Rozstanie

to rozstaliście się jednak, czy nadal po tej kłótni mieszkacie razem i próbujecię to odbudować?

Jeśli chcesz to naprawić to nie wyprowadzaj się od żony! Pokaż jej, że Ci nadal zależy. Jak? Próbuj po prostu rozmawiać z nią o rzeczach codziennych. Siadajcie codziennie wieczorem przy stole i gadajcie o wszystkim. Po prostu nie kłóćcie się ciągle. Mów jej na spokojnie czego Ty potrzebujesz od niej. Spróbujcie to powoli naprawić, ale razem!
To jedyna droga.

dokładnie. To też twoje mieszkanie, jesteście małżeństwem, i postanowiliścię iść razem przez życie. Macie dziecko. Wprowadz się do domu, rozmowa to naprawdę ważny element w związku, ona nie docenia co ma, lecz sama czuje się nie doceniana, więc ty wysłuchuj jest, niech mówi czego ona potrzebuje od Ciebie.Bądź czuły i w ogóle bądź przy niej.

Takie słowa w kłótni mogą zniszczyć wszystko, a najbardziej poczucie własnej wartości. Teraz nie możecie się kłócić, ona nie może słyszeć znów słów na swoją osobę, powoli, powoli i znów zacznie dostrzegać że jesteście jednak dla siebie ważni na wzajem.

To nie Ty masz się wyprowadzać i naprawiać związek. Ona zawala i zostaje w domu a Ty się tułasz. Coś nie tak. To ona ma odczuć konsekwencje romansowania na boku. Królewnie się w głowie przewróciło. Czasami w związku jest tak, że się kłócimy ale to powód by szukać pocieszenia u innego.
Zostań w domu z dzieckiem a ona niech wyjedzie na kilka dni i przemyśli wszystko. Bądź twardym mężczyzną bo będzie traktować Ciebie jak dupka.
Przechodziłem to więc wiem.

chyba masz rację... Tylko ona mu mówi, że czuje się bez wartościowa bo w kłótni wypominał jej że to za jego pieniądze, doszło do romansowania przez fb, bo pewnie chciala podnieść sobie samoocenę, ale jeżeli on będzie kazał jej się wyprowadzić, a ona odejdzie to co wtedy, krzysiek tego nie chce bo ją kocha, chce z nią być. Nie lepiej się wprowadzić i być bardziej stanowczym w domu.

Ojciec Piotr, tylko my nie wiemy jaka jest prawdziwa przyczyna jej braku uczuć. Może ona faktycznie czuła się nie doceniana w tym związku?
Autorze po tym co piszesz jestem przekonana, że to już od dawna wasz związek się sypał. Jeśli kobieta nie chcę przytulić się do faceta tzn, że jest bardzo źle, bo każda kobieta która kocha pragnie się tulić do ukochanego!

Rozumiem, że buzują w Tobie emocje - czujesz żal, rozpacz, strach przed przyszłością, rozumiem, bo sama przez to przeszłam. Ale właśnie dlatego Ci to napiszę: spróbuj się uspokoić, żeby móc zacząć myśleć i działać racjonalnie. Przeszłość ma to do siebie, że jej nie zmienisz, czy to swoich błędów czy błędów żony. Nie ma więc sensu tracić w tym momencie sił na jej rozpamiętywanie, choć wiem, że jest to cholernie trudne. Liczy się jednak to co jest tu i teraz. A fakty są takie, że Twoja żona znalazła "pocieszyciela" na fb, nie chce być z Tobą, Ty się wyprowadziłeś z domu. Przede wszystkim wróć do domu- dobrze Ci wszyscy radzą. Co z tego, że teściowa przyjeżdża? To jest dom Twój i Twojej żony i masz prawo tam być.  Co do żony, nie zmuszaj ją do rozmów, przytulania. Staraj się normalnie wykonywać swoje obowiązki, zajmuj się dzieckiem i sobą. Tu na tym forum do znudzenia wszyscy to powtarzają - zajmij się sobą. To jedyna rozsądna rada, bo dzięki temu trochę ochłoniesz, a ona czując dystans może coś zrozumie. Mówię z własnego doświadczenia: latanie za osobą, która nie chce tak naprawdę z nami być nie ma sensu!

