" A kiedy WY postaracie się o dzidziusia ? "

Gojko, myślę że to kwestia tego, że G. jest starszy ode mnie o 11 lat, i oboje mamy znajomych w jego przedziale wiekowym. Jestem najmłodsza w towarzystwie, ale nie widać tej przepaści, i według mnie oni sami czasem zapominają, że mają do czynienia z 19-latką.

Mogę kłamać, ale nie chcę.

Powiedz, ze w przeciwieństwie do innych jesteś jeszcze piekna i młoda, masz jeszcze dużo czasu na dziecko. Pewnie się obrażą i powiedzą, ze jesteś niewychowaną smarkulą, ale przynajmniej dadzą Ci spokój

Ludzie faktycznie wciskają nos w nie swoje sprawy, zawsze chcą ślubu, dzieci, zaręczyn czy czegokolwiek innego, argumentując to jakimś tam stażem związku, tym, że inni już mają, albo tak jak w Twoim wypadku urokami rodzicielstwa.

Gojka świetna riposta.

Ja bym nie próbowała się tłumaczyć, raczej ucinała dyskusję, że to moja decyzja, kiedy i czy w ogóle będę mieć dzieci. Nie podając żadnych argumentów, jak ktoś jest nastawiony na narzucenie swojego zdania to podważy nawet te najbardziej racjonalne.

Mój wiek to odrębna kwestia, która nie jest tematem przewodnim tego wątku. Tematem przewodnim jest wścibstwo, brak wyczucia i taktu, potrzeba uczestnictwa w życiu drugiego człowieka. Zastanawiam się z czego wynika ta potrzeba, i dlaczego ludzie zmierzają w taki sposób do jej zaspokojenia. Zupełnie tak, jakby nie mieli w domu toalety, i potrzebowali skorzystać z toalety sąsiada.

Kłamać to ja przede wszystkim nie umiem. Wolę już zarzucić ciętą ripostą, ale mimo to i tak ten temat wraca jak bumerang.

Ja to slysze ciagle, a jak odpowiadam , ze nie bedziemy mieli dzieci to ludzie sie obrazaja jakby to byl ich interes.
I slyszalam to majac lat 19 juz.

I jeśli nie ma się na to ochoty, to nie wdawać się w dyskusję. Ucinać temat, jeśli trzeba, to bez zbędnych grzeczności. Niestety są ludzie, do których dociera tylko drukowanymi literami.

Pół biedy jeśli to wybór, że jakaś para nie chce w ogóle dziecka albo odkłada tę decyzję na później. Gorzej jeśli, ktoś nie może.
Kiedyś przez przypadek, zaczęłam temat dzieci z kolegą tzn. pochwaliłam się, że jestem w ciąży, nie wiedziałam kompletnie, że starają się o dziecko od 10 lat i kilka razy ciążę stracili. Czułam się koszmarnie kiedy mi o tym powiedział. Od tego momentu nigdy nie zaczynam tematów o dzieciach, boję się urazić czyjeś uczucia, ktoś może nie móc, ktoś może nie chcieć jego sprawa. Dobra odpowiedź "Jak już się zdecydujemy to poprosimy o instrukcję"

Specjalnie dla autorki przeklejam posta Sadie z innego tematu dotyczącego rodziecielstwa

Mąż mojej znajomej zwykle odpowiadał wtedy: "Jak tylko zostaniemy sami." lub inne tego rodzaju. Tymbardziej było to dla nich ciężkie, że od kilku lat się starali, wydawali fortunę na lekarzy, mieli kilka poronien na koncie i ogólnie temat był dla nich trudny, a takie pytania tylko dodawały bólu.
Ja w poprzednim związku też wielokrotnie słyszałam różne sugestie na ten temat. Zwykle wtedy odpowiadałam, że mój pies nie lubi dzieci i nie jest skłonny do negocjacji, albo, że to moja macica i nie życzę sobie zaglądania do niej. Dla mnie takie pytania są szczytem chamstwa - szczególnie teraz, kiedy tyle par stara się i ma problemy z płodnością, to nie znając dobrze sytuacji nie powinno się tematu poruszać.
A jak Twój partner reaguje na takie teksty?

Na takie pytania od razu odpowiadam, że przyjdzie na to czas i nikt więcej nie pyta Częściej padają pytania "kiedy ślub", to odpowiadam, że za tydzień. Ale w wieku 19 lat nikt o to nie pytał, teraz tak jakoś z tym ślubem wyskakują

Pytania swoją drogą, ale te przypowieści o znajomej znajomej, o kimś w rodzinie, podawanie przykładów o nieszczęśliwych parach bez dzieci, jakie ich życie jałowe, a komu ten majątek zostawią, a jak można być takim egoistą, teraz to młodzi materialnie podchodzą do wszystkiego - zwieńczone "bo dawniej to ludzie lepsi byli". Kurde dawniej to antykoncepcja kulała, taką co się zabezpiecza paluchem wytykano. Przyznanie się do planowania potomka w późniejszym terminie, bo chce się człowiek czegoś dorobić skutkowało niesamowitą krytyką.

