Lęk przed sukcesem, lęk przed porażką - dlaczego odpuszczamy?

Bardzo często takie zachowanie ma związek po prostu z niską samooceną. Wspomogę się również cytatem:

"(...) ludzie przez cały czas sabotują siebie u szczytu sukcesu. Dzieje się tak, gdy sukces koliduje z ukrytym przekonaniem o tym, co do nich pasuje. Przerażające jest zostać wyrzuconym poza granice przekonania o tym, kim jestem. Jeżeli do obrazu siebie nie mogę inkorporować poziomu osiągniętego sukcesu, jeżeli nie może on ulec zmianie, można przewidzieć, że człowiek znajdzie sposób autosabotażu. Oto przykłady z mojej praktyki terapeutycznej:

Byłem blisko uzyskania największego zlecenia w mojej karierze - mówi architekt - a mój lęk przekroczył wszelkie granice, ponieważ ten projekt przyniósłby taką sławę, z którą nie potrafiłbym sobie poradzić. Nie miałem alkoholu w ustach od trzech lat. Więc pomyślałem sobie, że mogę wypić jednego drinka - dla uczczenia okazji. Upiłem się, poobrażałem ludzi, którzy mieli dać mi zlecenie. Oczywiście straciłem je, a mój wspólnik był na mnie tak wściekły, że rozstał się ze mną. Byłem załamany, ale znowu na >>bezpiecznym gruncie<<, walcząc, by się podnieść, a nie, by się uwolnić. Jest mi tu wygodnie.

(...) Co jest wspólnego we wszystkich tych historiach? Lęk przed szczęściem, lęk przed powodzeniem. Przerażenie i dezorientacja, których doznaje człowiek z niską samooceną, kiedy życie układa się tak dobrze, że staje to w konflikcie z najgłębszym przekonaniem o sobie. Niezależnie od kontekstu, w jakim ujawnia się autodestrukcyjne zachowanie lub jaką przybiera postać, motorem takiego działania zawsze jest to samo: niska samoocena. To niska samoocena kreuje wrogi stosunek do tego, co dla nas dobre."

- Nathaniel Branden, "6 filarów poczucia własnej wartości"

Przyznam szczerze, że dla mnie ma to sporo sensu, bo sądzę, że sama przepuściłam kilka życiowych okazji z powodu myśli, jaka mi półświadomie świtała w głowie: "jak to - ja mam coś takiego osiągnąć? Jak sobie poradzę z takim wyzwaniem?" To prawda, że ludzie czują się bezpieczniej pozostając na znanym gruncie, zamiast pchać się w nieznane, jeśli nawet to nieznane wiąże się z perspektywą osiągnięcia sukcesu i wszystkiego tego, o czym marzyliśmy. Myślę, że warto być świadomym zaistnienia tego mechanizmu, wtedy z pewnością będzie łatwiej go pokonać.

Och, może ktoś zwyczajnie nie ma ochoty pchać się ze swoim talentem w świat? Z wielu powodów.

Pytanie jak dla mnie na czasie, bo ostatnio sama się nad tym zastanawiałam z kilku powodów, o których tutaj nie napiszę. Właściwie już w pytaniu, moim zdanie, znajduje się odpowiedź- strach/ lęk i do tego można dodać (w większości przypadków) niską samoocenę i może trochę (w moim przypadku) lenistwa i braku odpowiedniej motywacji (niekiedy brak czasu).
Często zazdroszczę małym dzieciom, bo one nigdy się nie poddają. Ile razy upadną, zaraz wstają i próbują dalej. Gdyby myśleli jak dorośli to pewnie wszyscy teraz chodzilibyśmy na "czterech" po ulicach.

Myślę, że każdy z nas w pewnym momencie życia nieco zwolnił, zawalił kilka rzeczy, nie podjął się czegoś - tylko smutne jest gdy tak przeżywa się całe życie.