To może i dobrze, oboje ochłoniecie. Ty przez ten czas wróć do domu. Wiem, że tęsknisz za nią i za dzieckiem ale na siłę nic nie zdziałasz. Może za parę dni jak pobędziecie osobno uda się spokojnie porozmawiać. Na razie odseparuj się trochę, niech ona się poczuje, że nie jesteś na każde zawołanie.

No i pojechała do mamusi niby do poniedziałku a mój mały skarbek płakusiał mówił  tata brum brum.

Wiem ponieważ również domem się zajmuje sprzątam, piorę gotuje, o 15 brałem dziecko i szedłem z nim na plac zabaw, basen itp i wracałem ok 19 wiec wiem i nie narzekałem. Wstaje o 5, miała wszystko co mogło jej pomóc łącznie ze mną, szkodę że nie rozumiesz, pisze o kasie bo mnie wkurza to że ja na to pracuje ona mi w tym nie pomogła a wymagania z kosmosu, sala na wesele nie taka itp... Jak ktos czegoś nie czuje to trudno mieszkanie remontowaliśmy razem razem wybieraliśmy kafelki meble agd, karte pieniądze miała nie mówiłem co ma kupować i kiedy okna do domu, fieranki zasłony wybierała ona projekt razem itp... a że kupiłem sobie na przykład monitor za 417 zł i ktoś mi z tego powodu robi problem to wybacz o wszystko mam sie pytać? Tyle razy prosiłem aby zapłaciła rachunki, zrobiła zakupy interesowała sie naszymi finansami to po co to wtedy sa tylko moje problemy życie chyba na tym nie polega ale może się mylę... a po zatym mówisz o buźce i odpis goście Tęsknie i chcę buziaczka chyba o czymś świadczy i wcześniejsza usunięta historia...

Tak wróciłem do pustego domu na moment gdy dziecko płakało że nie chce jechać albo ze mną, maluszek jest na prawdę ze mną związany ja trzymam go za reke kiedy zasypia bo zona woli w kuchni książkę czytać, to ja go kąpie wieczorem, to ja z nim od 15 chodzę po dworze bo zona woli w domu być, to ja ide z nim na basen bo żona ma zły strój a jakoś nie pali się aby sobie nowy kupić, skłamał bym jak bym powiedział że ona o niego nie dba bo dba do południa chodzi z nim na spacery itp. ten maluszek jest całym moim światem i chcę dla niego jak najlepiej i w razie rozwodu zabezpieczę go nie żonę i możecie na mnie psy wieszać będzie chciała lepszego to droga wolna. Ja uważam że byłem dobrym mężem i ojcem a jak coś w złościach powiedziałem zdarza się zawsze przeprosiłem a jak to mówią nie docenia się czegoś co się ma puki się tego nie straci...

Jak ona sama nie wie czego che nawet rozmawiać za bardzo nie chce zachowuje się tak jak by miała kogoś nie wie czy to ten chłopak z którym pisała bo nie wydaje mi sie aby była taka głupia, chłopak który pije, ćpa żona od niego odeszła z 2 dzieci z tych powodów i che mu odebrać prawa rodzicielskie i chyba jej sie to uda, nie dopuszczę do tego żeby ktoś taki wychowywał moje dziecko, ja na razie będę próbował naprawić ale jak ktoś nie będzie chciał to trudno. Jestem rozsądnym człowiekiem jestem przygotowany na najgorsze z adwokatem już rozmawiałem mam duże seanse na dziecko. Nie stety wtedy trzeba będzie prać wszystkie brudy ale takie życie. Ona nie ma dochodów jej rodzice żyją z 600 zł renty, brat nie pracuje udowodnię jej zdradę bo jak mnie zdradziła to musiał to robić przy dziecku itp.