Powody tego nachalnego wtykania nosa mogą być różnorakie. Ktoś sam jest szczęśliwy w małżeństwie, spełnia się jako rodzic, tym samym życzy innym tego samego. Ewentualnie chciałby żebyśmy też tego miodu związanego z nieprzespanymi nocami, gorączkowaniem przy ząbkowaniu, tudzież innymi rzeczami związanymi z macierzyństwem sami przeżyli.

Moja koleżanka jest singielką, nigdy nie chciała dzieci. Uważa, że mało jest ludzi, którzy z wyrozumiałością podchodzą do jej decyzji. Większość jej dogryza jak może. Gdy miała te 30 lat i była jeszcze jakaś nadzieja, że chociaż samotną matką zostanie, była tak nagabywana, że zrobił się z niej odludek. Mężczyźni też jej dowalali. Jak to, kobitka niczego sobie, zaradna, nie trzeba byłoby jej utrzymywać, kogoś zawsze u boku ma, ale ślubu nie chce. Co ona taka wybredna, a może felerna, wciąż dociekali.

Kobieta powinna być otoczona wianuszkiem dzieci, a jak atrakcyjna to to posiadać jedną parę obuwia - trampki, wiadomo zimą nie zajdzie daleko, a na wiosnę następna ciąża. Taką argumentację kiedyś usłyszałam z ust pewnego faceta.

Teraz mężczyznom się oberwie.To oni często nie chcą tak szybko potomka, ale gdy mamusia takowego synową odpytuje, to zawsze pada sakramentalne "myśmy postanowili". Nie przyzna, że to jemu nieśpieszno, no skąd! Podobnie gdy to facet ma problemy z płodnością, schowa się za spódnicę żony. Z kwestią dzielenia obowiązków oraz opieki nad malcem jest podobnie, w razie czego taki misio strzeli sakramentalne "bo ona karierę wybrała". Kobieta stachanowiec przez facetów jest nadal mile widziana. Chcą powielenia postawy swojej matki z okresu PRL-u. Zaraz po zejściu z taśmy zakupy, następnie obiad, by zakończyć dzionek sprzątaniem i praniem. Zapomniałam dodać, że dzieci to też obowiązek kobiety. Jak ona wyrobi pana nie bardzo interesuje. Wcześniej zasiadał z gazetą lub pilotem przed TV, teraz ma inne zabawki.

Macierzyństwo jest kwestią delikatną i prywatną, ale czasami warto byłoby wysypać prawdziwe przyczyny odsunięcia w czasie posiadania dzieci lub ich nieposiadania.

Oj widzę, że nie tylko mnie takie pytania irytują. Ja mam 30 lat, bardzo chciałabym mieć dziecko, ale niestety mam problemy zdrowotne i niestety zajście w ciąże w moim przypadku to nie takie hop siup. O dziecko czasami mnie pytają znajomi, ale jakoś sobie z nimi radzę. Najbardziej irytują mnie słowa teściowej w tej kwestii "weźcie się do roboty". Nie zamierzam jej opowiadać o swoich problemach zdrowotnych, bo to kobieta, która nie potrafi żadnych informacji zatrzymać dla siebie i zaraz będzie mi tyłek obrabiać z całą familią. Staram się to ignorować, ale któregoś dnia chyba wybuchnę i powiem, że to nie jej sprawa. Rozumiem chęć posiadania wnuczków, ale sposób w jaki ona to wyraża spędza mi sen z powiek. Kompletnie kobiecie brakuje taktu..

Jak pytaja o pierwsze dziecko to pół biedy,gorzej jak pytają o następne
mój pierwszy syn był prawie 10 lat jedynakim,cały czas pytali kiedy drugie,a bo jedno to
źle,a bo jedynak, no ok,pogadali i tyle
urodziłam 2 syna,ładnie , fajnie bo w końcu 2 dzieci juz jest
a teraz co?słysze kiedy trzecie,że już czas na córkę,no sorry ale chyba kogos pogięło
a zwłaszcza jesli takie pytania zadaje osoba bezdzietna
ja juz sie uodporniłam na te gadki,teraz odpowiadam"ty sobie zrób najpierw pierwsze dziecko,to moze ja o 3 pomyslę"