Moją domeną było (i czasem jest) odwlekanie czegoś, stałe przekładanie na później i później, i później. A potem improwizacja.

To chyba też o mnie! Mam w tej chwili nóż na gardle i bardzo ważny projekt, ale nie mogę się za to zabrać. Jeżeli mi się uda ( a powinno, bo wiele osób obiektywnie tak sądzi), pomoże mi to w dalszym rozwoju zawodowym. Jeżeli odpuszczę - cofnę się ze 3 kroki ( a to dużo).
Nie wiem czemu, nie potrafię się zmotywować, tak jakbym wewnętrznie nie wierzyła w sukces, jakbym nie doceniała pracy, którą już w to włożyłam.
Paraliż totalny...

Chyba jestem taką osobą...
Rozwijam się w różnych kierunkach, osiągam w różnych sprawach sukcesy ale to rodzi we mnie właśnie ten lęk i czasem zdarza mi się odpuścić. Przez to mam okresy gdy zamiast coś porządnie zrobić zwlekam, jakbym celowo chciała wystawić się na porażkę...
To bardzo wkurzające. Ciągle myślę o tym, ile mogłabym zrobić w tym czasie gdy bezsensownie się obijałam, zabijałam czas zamiast go dobrze wykorzystać. Niestety czasu nie odzyskam więc teraz staram się dobrze go pożytkować. Jakoś wychodzi

Trzeba też w tym mieć jakiś umiar, w tym dążeniu do sukcesu. Przez podążanie od sukcesu do sukcesu, przez tą poprzeczkę narzuconą samemu sobie można się zatracić w gonitwie i nie zauważać innych ważnych rzeczy w naszym życiu.
I tak coś co miało z początku przynosić szczęście i spełnienie staje się obsesją, klatką w naszej psychice.
Warto też o tym pamiętać, żeby się samemu nie zatracić przy tym dążeniu. Znam paru takich ludzi, stali się pracoholikami i nie potrafią odpoczywać.

Mogę też dodać od siebie, że (nie chodzi tu żeby się chwalić) mam wiele talentów, predyspozycji do robienia różnych rzeczy, czynności które mogłabym rozwijać i to jest także moją zgubą bo chcę zakosztować wszystkiego, mam takie ambicje, które trudno mi nasycić. Z jednej strony to fajne, fascynujące doświadczać różnorakich rzeczy a z drugiej to udręka bo trudno skupić się na konkretnym celu.
Chcę trzymać kilka srok za ogon, jeżeli zbyt wiele ich chcę trzymać to w końcu wychodzi, że żadnej nie trzymałam tak porządnie jakbym chciała.
Dlatego też zazdroszczę niektórym ludziom, którzy potrafią skupić się na dążeniu wytrwale do jednego celu i stać w danej dziedzinie jak najlepszym. Mam nadzieję, że mi też uda się tego dokonać przy okazji robiąc inne rzeczy.
A wy jak macie?

sukceskobiety pisze tak:

"11 konsekwencji lęku przed sukcesem.

Bojąc się sukcesu możesz:

1.Podejmować fatalne w skutkach decyzje.

2.Tracić motywację i nie rozumieć dlaczego.

3. Zwlekać zwłaszcza z realizacją priorytetowych zadań.

4.Unikać ryzyka i wyzwań.

5. Unikać rywalizacji (choćby z własnymi osiągnięciami).

6. Za szybko ustępować, wycofywać się, odpuszczać sobie.

7. Pomniejszać dotychczasowe osiągnięcia.

8.Realizować zadania, które nie przyniosą rezultatów.

9. Realizować zadania które sprawią , że będziesz osobą zabieganą ale MAŁO SKUTECZNĄ.

10.Nie będziesz przyjmowała prestiżowych zleceń.

11. Nie będziesz koncentrowała się na klientach idealnych ? biorąc ?jak leci? ? wulgarnych, niewypłacalnych, itp."

A czy lęk przed sukcesem to tylko praca, szkoła? Czy może i związki?

