spędzą z tąbą jeden czy dwa dni ale nie będą co dzień .... bo mają swoje życie.. a mi pozostaje samotność

natali.k3 - Mazar ma rację z tym,że biję od ciebie pesymizm. I piszę ci to była wielka pesymistka i smutas;)
Zmieniłam swoje podejście do życia koło gimnazjum i wiesz co? Ludzie są koło mnie ciągle, sami mi mówią,że przyciągam uśmiechem, energią. Ja nie mówię,że każdy tak musi, nawet jak jest optymistą, ale znam wiele osób, które w swoim smutku się zatracają i kiedy nawet chcesz do nich podejść i pogadać to wyczuwasz, że zaraz wyleją na ciebie wieeeelki kubeł smutku. Ja sama też jestem często marudą, ale dzięki uśmiechowi ludzie traktują to pół żartem- pół serio. Mam do siebie dystans. Ale tego nauczyłam się sama. Nikt za mnie mojego podejścia nie zmienił i nie było to łatwe. Ale się udało.

A Ty myślisz że mnie to nie dopada. Pewnie tutaj jest więcej takich osób. Wiesz ile razy wieczorem ja się bije sam ze sobą. Iść biegać? warto się męczyć? może nie dziś? przecież i tak to nic nie zmieni... a jednak idę i jak wracam to ciągle w głowie miga mi lampka że się nie poddałem. Człowiek lubi mieć nadzieję. Choć cień szans.
Kiedyś zrobiono eksperyment. Wrzucono szczura do beczki z wodą. Pływał dwa dni i utonął. Kolejny tak samo. W końcu trzeci szczur po prawie dwóch dniach dostał deskę żeby wyjść. Po kilku dniach tego samego uratowanego szczura wrzucono z powrotem do beczki. pływał dwa tygodnie aż utonął. Nadzieja to wielka rzecz. Szczur potrzebował widoku kilku przechodzących ludzi żeby ta nadzieja nie umarła. A Ty widujesz ludzi i się poddałaś?

Zrobiłaś wszystko co można że marudzisz? Nie? To zrób wszystko potem możesz marudzić.

w beznadziejnej sytuacji nie ma cos takiego jak zrobić wszystko...

hmm nie kojarzysz moich opisów z sąsiedniego tematu ?? Wklejam to co pisałam, ale nie wiele:

Czując samotność, czując niechęć do siebie, czując, że nikogo już nie obchodzisz. Chcesz coś w sobie zmienić, aby było inaczej,.....................lecz nikt nie wie jakie to jest trudne, nikt nie rozumie, że cierpisz przez to bardzo, że nocami nie umiesz powstrzymać płaczu...Faceci czasami oglądają się za mną na ulicy.. nie powiem....................... ale w rzeczywistości nie mam żadnego powodzanie bo żaden do mnie nie zagada.
Nie wiem czy mam coś na czole napisanego, czy wyglądam jak dziwka, czy poprostu jestem tak brzydka, że sie oglądają......

W rzeczywistości myśle o jednym i to jest BEZNADZIEJNA sytuacja:
...od soboty mam wolne i jestem w komplentnym dołku.... Poszłam nawet do tego sklepu za radą facetów !!!!!!!!!!!!!!!!!!!i chciałam zagadać do tego gościa..o byle co..... ale jak zoabaczyłam że wraca z łazienki z laską ze sklepu z naprzeciwka to sie zdołowałam kompletnie!!!!!!! Wcześniej przy mnie zagadywał moja dwa razy starszą ciotke.... a ja satałm jak słup soli..........Wiem, że on nie jest dla mnie ale nie potrafie nie myśleć o nim... CHORE!!!!

bardzo potrzebuję bliskości, czułości..generalnie mężczyzny. próbowałam zająć się jakąś pracą, zajmowałam się ogródkiem, sprzątałam, teraz chodze na te "treningi"..ale nic nie zastąpi bliskości drugiej osoby.hormony mi szaleją, nie mogę już w sobie tego tłumić. To nie jest, że ja cały czas siedze na miejscu i płacze. Ale poprostu rece mi już opadają. Wystarczy mała iskierka nadziei we mnie.. a ja już myśle, że to jest pożar (zauroczenie). Dlaczego tak kurczowo trzymam sie mysli o tym facecie.. bo nie widze niekogo w moim zasięgu wolnego. Totalna desperacja..