Chyba jednak nie wszystkie komentarze doczytałeś dokładnie, bo ja na przykład nigdzie nie radziłam żeby Krzysiek głaskał żonę po główce. Wręcz przeciwnie, sugerowałam żeby teraz zajął się trochę sobą skoro ożenił się z księżniczką, żeby trochę zdystansował się do żony.
Krzysiek, w sumie dobrze, że poszedłeś do tego adwokata, bo to świadczy, że lekko ochłonąłeś.

Ale wydaje mi się w moim przypadku będzie inaczej. Majątek jaki posiadam zdobyłem przed zawarciem małżeństwa, Ona jest tylko zameldowana wiec jest to tylko mój wkład do małżeństwa zostanie u mnie, z racji tego że ja mam prace mogę zapewnić lepszy start życiowy dziecku i opieke i ja posiadam mieszkanie i dom a ona nie ma pracy, brat nie pracuje i rodzice żyją z emerytury wysokości 600 zł i jeśli udowodnię że mnie zdradziła a jakoś to udowodnie na 99% dziecko zostanie u mnie i to ona będzie płacić alimenty, w życiu byłem dobry, może za dobry jak robiłem podyplomówkę na AGH wszyscy znajomi chodzili się bawili mając żony a ja jak pacan siedziałem sam w hotelu wierny i uwarzyłem że tak należy. Każdy w końcu dorasta do pewnych decyzji życiowych dość bycia frajerem chce wolności to jej dam ale nic po za tym z czym przyszła tak pójdzie.

Moja żona nie chce do psychologa proponowałem. Mi nikt nic nie dał w młodym wieku straciłem ojca mama mnie wychowała nauczyła radzić w życiu pomogła w zdobyciu wykształcenia wspierała. Resztę zawdzięczam swojej ciężkiej pracy i wielu wyrzeczeniom. Nigdy żony nie zdradziłem ale nie wiem ile tak będę wstanie mam swoje potrzeby i nie jestem brzydkim gościem ale jednego jestem pewny nie chajtne się i nie będę miał więcej dzieci. Do tej pory Żona i dziecko były moim całym światem nie mam znajomych nie mam nikogo zrezygnowałem ze wszystkiego dla nich. Teraz Mój Synek będzie moim skarbem dziękuje Bogu że go mam jego uśmiech buziak potrafi zmienić wszystko złe w coś wspaniałego, ale jeszcze długa droga prze de mną zanim go odzyskam jeśli w ogóle mi się uda.

Ja już walce o nich 1,5 miesiąca i po mału nie chce mi się już walczyć.

To jak wytrzymałaś 3 lata bez przytulania, kochania i bliskości tej bliskiej ci osoby?

Ooo to nie było łatwe. Taki etap o którym Ty piszesz trwał u mnie prawie rok - mąż był jak góra lodowa. Potem nastąpiła odwilż, a po mniej więcej czterech miesiącach względnego spokoju znowu się ode mnie oddalił. No i tak praktycznie było do samego końca. Ale to nie znaczy, że tak będzie u Ciebie. Myślę, że jest jeszcze szansa, że żona się zreflektuje. Tutaj jeden z kolegów na naszym forum (chyba Bags) mógłby Ci pomóc i doradzić jak z nią teraz postępować. Spróbuj poszukać jakieś jego wątki.