Moje osobiste odczucia są takie, że w pracy jest łatwiej ; bo ma się cel, wysiłek jest jakoś konkretnie ukierunkowany, wszystko odbywa się w obrębie danego zadania.
ALE.... jak trzeba np. gdzieś się wybrać, z kimś nieznanym rozmawiać, kto zadecyduje o tym, czy spełni nasze marzenie, czy podetnie nam skrzydłaaaa......

Bardzo ciekawy temat. Osobiście im dalej brnę, im więcej sukcesów na koncie, tym większa obawa, że dalej już nie zajdę, że zbyt duża odpowiedzialność, że sie po porostu nie nadaje. I jak to ludzie mawiają "za wysokie progi na moje nogi". Ale staram sie nie odpuszczać, bo uważam że tego typu wątpliwości ma większość z nas.

Acha.. lęk przed porażka gdzieś sie czai. Ale tyle porażek mam na koncie ( przez nieustające próby), że z porażką w moim przypadku bardziej można łączyć nie lęk, ale frustracje i brzydko mówiąc wkur&*&*^nie.

Co do wypowiedzi Nina1311. Piszesz o polskich realiach. Czy takie zle sa to bym polemizowala. Na świecie istnieją o wiele gorsze. A sukces jest krojony na miarę danego człowieka. Nikt nie mówi o tym, ze musi sie on łączyć wyłącznie z praca i warunkami bytu. Sukcesem moze byc to, ze masz talent do brylowania w towarzystwie i swietnie opowiadasz kawaly:). Wiem, ze to trywialne. Ale sukces to cos co kiedy osiagniemy sprawia, ze czujemy sie wartościowi, niezastąpieni w danej dziedzinie.

Do autorki. Jesli pani kasjerka, jest świetną zona i sprawdza sie jako matka, to może sukces zawodowy nie jest jej priorytetem. Bardziej godne zycie. A zeby godnie zyc nalezy robic cos wiecej niz siedzenie na kasie, to juz inna historia.

Do tego ludzie daza do stabilizacji a ryzyko jak wiemy temu nie sprzyja. To, ze ktoś mowi "mogłem to , moglem tamto", jest dla mnie w wielu przypadkach tylko, żaleniem sie i... podnoszeniem własnej wartości. Taka osoba daje przekaz innym " Chcieli mnie tu, chcieli mnie tam, moglem to i tamto ( bo JESTEM TAKI SUPER). Ale bylem twardy i sie nie dałem:) a teraz trochę żałuję."

Innymi słowy, większość ludzi co tak biadoli, po otrzymaniu tej samej szansy, nigdy by z niej nie skorzystali. Bo stabilizacja w zyciu to podstawa.

Ja bym dodała jeszcze taką myśl, że gdy mamy przed sobą jakieś zadanie, to widzimy je jako TRUDNOŚĆ, jako żywą materię, w której czają się problemy, złośliwe chochliki, które na pewno zrobią wszystko, by się nam nie udało. W końcu widzimy jedną wielką czarną dziurę na końcu o imieniu PORAŻKA i od razu dopisujemy pod nią swoje imię.
Natomiast nie chcemy sobie wyobrażać, że może się udać i swojego zadowolenia, spełnienia, poczucia spokoju po tym wykonanym zadaniu

A to ja mam odwrotnie Nie lubie samego dazenia do celu ale lub ie juz ten cel osiagnac

Wydaje mi sie ze wazne jest aby zaakceptowac porazki. To ze np nie dostalam wymarzonej pracy jeszcze nie oznacza ze jestem dno i wodorosty w kazdym temacie w zyciu. Albo nie zdalam egzaminu. Trudno. Zdam nastepnym razem. Porazki sie zdazaja kazddemu niezaleznie od okolicznosci i wlozonych wysilkow. Jaka wyciagniemy z nich lekcje i nauki zalezy juz tylko od nas. Albo sie poddamy albo sprobujemy znowy.
A i wazne sa jeszcze kompromisy. Umiejetnosc pojscia na nie

a tymczasem....

