Długie starania o dzidziusia - niepłodnosc

No jasne że nie ty jedna !!!
Co do starań, też z moim |M| staraliśmy się o dzidzię i gdy miesiąc po miesiącu dostawałam @ to z miesiąca na miesiąc traciłam nadzieję aż   w końcu przestaliśmy się starać, postanowiliśmy żyć i nie martwić się.. wyjechaliśmy wspólnie zagranicę było wszystko ładnie, i pięknie i w końcu według niemieckiego lekarza miałam grypę żołądkową, leczył mnie przez 3 tygodnie, antybiotyk za antybiotykiem, żadnych badań ani nic.. aż zjechałam do polski, udałam się prywatnie do ginekologa i okazało się że jestem w 13 tc a przecież się nie staraliśmy.. to było dopiero zaskoczenie.. nie wiem co "zadziałało" czy to że się nie starliśmy, czy zmiana otoczenia, klimatu ale zadziałało.. a teraz jestem mamą 3 miesięcznego zdrowego Olivierka ja wiem że to się łatwo mówi ale musisz myśleć pozytywnie, nie stresować, nie wróżyć sobie że i tak się nam nie uda.. itp. nie kochać się według kalendarza tylko według chęci.. powodzenia!

Kitka, właśnie dokładnie jest jak mówi Małgosia
Musisz mieć w sobie siłę i nadzieję, jestem pewna że jeśli przestaniecie się kochać według kalendarza, i zaczniecie to robić kiedy macie na siebie na wzajem ochotę.. jeśli trochę odpuścicie i lekarzy i starania to w głębi czuję że wam się uda tak jak nam gdyby mi ktoś wcześniej powiedział że jak sobie odpuścimy to zajdziemy w ciążę to bym nie uwierzyła.. a jednak się udało.!!!!!!!! i Wam na pewno też się uda, wiara czyni cuda

Bardzo ci współczuję. Dołączę się do chóru poprzedniczek. Moja mama miała taką przyjaciółkę w młodości. Starali się z mężem o dziecko przez 10 lat. Też były cuda niewidy, badanie za badaniem, kochanie się według kalendarza ( do tego stopnia, że w dni płodne oboje brali zwolnienia z pracy). W międzyczasie były 3 poronienia. W końcu lekarze powiedzieli jej, że nie wiedzą jaka jest przyczyna, ale ona nie ma już szans na ciążę, a nawet jak jakimś cudem zajdzie to nie donosi. Była wielka rozpacz i nie wiadomo, czy nie większa frustracja. Bo pod koniec małżeństwo wisiało na włosku. W końcu stwierdzili, że rzucają wszystko i godzą się z sytuacją. Wyjechali na rok za granicę. Po trzech miesiącach okazało się, że jest w ciąży. Urodziła zdrowego chłopca. A potem mieli jeszcze trójkę dzieci. Skoro lekarze sami nie wiedzą, gdzie jest problem, to może problemem jest, że za bardzo się napinasz. Spróbuj przynajmniej na jakiś czas sobie odpuścić.

Witam!! Ja też staram się o dzidziusia od 1,5 roku. Z miesiąca na miesiąc moja nadzieja zaczyna wygasać. Byłam u mojego gina i powiedział że widzi u mnie policystyczne jajniki. Czytam o tym dużo i niektóre kobietki mówią że można zajść w ciąże z tym schorzeniem a niektóre wręcz przeciwnie. Sama nie wiem co mam myśleć. Z moim wcześniejszym partnerem zaszłam w ciążę- co prawda ja byłam przygotowana psychiczne na dziecko ale ON niestety nie. Napierał na mnie tak bardzo tym że niby "co teraz będzie... ja mam jeszcze studia.. i rodzice co powiedzą -dziecko bez ślubu!! jak to tak!!"  Stres spowodował że poroniłam w 6 tyg i się rozstaliśmy.
Od samego początku związku z moim mężem oboje chcieliśmy mieć dziecko. Rzuciłam w cholerę tabletki anty i od tamtego czasu minęło już 1,5 roku i nic. Co miesiąc ta sama historia- rozczarowanie. Znam już swój organizm na wylot. Swój cylk mam obcykany w jednym palcu. Cały miesiąc miodowy w dzień w dzień się kochaliśmy i miałam nadzieję że jak teraz no to kiedy do cholery!!! Dziś idę do łazienki a tam znowu rozczarowanie. Nie potrafię już tym rozmawiać z mężem bo wstydzę się tego że nie mogę dać mu upragnionej córeczki. Może któraś z Was wie jakie powinnam podjąć kroki aby wreszcie się udało. Proszę o pomoc.