no no nie chce rozmawiac a Twoje podchody sa zbeden .. Hmmm poweim Ci tak .. Ona ma nadal kontakat z tym Panem a Ty ewidentnie jej przeszkadzasz.. Uwazam ze usunales sie z domu na jej korzysc bo ma pelne pole do popisu.. To jest wasz dom .. Wez sie w garsc i wracaj i obserwuj z dystansu .. Co ze tesciowa przyjezdza? Nie odpuszczaj chlopaku musisz trzymac reke na pulsie.. Ejjj wez sie w garsc ! Do domu marsz bez dyskusji

chlopak jest przytloczony ta sytuacja i blaka sie w myslach.. Trzeba mu otworzyc oczy Alterego1  trzeba mu pomoc... Facet jestes nakrzycz na niego ;p mnie kobiety sie nie poslucha

hahaha no tak meskie rozmowy ;p solidarnosc ple..   kto wie moze sie zgodzi moze gdzies blisko mieszkacie.. Ale serio czasem potrzebna jest meska rozmowa pokazanie czegoos z innej perspektywy zdzielic w glowe na otrzezwienie.. Nie lubie jak ktos cierpi a to widac w kazdym jego poscie.. ;/

ale ze zdradzona kobieta lepiej jakby poszla kobieta.. ja troszke go rozumiem bo czuje sie jak zbity piesek i woli sie usunac ze spuszczonym ogonkiem.. Ale tych decyzji moze zalowac i o to chodzi zeby sie wzial w garsc i wracal do domku... Autorze watku czy do Ciebie dociera co my tu piszemy???

Krzysztofie, strasznie ciężko się czyta Twoje dłuższe wypowiedzi. Popracuj nad interpunkcją troszkę.

Co do sytuacji, jakoś nie moge uwierzyć, że było do końca tak jak mówisz. Starasz się i walczysz teraz, a wcześniej? Niby gesty znaczą więcej ale słowa potrafia przekreślić każdy jeden. Prawdopodobnie niejednokrotnie (nie wprost) dałeś żonie do zrozumienia, ze wydaje Twoje pieniadze. Kobieta to nie facet, umiemy dobrze czytać między wierszami. Poza tym pchnąłeś ją. Bardzo mozliwe, że w tamtej chwili zobaczyła w Tobie kogoś kogo nie znała i znać nie chciała. Do podniesionej ręki doszły bardzo bolesne słowa. To ciężka lekcja dla was obojga.

Jak było z jej brakiem pracy? Wasze wspólne ustalenie, że żona zajmuje się domem? Czy może Ty wolałeś taki układ a ona ostatecznie się na to zgodziła?

Może jeszcze nie jest za późno. Nie poddawaj się. Ale też nie walcz! Jedyne o co możesz teraz walczyć to o siebie i synka. Zajmij się własnymi sprawami i nie słuchaj otoczenia. Ludzie są często zawistni. Jeśli nie masz swojej pasji to ją znajdź. Nie możesz skupić się tylko na problemach bo zwariujesz. Im bardziej będziesz się starał tym bardziej ona będzie się odsuwała. Daj jej czas, ale tak aby ona nie wiedziała że go ma. Nie proś, nie błagaj, nie osiągniesz nic poza poniżeniem się. Bądź bierny w każdej sprawie która nie dotyczy synka i domu.

Głowa do góry!

Krzysztof...
Choć miłość można okazywać na wiele sposobów, słowa są często odbiciem stanu duszy. Bądź chętny do słuchania, nie skory do mówienia i nie skory do gniewu. Trudno jest okazać miłość, kiedy nie ma ku temu motywacji - a mocne słowa i rękoczyny to ich zaprzeczenie. Lecz prawdziwa miłość nie opiera się tylko na uczuciach, lecz na determinacji w okazywaniu życzliwości. Nawet jeśli nie ma za to nagrody. Jeśli w coś wkładasz czas, energię i pieniądze, to coś staje się dla Ciebie coraz ważniejsze. Nie zależy Ci na czymś w co nie inwestujesz. Jak można kochać kogoś, kto Cię nieustannie odrzuca?? Odpowiedź jest taka, ze nie możesz jej kochać, bo nie dasz jej tego, czego sam nie masz.