Jesteś jedyną osobą na świecie, która może wykorzystać Twój potencjał.

Zig Ziglar

Dodałabym jeszcze - bajdurzenie, tak jak inni napisali, niektóre osoby są na bezpiecznej pozycji, ale aby stworzyć wrażenie, że coś mogłoby się zdarzyć w życiu, opowiadają dużo, przeplatają wizje swoich porażek/sukcesów, czasem w drugą stronę - to znajomi nakręcają temat dotyczący niewykorzystanych talentów... i za każdym razem rozmowa jest taka sama. Tyle możliwości i nic, cały czas w tym samym miejscu.
Przykłady - moja znajoma od wielu lat bezrobotna, miała marzenie, by założyć kawiarenkę. Nawet upatrzyła sobie miejsce i rozmawiała z jakimś specjalistą, który zrobiłby remont lokalu. Gość powiedział, ile by kosztowało przystosowanie lokalu - kosmiczna kwota. Wystarczyło, by zabić marzenia. Żadnej koncepcji jak ją pozyskać, żadnego pomysłu jak można byłoby zrealizować swoje pomysły... ale temat do rozmowy jest Zaproponowałam jej, by zaopiekowała się moim psem (za pieniądze), postawiła tyle absurdalnych warunków, że znalazłam kogoś innego.
Inny przykład. Absolwent technikum - od dwóch lat bezrobotny. Jak się z nim rozmawia, to można usłyszeć pretensje do szkoły, że nie uczyniły go "specjalistą", co to staje przy samochodzie i wie jak go naprawić. Kiedyś miał pomysł, by założyć swój własny warsztat, tylko musiałby znaleźć kogoś kto 1. zna się na naprawianiu samochodów, 2. kogoś kto wyłożyłby kasę, 3. kogoś, kto umiałby zarządzać, przebrnąć przez wszystkie formalności... Jak mu trafia się praca, to okazuje się, że za daleko, za niska płaca, nie to co on by chciał robić... itd, ale tak jak napisałam wyżej temat do rozmów jest

Druga strona medalu - to ludzie, którzy mają tysiące pomysłów, więcej niż możliwość zrealizowania. Spotykasz się i słuchasz jak ta osoba robi jakiś kurs, jak z kimś rozkręca biznes, itd, zadajesz pytanie a jak się sprawuje samochód, który poprzednio kupował i słyszysz, że nie kupił, bo te pieniądze, to pójdą na wielką podróż, ale najpierw musi wypalić nowy projekt...
... bajdurzenie, męczące okłamywanie siebie. Łatwiej pogadać niż coś zrobić.

I tutaj jest sedno - może wcale nie chodzi o "sukces".
Żeby coś zrobić trzeba wiedzieć co i jak zrobić, czasem trzeba mieć odwagę, by podjąć jakąś trudną decyzję, czasem trzeba poświęcić coś ze swojego wygodnictwa. Nie jest to jakaś tajemna wiedza, czy nadludzkie umiejętności, ale większość ludzi boi się zmian, więc decydują się na trwanie przy tym, co jest/mają.
Prawdopodobnie tacy ludzie mają większą satysfakcję z tego, że znajomi postrzegają ich jako osoby wybitne, utalentowane, za kogoś, kto GDYBY skorzystał z umiejętności, to ...
Chyba chodzi o to, o czym napisała Anemonne, że bardziej chodzi o dowartościowanie osoby o niskiej samoocenie, niż "sukces".

No właśnie. A jednak...co? Zastanów się, co wciąż każe ci się sprawdzać, konfrontować, walczyć i traktować świat i życie jak ciągle pole bitwy, na którym trzeba wciąż pracować, wciąż być przygotowanym. Nawet rzeczy, które mają być hobby stają się dla ciebie...KOLEJNĄ PRÓBĄ.
Dla mnie twoje życiowe schematy są widoczne jak na dłoni, a dla ciebie? Tylko udajesz czy faktycznie jesteś "ślepa"?

