samotność w tłumie

takijedenfacet820 dlaczego obrażasz Autorkę?

Miałem. Siedziałem kiedyś na kolejowym peronie, nie miałem pracy, dziewczyny, przyjaciół, a wokoło były setki ludzi, wsiadali i wysiadali, dokądś zawsze szli, o czym myśleli. Wtedy czułem się sam w tłumie.

Bywa tak, że człowiek stawia sobie cele, dąży do nich osiąga, ale po osiągnięciu nie wie co dalej. Niby radość z sukcesu, ale i pytania. Ty poświęciłaś się sukcesom zawodowym i to bardzo dobrze, ale czy czasem troszkę nie zaniedbałaś rozwoju siebie? Twoje zainteresowania, stworzenie grupy ludzi ci przyjaznych, dążenie by mąż był przyjacielem. Masz tego męża, ale nie możesz porozmawiać o pewnych sprawach, dlaczego? Z pozoru mieć wszystko czyli udane życie zawodowe i osobiste wydaje się nietrudne, ale w realiach balans między tymi sprawami dość łatwo stracić.

W pełni Cie rozumiem...niby wokół ciebie dużo ludzi a w efekcie brak tego porozumienia dusz...wiadomo byle jakie powierzchowne kontakty nie zadawalaja tak jak prawdziwa szczera i oparta na zrozumieniu głęboka więź i przyjaźń...rozumiem cię w pełni bo ja też mam podobnie że jestem w obcym mieście a prawdziwi przyjaciele sa daleko...lecz teraz jest internet, telefon i zawsze raz na jakis czas można sie spotkać...lecz nie widujemy się tak często jak kiedys niestety...do mnie śmiało możesz napisać...A w jakim mieście mieszkasz?

Nie uważam, by to "zachowanie" było patologiczne. Jest zupełnie naturalne. Może kochać swojego męża, a nie mieć przyjaciółki czy bliskiej koleżanki, z którą to (kobietą) rozmawia się zupełnie inaczej niż z ukochanym facetem.

Uważam, że szczerze rozmawiać z mężem / żoną to jedno, a potrzebować towarzystwa tej samej płci to drugie. Nie masz potrzeby spotykania się z kolegami/kolegą?

No ja np. mam potrzebę spotykania się również z kobietami, chociaż z moim mężem mogę rozmawiać o wszystkim - i często rozmawiam z nim na dany temat, który potem omawiam z koleżanką, bo jestem, ciekawa jej punktu widzenia. Nie doszukiwałabym się w tym patologii.

Zawsze się znajdzie jeden fanatyk ;D No jeśli autorka wykazuje jakieś patologiczne zachowanie to takijedenfacet820 chyba z domu nie wychodzi...

To w takim razie jakieś 95% kobiet ma "zachowanie patologiczne"

Szukanie kogoś do wygadania się to jakaś taka "babska" przypadłość? Ja nigdy (ale nie jestem kobietą) nie miałem takiej potrzeby wygadywania się, zwierzania czy radzenia się. W młodzieńczych latach miałem kilku dobrych znajomych, których mogłem nawet nazwać przyjaciółmi. Dużo czasu spędzaliśmy razem ale to było przed jakimikolwiek poważnymi związkami z płcią odmienną. Przyjaciół rozrzuciło po świecie, a żona została przy mnie Mam dobrych znajomych w pracy ale spotykamy się tylko w pracy, co prawda wiązały się z tym również pewne męskie wieczorki ale to raczej rzadkość. Spotykam się z wieloma ludźmi, bo taką mam pracę ale potem wracam do domu i nie ciągnie mnie jeszcze na jakieś męskie pogaduchy przy kufelku. Kufelek wolę opróżnić w domu przy lub razem z żoną. Choć wiele razem przeszliśmy kłótni, szarpanin, to czas spędzamy ze sobą i ze sobą rozmawiamy. Choć ja wylewny nie jestem, a na pewno nie zwierzam się z problemów czy kłopotów. Nawet żonie ale nie dlatego, że jej nie ufam ale tak po prostu kłopoty i problemy moje są moje i po co mam nimi jeszcze kogoś obarczać? Czy to żonę czy przyjaciela. Ale to może taka moja introwertyczna natura, bo od małego najbardziej lubiłem rozmawiać sam ze sobą

W szalonym zabieganiu trwam... ale dziś na szczęście piątek i można złapać oddech:) przeczytałam Wasze komentarze. do takijedenfacet820 - w moim zachowaniu można doszukać się patologii, jeśli skrzywieniem jest szukanie kontaktu z drugim człowiekiem. nie jestem znudzoną żoną, bo zwyczajnie nie mam na to czasu. nie umiem i nie chcę trwać w bezczynności, wieszając się na swoim facecie niczym kobieta bluszcz. zgadam się z Catwomen i Rudzik22 - moja druga połówka nie jest gąbką, chłonącą wszystko. myślę, że czasem właśnie rozmowa z innymi ludźmi pozwala złapać balans wobec otaczającej rzeczywistości