"To, że Ciebie kocham zależy ode mnie, ale to jak Ciebie kocham zależy od Twojego zachowania" ks. Dziewięcki.

Różne są nasze cechy osobowości. Jedni z nas są bardziej emocjonalni, inni mniej. Ci pierwsi bardziej przeżywają konflikt na płaszczyźnie uczuć, drudzy ? faktów i logiki argumentów. Bardziej emocjonalni często podsycają, ?żywią? emocje i budują na nich oceny, oskarżenia, pretensje i wymówki. Słynne: "ty znowu, ty zawsze, ty nigdy..." powstają najczęściej na bazie emocji. Na emocjonalność może nakładać się szybkość reagowania. Jedni z nas reagują szybko i gwałtownie, ale już po chwili im ?przechodzi? i nie pamiętają urazy, natomiast u innych poczucie krzywdy, przykre uczucia i żale, zalegają długo. W poważnych sytuacjach, nawet latami. Jedni z nas są bardziej wojowniczy, drudzy ? ugodowi. Jedni bardziej towarzyscy, inni ? separatywni. Wszystko są to cechy naszej osobowości, których predyspozycje przynosimy ze sobą na świat w genach. Cechy te są pierwotnie dobre, gdyż należą do dzieła Bożego stworzenia, tylko nasza natura ludzka powoduje, że tak często te dobre cechy wykorzystujemy w sposób zły, prowadzący do konfliktów, napięć i niezgody. Warto zauważyć, że na przykład wojowniczość może być dobrze wykorzystywana, kiedy wspiera nas w wytrwałym dążeniu do celu i nie poddaniu się przeciwnościom. Ugodowość, dążenie do zgody, zdawać by się mogło niezwykle pożądana cecha, może być zagrożeniem więzi małżeńskiej, gdy jedna strona daje sobie, jak to się mówi, ?chodzić po głowie? i podporządkowuje się we wszystkim, nie zawsze zgodnym z miłością zachowaniom czy pomysłom współmałżonka. Słynne ?bycie od pantoflem? jest owocem nadmiernie ugodowego męża wobec wojowniczej i emocjonalnej żony. Doświadczenie mówi, że osoby, które szybko i gwałtownie reagują, i szybko im ?przechodzi?, maja skłonności do recydywy. Dotyczy to np. problemu wierności małżeńskiej, z którą te osoby mają czasem trudności. Natomiast ich łatwość przebaczania jest niewątpliwą zaletą. Z drugiej jednak strony osoby trzymające w sobie przezywane emocje długo, wyciągają na trwałe wnioski z popełnionych błędów, ale wypominanie współmałżonkowi popełnionych win, nieraz dawno przebaczonych, ciągnie się nieraz latami. I wreszcie jeszcze jedna z ? jakby biegunowych cech osobowości ? separtaywność i towarzyskość. Separatywny, a jeżeli jeszcze dodatku emocjonalny, ma trudność, niejako wrodzoną, z nawiązaniem kontaktu i trudniej mu pierwszemu wyciągnąć rękę do zgody. Towarzyskiemu, dla którego więź z drugą osoba jest często ważniejsza niż ?racje? zdecydowanie łatwiej powiedzieć przepraszam.
Jak się pojednać?

Już z tego krótkiego przeglądu cech osobowości widać, że mamy odmienne predyspozycje, które w różny sposób wpływają na zdolność przebaczenia. Warto poznawać cechy swojej osobowości, rozpoznawać je.