a mąż robił badania?

skoro masz policystyczne jajniki to nie znasz swojego organizmu... bo przy tych jajnikach owulacja raz jest raz jej nie ma...
monitorujesz owulację poprzez usg u lekarza?

niestety przy policystycznych jajnikach jest trudniej zajsc w ciaze...
cos o tym wiem bo prawie 2 lata probowalam...
ciesz sie ze masz okres bo mi zanikal...
w koncu trafilam do specjalisty do kliniki leczenia nieplodnosci w wawie, zrobil mi laparoskopie polegającą na elektrokauteryzacji jajnikow... i dał kilka lekow i w 6 cyklu starań zaszlam w ciążę...
dziś mam juz 5 miesięczną córeczkę:)

na pewno ci się uda
ale bez wizyty u specjalisty sie nie obejdzie...
trzeba zrobic szereg badan hormonalnych bo przy pco czesto jest jeszcze insulinoodpornoisc albo tarczyca itp...

Wiem że wyjdę na idiotkę ale nie mam w 100% zaufania do tego lekarza który stwierdził moja przypadłość. Widziałam na USG moje jajniki i niby nie są one normalnie wyglądające bo wokół nich i w środku były widoczne pęcherzyki. Jednak dostałam numer od mojej koleżanki do Pani ordynator oddziału ginekologiczno -położniczego z pobliskiej miejscowości- ponoć jest dobrą lekarką bo czytałam o niej opinię i na podstawie historii mojej koleżanki jestem w stanie to potwierdzić. Moja kumpela straciła dzidzie rok temu a przy jej pomocy już w tym roku znowu zaszła w ciąże. Jestem umówiona na wizytę u niej. Umawiałam się w czerwcu i dopiero w październiku miała wolny termin więc jeszcze czekam. A jeśli chodzi o mój okres to jest regularny i to mnie też dziwi. Jeśli chodzi o to czy siebie znam czy nie to wiem że siebie znam bardzo dobrze. Poznawałam swój organizm na podstawie badania temperatury i śluzu. Wiem dokładnie kiedy przypada i owulacja. Mam nadzieję że ta nowa Pani doktor mi pomoże wyjaśnić w czym tkwi problem i zastosuje jakieś normalne leczenie bo tamten doktor powiedział mi tylko tyle żeby nie przestawać się starać i na tym polegało jego leczenie.

ale jeśli ty masz co miesiąc owulacje to ty na pewno nie masz pco...

PCO jest wtedy gdy owulacji brak, bo pęcherzyki ktore są w jajniku tworzą tak jakby korale i żaden z nich nie może urosnąć i pęknąć bo żaden nie może się wybić do środka...
pco stwierdza się monitorując (wykonując usg) kilka cykli w połowie cyklu miesiączkowego, a do tego trzeba wykonać badania hormonalne...
ja też mialam śluz płodny, i bylam pewna że owulacja jest... niestety usg pokazywalo co innego...
radzę iść do dobrego specjalisty...
juz sam fakt że staracie się półtora roku może świadczyć o tym że coś jest nieprwidłowego...
a może to coś z jajowodami??
nie wiadomo czy są drożne?? ale tego ci usg nie pokaże tylko laparoskopia...
idź do specjalisty ktoremu ufasz i na pewno cos zaradzi...