No i co? szukasz recepty na nieszczęśliwą miłość? A nie myślałaś żeby jakoś zagadać? Coś stoi na przeszkodzie? ta dziewczyna z którą wychodził? Nie spróbujesz to się nie dowiesz.

1.Czego chcesz?
2.Co robisz żeby to osiągnąć?
3.Czemu tego nie robisz?

Do odpowiedzi nr 3 możesz wybrać tylko:
- jestem sparaliżowana od szyi w dół
- jestem tak gruba że jak umrę to strażacy będą musieli sprowadzić specjalny dźwig żeby wynieść moje truchło z pokoju
- mam zespół tourette'a

Reszta wymówek to tylko twoja głowa.

nic tylko umierać...
chcesz zobaczyć ludzi na dnie? na prawdę?
To się rozejrzyj, jest pełno ludzi którzy marzą żeby mieć tylko taki problem.
A jeśli nie są parą? to co? będziesz sobie w brodę pluła do śmierci. Najwyżej zmienisz sklep...

maruda

zmień otoczenie, miasto, znajomych, wszystko. Stać Cię na to?

Wiesz ilu jest samotnych facetów na tym forum?
Chcesz coś sobie zrobić? serio? Ja z natury jestem przekorny i zadziorny więc jak mnie łapie taka chwila to sobie mówię że nie będę nikomu dawał satysfakcji. Nie poddawaj się, nie warto nikomu sprawiać takich prezentów. Jeszcze  uprzykrzysz życie jakiemuś facetowi zobaczysz

A nie możesz sobie dospawać tego uśmiechu do buzi? Od razu lepiej
Wiara wróci tylko rusz dupsko z fotela ;P

Prawda!;)

ten szczur z nadzieją, fajny eksperyment, nigdy nie słyszałem, szkoda że się potopiły...

no faktycznie od koleżanki aż pesymistyczna mgła się robi . Mazar widzę lekko podminowany Twoim podejściem w sumie można i go zrozumieć. Czy przesadzasz, na pewno nie nam to osadzać. Nie stać Cię na mieszkanie, mieszkasz z rodzicami no i co ? jeja nie ty jedna i nie ty pierwsza nie ostatnia, takie czasy. Skoro Cię na to nie stać już masz powód by szukać zawodowego szczęścia gdzie indziej. Co do zmiany otoczenia, w pewnym sensie można trafić na kogoś fajnego w pracy tylko jakoś bardzo często kończy się to że to są tzw "znajomi z pracy" i tam zostają, jest część rano, cześć po południu i koniec, aczkolwiek są wyjątki jak wszędzie. Może czas zmienić pracę? ja zmieniałem 9 razy choć nie sugerowałem się tym że zmieniam by kogoś poznać, po prostu mi nie odpowiadała i w sumie aktualna już też nie odpowiada i znowu zaczynam działać w kwestii zmian. Co do poznania innego otoczenia, fakt hobby, zainteresowania to wspólny punkt wszystkich ludzi w danym otoczeniu do którego dołączysz, na starcie już coś was łączy, oczywiście może być to zamiłowanie do grania w makao a może być zamilowanie do marki samochodu który np posiadasz, aczkolwiek zaintersowania nie muszą mieć materialnego punktu w sobie, stąd skoro nie stać Cię na mieszkanie nie znaczy że nie możesz niczym się interesować. Zresztą ja ktoś ma hobby, pasje, zainteresowanie to koszty nie grają roli . A jeśli niczym się nie interesujesz? zacznij.. to jest super jest czym wypełniać czas zamiast płakać po bokach i na ukos . Ja też jestem sam, trudno widocznie tak na razie jest, trafiam na osoby albo zajęte z którymi bardzo dobrze mi się rozwija kontakt... albo w ogóle albo natrafiam na jakieś hm... jakby niemowy, chociaż to złe określenie lepiej brzmi, nie nadajmy na tej samej częstoliwości by mogło wogóle dojść do prostej rozmowy. Postawiłem na samorealizację, rozwój, poznawanie innych dziedzin, zmianę pracy, co niesie za sobą wszystko zmianę otoczenia ale nie nastąpi to w końcu w 10 minut... zmiana otoczenia najcięższa bo potrzeba pewności siebie, w sumie ja mając potrafi się dużo dziać... Głowa do góry! przemyśl sprawę

już masz ładne imię to coś ;-) nie no żart, znaczy imię ładne ale na pewno masz w sobie o wiele więcej zalet..