Jednym z nas jest łatwiej, a innym trudniej podjąć rozmowę. ? On nie jest winny, tylko on jest inny ? On inaczej przeżywa niż ja. I ja tego nie zmienię. Mogę tylko zmienić mój własny sposób reagowania. Mamy wrodzone cechy osobowości, które są nam dane, ale i zadane równocześnie. W jednych poczucie zranienia zalega długo i trudno im zapomnieć, przebaczyć. Oni szczególnie powinni pamiętać, by ?urazy chętnie darować?. Jednak jeśli sami popełnią coś, co nadweręży ich małżeńskie relacje i zrozumieją, to można im zaufać. Poprawa jest zazwyczaj trwała. U innych osób, gotowość przejścia, jak to się mówi, do porządku dziennego, nad nieporozumieniami, jest bardzo ważna w nawiązywaniu zerwanego kontaktu. Jednak, jak uczy psychologia, osoby te są skłonne do recydywy. Warto też, by ci, którym łatwo zrobić pierwszy krok w kierunku porozumienia, próbowali zrozumieć, że małżonkowi może być trudno zrobić to samo. Nie należy wtedy przyspieszać porozumienia ?na siłę?, ale pozwolić, by trudne uczucia spokojnie w nim wygasły. Warto też, by małżonkowie, u których trudne uczucia zalęgają długo, starali się ich nie żywić i nie podsycać. Szczególnie jeśli zarówno mąż jak i żona mają w tym kierunku skłonności. Zarówno mąż jak i żona w małżeństwie, które się tak ostro kłóciło, a potem zaraz szło pod rękę, o którym pisałem wyżej, byli wojowniczy, emocjonalni, ale ich emocje trwały krótko i szybko opadały.
Czy on/ona jest winny/a?
Na trudności we wzajemnym porozumieniu w małżeństwie warto popatrzeć nie tyle od strony, że ten drugi jest winny, ale także, że ja nie potrafię reagować z miłością. Dlatego nad cechami osobowości, które są dane i zadane, warto pracować. Na tkwiących w nich szansach budować porozumienie, a pracować nad skłonnościami, które to porozumienie utrudniają. przy odkryciu naszej znajomej: On nie jest winny, on jest inny. Niech to nam pomoże nie tylko pokonać ciche dni, ale w ogóle popatrzeć na nowo na budowanie porozumienia w małżeństwie. Chodzi o to, że musimy przepracować w sobie w jaki sposób kształtujemy w sobie nasze pierwotne cechy osobowości. One nie są same w sobie ani dobre ani złe. Dobre lub złe jest dopiero to, co z nimi zrobimy. Jeżeli widzimy, że druga strona konfliktu ? mąż, czy żona ? podsyca, jak się nam zdaje swoje ?niedobre? skłonności, to popatrzmy na siebie: czy sami nie budujemy naszej postawy na własnych ?złych? skłonnościach. Jeżeli sami mamy skłonności do długiego trzymania uraz, zauważmy, że przeciąganie cichych dni nie jest naszą ?słuszną? decyzją, tylko raczej objawem własnej niedojrzałości osobowościowej. Zauważmy jednak, że jeżeli współmałżonkowi jest trudno i ?trzyma w sobie? dajmy mu spokój, tylko życzliwą postawa ułatwmy mu szybsze wydobycie się z tego zaułka. To jest problem odpowiedzialnej postawy każdego z nas za współmałżonka.
W kierunku przykazania miłości