Niebieskastrzała, ja też mam zdiagnozowane PCO. Potwierdzone badaniami hormonalnymi i kilkakrotnym usg. O pierwsze dziecko staraliśmy się 2 lata; udało się w 6 cyklu po tabletkach wspomagających jajeczkowanie (Clostybergyt czy jakoś tak ). W drugą ciążę zaszłam już w pierwszym cyklu po zastosowaniu tabletek. Trzecia była wpadką i zaskoczeniem nawet dla mojego lekarza, który stwierdził też, że PCO po ciążach zdecydowanie wyhamowało Także zajście w ciążę, nawet jeśli masz PCO, jest możliwe

Zmiana lekarza, to bardzo dobry pomysł Ale nawet jeśli Pani doktor potwierdzi wcześniejszą diagnozę, nie załamuj się, tylko zacznij terapię. Ostatnio jak leżałam na patologii ciąży poznałam dziewczynę, która starała się o dziecko 15 lat, 4 ciąże poroniła i właśnie czekała na rozwiązanie piątej (39 tydzień, zdrowa dziewczynka) Pozytywne myślenie to naprawdę więcej niż połowa sukcesu.

Witaj. Nigdy się nie zniechęcaj. Daleka rodzina mego kolegi młodo się chajtneła. Po jakimś czasie zapragneli mieć dziecko, jednak upragnionej ciąży wciąż nie było. Lekarze nie dali im żadnych szans na dziecko a tu niespodzianka po 16 latach doczekali się dziecka i to bez pomocy lekarzy. Co do PCO to moja sąśsiadka je ma i ma 2 dzieci więc głowa do góry

Mi też jeden lekarz stwierdził kiedyś PCO, a potem się okazało, że pęcherzyki występowały u mnie tylko przez kilka miesięcy (choć swoją drogą, wystarczająco, żeby popaść w paranoję), zapewne na skutek wcześniejszego łykania tabletek anty... A teraz szczęśliwie czekam na Młodego, właśnie zaczynamy 7 miesiąc...

Wiecie co? z tego wynika że naprawdę warto konsultować się z więcej niż jednym lekarzem, a nie trzymać się kurczowo jednego. Warto sprawdzać pewne decyzje lekarza, bo są tacy którzy raz stawiając diagnozę nie dopuszczają pomyłki i brną dalej mimo wszystko.

btw: moja teściowa starała się kilka lat o dziecko - córkę, w końcu lekarz jej powiedział że nie ma możliwości i żeby odpuściła, że ma się cieszyć że ma już jedno dziecko. No i jak się poddała (po 9 latach) poszła ot tak kontrolnie do gin i bomba - ciąża. I tak właśnie mój M. jest na świecie Z przebojami co z przebojami ale warto było (tak twierdzę ja i jego rodzice ;P )

Nie załamujcie się. :*

Dzień dobry, jestem studentka II roku SUM i zwracam się z uprzejmą prośbą o wypełnienie ankiety analizującej wpływ metody in vitro na zdrowie i funkcjonowanie kobiety. Z góry bardzo serdecznie dziękuję usmiech.gif

A oto link do mojej ankiety

Do bycia mamą ważne jest odpowiednie przygotowanie. Czasami tu tkwi diabeł. Ważne jest aby zadbać o odpowiednie odżywianie oraz kondycję naszego organizmu i partnera. Staramy się jeść się produkty dostosowane do naszego fenotypu, aby zapobiec zachwiania równowagi hormonalnej i złego funkcjonowania narządów odpowiedzialnych za przygotowanie organizmu do ciąży. Istotna również jest regeneracja oraz oczyszczenie organizmu (głównie układ pokarmowy, krwionośny oraz limfatyczny) z zanieczyszczeń, produktów metabolizmu, niestrawionych resztek pokarmu, i toksycznych złogów, które zatruwają nasz organizm. Dzieki temu organizm będzie prawidłowo znów funkcjonował. Najlepiej wybrać się do dobrego lekarza, który pomoże nam nad tym zapanować i z badania krwi określi kod metaboliczny na podstawie którego dowiemy się co jeść a czego nie jeść. Które produkty powodują u nas opóźnioną alergie pokarmową i nie są toksyczne.

