Dosłownie trudna miłość.

Witam.
Zarejestrowałam się tutaj, by podzielić się z Wami swoim problemem, choć sama nie wiem czy oczekuje rozwiązania.
Od niespełna dwóch lat jestem z chłopakiem trzy lata młodszym od siebie. Jest on niesamowicie inteligentny, zdolny i posiada wiele innych zalet, ale nie jest ideałem i do ideału mu daleko.
Jest zaborczy; nie trawi większości moich przyjaciół i przyjaciółek (!!!), nie pozwala mi się malować (od czasu do czasu dostanę pozwolenie na delikatny makijaż, bo mam bardzo jasną karnacje i tzw wory pod oczami wyglądają strasznie), nie mogę się ubierać w dekolty, stringi tylko do łóżka, nie mogę śpiewać, a kiedy on drzemie mam bezproduktywnie leżeć obok niego, by on mógł się przytulać. Muszę mu się meldować, że wychodzę z domu, wsiadam do autobusu. O wyjściu do klubu, czy napiciu się piwa nie ma mowy (ja rozumiem, że jest synem alkoholika, ale przecież to, że czasem napije się Redds'a, to nie oznacza, że mam ciągoty). Namówił mnie do rzucenia wymarzonych studiów, a teraz gdy nie mogę znaleźć pracy twierdzi, że nie musi mnie utrzymywać. A mieszkamy w mieszkaniu mojej mamy i płaci 400 zł na dwa miesiące za mieszkanie w centrum Warszawy (zakupy robi mój wuj).
Ja go kocham, bardzo go kocham, ale nie chcę stracić siebie. W czasie kiedy jest w pracy wymykam się czasem do koleżanek, ale cały czas boje się, że się dowie i będzie awantura.
Staram się go zmienić, ale ciągle słyszę, że on i tak już nie jest tym samym, bo to ja go zmieniłam na gorsze, że to moja wina jaki on teraz jest. We wczorajszej kłótni (bo wyszłam po leki przeciwbólowe, w czasie kiedy on spał i choć go budziłam nie mógł tego sobie przypomnieć), wyzwał mnie od pop....ych i brzydkich, widząc, że moja samoocena i tak jest niska.
Boje się, że gdy on odejdzie nie znajdę nikogo innego. Z drugiej strony poświęciłam już tyle dla niego i nie chcę tak po prostu odpuścić. Help!