Ciche dni sa okazją, aby popatrzeć krytycznie na siebie. Przyjrzeć się swoim wadom i zaletom, szansom i zagrożeniem swojego temperamentu, swoich cech osobowości. Odkrycie słabości we własnym sposobie reagowania, odkrycie budowania własnych niestosownych reakcji na ?niewątpliwe winy? i ?złe cechy? współmałżonka, jest wystarczającym argumentem, by samemu pierwszemu dążyć do zgody, a nie wymuszać swoich racji. A jeżeli współmałżonek nie jest do tego jeszcze gotowy, to nie dlatego, że jest ?zły?, ale być może dlatego, że jest bardziej emocjonalny i ma predyspozycję do długiego trzymania w sobie przykrych emocji. Skłonność do długiego trzymania w sobie uczuć przy innej okazji może wykorzystać w bardzo dobry sposób, teraz jednak ma takie trudności z darowaniem urazy. To ode mnie zależy, czy pozwolę mu na to, czy też swoją wojowniczość wykorzystam w zły sposób, przeciwko niemu. Nie miejmy więc satysfakcji, jeżeli współmałżonek nas pierwszy przeprosi. To może być pozorne zwycięstwo, a może nawet własna porażka, bo nie udało się samemu pierwszemu wyjść ze swoich emocjonalnych i wojowniczych okopów. Niewątpliwie ten, kto pierwszy przeprasza, niezależnie od wagi win i błędów, wykazuje się pełniejszym przepracowaniem w sobie cech temperamentu.  Impuls do przeproszenia może wynikać z własnych predyspozycji psychicznych, z pogłębionej dojrzałości osobowości przepraszającego. Ważne jest, byśmy naprawdę wrócili do siebie pojednani. I żeby to pojednanie było trwałe, a ono też zależy od własnych predyspozycji i pracowania nad nimi...

Wszystko to wymaga zdolności do spojrzenia z dystansu na siebie samego, przepracowania w sobie własnych sposobów reagowania. Potrzebna jest świadomość swoich cech. Nikt jednak nie może powiedzieć: taki jestem i taki będę, tak mam. Każdy z nas jakoś ?ma? ale jest powołany do tego, by nad tym co ?ma? pracować w kierunku coraz większej miłości. Jesteśmy sobie w małżeństwie dani i zadani.

Tylko kropką nad ?i? jest stwierdzenie, że całe to ?przepracowywanie? w sobie predyspozycji swojej osobowości jest owocne jeżeli się poddajemy źródłu miłości. Każdy powrót do siebie w małżeństwie, każde odzyskanie siebie po kłótni, czy nawet zdradzie, to przeżycie na nowo "sakramentu małżeństwa", to jak gdyby ponowne udzielenie go sobie nawzajem, ponowne potwierdzenie miłości jako postawy wierności w trudnościach i uczciwości we wspólnym budowaniu i odbudowywaniu więzi.

Krzysztof mysle ze jedziemy na tym samym wozku i podobna sytuacja nas spotkala... Chetnie tez bym sie spotkal ale mysle ze skonczyloby sie to na uzalaniu nad soba nawzajem. Po przeczytaniu posta bagsa wiem ze trzeba zadzialac. Ja dam szanse zonie i dam jej to czego jej zabraklo, dam jej swobode wypuszcze ja ze zlotej klatki i bede czekal na rozwoj wydarzen jezeli to nie pomoze to bede wiedzial ze ze swojej strony zrobilem wszystko zeby ratowac rodzine i bede mogl stanac przed lustrem i spojrzec sobie w twarz z duma ze nie strzorzylem ze nie ucieklem od problemu a stawilem mu czola. Co Cie nie zabije to Cie wzmocni.. a patrzac na post bagsa mysle ze bardzo wzmacnia. Takze ja dzis tez wracam do domu mam zamiar przytulic sie do zony i dac niesamowity kredyt zaufania oraz dalej sie zmieniac dla Naszej rodziny

pozdrawiam,

co z tego, że miałem, skoro i tak moje małżeństwo legło w gruzach i już się nie podniesie. Nie mniej jednak oboje macie lajtową sytuację co do mnie... toksyczny trójkąt. A temat wędruje gdzieś na 3-4 str. tego forum.