Hej!
popadam w jakis dolek..
Otoz odkad pamietam mialam zaburzenia miesiaczkowania, albo zbyt obfita, albo trwala dlugo albo wcale jej nie bylo.
I probowalam dostac sie do dobrego lekarza. Niestety trafialam na takich, co mowili brac magnez i nie stresowac sie a wszystko sie ulozy.
W koncu trafilam przypadkiem do endokryologa z innego powodu, ktora zdiagnozowala u mnie niedoczynnosc tarczycy. Lecze ja od 2010roku. Teraz jest umiarkowana i wyniki mam w normie..Poza tym od 2012r chodze do do roznych juz ginekologow (bo raz lekarka poszla na emeryture, potem sie przeprowadzilam, a teraz moja lekarka zrezygnowala z pracy w tej przychodni) i dostawalam na uregulowanie miesiaczki najpierw Provere, potem Duphaston, obecnie dostalam Luteine jak powiedzialam ze nie moge zajsc w ciaze, nie mam owulacji (jeszcze w 2010r owulacja byla). Od dwoch lat przytylam, albo jak to moja mama mowi nabrzmialam, i mimo diet i wysilku fizycznego nie moge tego zbic. Wczesniej cierpialam na zespol jelita drazliwego, wiec przytyc przy tym bylo mi ciezko. Obecnie dolegliwosc ta sie ustabilizowala, nie stresuje sie juz tak i nabralam ciala..Niestety zmienil mi sie troche tryb zycia- bardziej siedzacy, mniej ganiam (chociaz zdarza sie nadal ganiac za czyms jak kiedys), i w miedzy czasie zaczeto podejrzewac u mnie zespół policystycznych jajnikow. Jak wykonywalam usg jajnikow to lekarze mowili ze nie mozliwe, to tylko podejrzenia, jak szlam do lekarza ginekologa to mowili "no to moze jednak nie". I tak tkwilam, az do teraz gdy endokrynolog uswiadomila mnie, ze prawdopodobnie mam to na 100%. Zlecila mi badania na insulinoopornosc. Wyszla podwyzszona insulina. Jestem po wizycie u ginekolog i powiedziala,ze to wysepuje przy PCO. Dostalam skierowanie do Poradni LEczenia Niepodnosci. Myslalam, ze ona mi pomoze jakimis lekami, a ona mnie przekazala dalej  -ze niby tam co drugi dzien beda robic usg a tu nie moze....Jestem zla ze mnie sie to przytrafilo, ze nie moge dostac pomocy od razu....Isc prywatnie?? Co myslicie? Do gonekologa czy do takiej poradni?

Kitko, nie czytałąm jeszcze tego co pisały dziewczyny tylko od razu po przeczytaniu Twoego postu odpisuję Ci. Rozumiem, że masz dosyć a każda wizyta u gina to wręcz irracjonalny strach. Rónież staraliśmy się długo o dziecko, może nie 6 lat, ale wcześniej to było na luzie i dopiero, gdy uświadomiliśmy sobie, że coś jest nie tak wpadliśmy wręcz w panikę. Przeraziłam się potwornie, bo nigdy nie podejrzewałam, że coś jest nie tak. Przebadaliśmy się w końcy, gdy trafiliśmy do kliniki leczenia niepłodności i tam dopiero ruszyło. Robiono mi badania, o których zwykli ginekolodzy nawet nie pomyśleli. Zapadła decyzja o in vitro. Baliśmy się i to bardzo ale zdecydowaliśmy od razu. Nie jestem najmłodsza a wyniki hormonalne miałam dobre i męza też były ok. więc stwierdziliśmy, że nie ma co czekać na ich pogorszenie. Myślę, że skoro staracie się już tyle lat i jest to udokumentowane moglibyście się zakwalifikować do programu z Ministerstwa Zdrowia, my się tak załąpaliśmy. Są oczywiście koszty leków ale teraz dużo niższe. Proszę zorientuj się, może akurat. Samo in vitro nie było straszne, wszystko do przeżycia.
Pozdrawiam .

hej dziewczynki......
mogę się do was przyłączyć