Nie, nie sądzę, że masz kompleksy, prędzej NIEŚWIADOME potrzeby - stąd "ślepota"
A mówiąc bardziej konkretnie, tak sobie myślę, że twoim podstawowym odczuciem jest PRESJA, którą sama na siebie wywierasz. Ciągle się forsujesz i przesz do przodu, walczysz o to, żeby być widoczną, nie zginąć w tłumie, może nawet być najlepszą. Stąd ten stres, stąd emocje, które gdzieś tam w sobie kumulujesz. Czym dłużej to trwa, tym gorzej znosi je twój organizm. Albo już się zaczęły albo już niedługo emocje dadzą o sobie znać w objawach psychosomatycznych (bóle głowy, nadwrażliwe jelito, itp.) Pewnie już nieraz słyszałaś jak inni ci mówili, że nie rozumieją po co się tak spinasz. To, co dla nich jest wyśrubowanym dążeniem, dla ciebie jest normalnym działaniem. Ty ty im się dziwisz, że odpuszczają, że nie walczą, że zawdawalają się średnią, przeciętnością.
Problem w tym, że oni są zadowoleni i szczęśliwi w swoim przeciętnym świecie a ty tracisz zainteresowanie celem, gdy tylko go osiągasz, bo już widzisz kolejny, na którym musisz się skoncentrować. Nie potrafisz się prawdziwie cieszyć tym, co masz, gdzie jesteś. Nawet gdy jesteś zadowolona to coś ciebie uwiera, nie pozwala być po prostu szczęśliwą przez dłużej niż ulotną chwilę. Rzadko a może nigdy nie jesteś usatysfakcjonowana, ciągle się napędzasz do kolejnych działań i sukcesów.
A dlaczego coś zaczyna szwankować w twojej wewnętrznej machinie? Bo potrzebujesz coraz więcej energii, zbyt wiele energii, aby utrzymać swoje życie w porządku, do którego przywykłaś. Płacisz za swoje standardy i dążenia coraz wyższą cenę, tracąc przy tym okazje do szczęścia i prawdziwego spełnienia, które ładowałoby twoje akumulatory.

Nie napisałam, że sięgasz po cele "dla sportu", czyli, że lubisz rywalizację. Wręcz przeciwnie, myślę sobie, że nawet nie lubisz rywalizacji. Idziesz po nowe cele z wewnętrznego przymusu, z odczucia PRESJI, że musisz. Mówiąc bardziej obrazowo: czujesz, że jesteś tym, co osiągasz. Określasz siebie przez swoje działania, osiągnięcia i sukcesy. Kreujesz siebie. Jakbyś nie istniała bez pracy nad sobą (joga to też praca nad sobą) i osiągnięć. Nie zatrzymujesz się, bo nie chcesz, obawiasz się kontaktu z samą sobą, tego, co jest w tobie wewnątrz prawdziwe.
Nawet to jak mówisz o ewentualnej przerwie w ciągłym gonieniu - WEGETACJA - pokazuje jak bardzo unikasz stanu, w którym po prostu jesteś TY a nie TWOJE CZYNY.

Koło 40tki pewne wewnętrzne programy są tak mocno zakorzenione, że wprost nie sposób ich się pozbyć. Masz rację, to część ciebie i nie ma co tu dywagować. Ale warto zobaczyć, jakie koszty płacisz za "bycie sobą" i zastanowić się czy warto. Wspominałaś o objawach psychosomatycznych, ale u osób, które mają podobne do ciebie "standardy" często występuje także fizyczne wyczerpanie, mało czasu dla siebie, słabe relacje (utrata przyjaciół, rozpad związków), poczucie przytłoczenia, frustracja i poirytowanie, brak życiowej energii i mało fanu z codzienności.