A ty myślisz kiedy wynikają te kłótnie jak tylko teściowa sie zacznie wtrącać. Jak byś widział mojego teścia to byś nie uwierzył. wstaje facet o 6 rano robi teściowej sniadanie, potem z pracy wraca robi obiad i zmywa, potem odkurza i robi kolacje i znowu myje i tak dzień w dzień, a teściowa pilot od Tv i kawka.

oskarpoznan
Przytulaj się,przytulaj.To takie fajne ale czy rozwiąże problem z twoją żoną i jej kolegą?
edit
Mam wrażenie że,faceci przez duże F to wymierający już gatunek.
Co z wami do cholery jest?.
Źony was tak pourabiały na swoją modłę że,zapomnieliście źe,macie jaja?.
Nie mówie że,facet to ma być brutal itp ale zniewieściały także nie może być.
Jak czytam ten i podobne portale to 90% mężczyzn to zniewieściałe faceciki urobione na nową feministyczną modłę.
Więc pytam
O co kurna tu chodzi?.

Nie wiem czy jest on problemem może i jest tak jak napisałem na 99% jestem pewny że mnie nie zdradziła fizycznie, a jeśli chodzi o danie nauczki temu koledze to ją dostanie i to może nawet w dwojaki sposób ale o tym nie będę pisał. Poza tym to zwykły ćpun i pijak. Nawet jego żona chce abym potwierdził jej to w sądzie nie wiem czy to robić mimo że wiem co mówie bo widziałem na własne oczy ba nawet chciał mnie poczestować oczywiście odmówiłem, a druga nauczka będzie bardziej dotkliwa, ale nic co nie da po za własną satysfakcją bo jak to mówią pies nie weźmie puki s..

A o eskalacji opuszczonego gniazda gdzie "pisklak" był wychowany tylko przez matkę słyszałeś lub "cyborga" matkoojca?
Są patologiczne przypadki dda ddr ddd i tym podobnych, gdzie facet nie ma wyrobionych, wykształconych właściwych wzorców i wstępuje potem w związek taka oburęcznie leworęczna osóbka. Innym razem jest to wygodnictwo i jak się mleko rozleje, to jest płacz i lament. Ale ku pokrzepieniu serc, to to działa w dwie strony, babki też takie niedorajdy bywają.

Alterego1
fakt nie wiem czy pomoze czy nie. A co moge zrobic innego... Masz inny pomysl niz pokazac drugiej polowce ze jest sie wartosciowym czlowiekiem i dlatego z ta osoba zalozylo sie rodzine? Bo ja myślę że to dobra strategia... pokazac zmiane pokazac ze sie kocha i chce dalej byc z ta osoba, powalczyc i starac sie dalej wtedy porazka na pewno bedzie bolesniejsza ale tez na pewno bedziesz mogl sam przed soba powiedziec ze starales sie to naprawic. Ja wiem ze potrafilbym wybaczyc zdrade, fizyczna a nawet i te bardziej mentalna. Wazne sa dla mnie tylko dwie rzeczy: żeby ona chciala dalej walczyc o zwiazek i przyznala sie do bledu wyciagnela nauke, a po drugie zeby byla ze mna szczera az do bolu. Bo teraz jestem na etapi gdzie ucze sie jej od poczatku ufac ale musi to byc z dwoch stron. Dlatego powalcze postaram sie i odniose sukces bo skoro bylo dobrze przez tyle czasu to nie da sie tego tak latwo zaprzepascic. A i co wazniejsze mam recepte wiem co mam dokladnie zrobic i to uwaam za duzy plus ze zona powiedziala mi czego jej brakowalo.

Krzysiek co do przemocy to bo chyba to masz na mysli tak sadze to przyniesie to tylko Tobie satysfakcje a My chyba chcemy walczyc o nasze rodziny wiec musisz sie zastanowic co Wam tak na prawde pomoze.

PS: Fajeczki bardzo luzuja

Ja nie pije najwyżej okazjonalnie, nawet nie paliłem czasami dla towarzystwa od 2 tygodni wypalam dziennie 2 paczki a myślisz że ja nie walczę o rodzinę ale czasem lepiej wiedzieć czy ma sens jaki kolwiek walczyć, próbowałem wszystkiego teraz daje na luz. Wczoraj zadzwoniła że ma goraczkę, wstąpiłem do apteki zadzwoniłem do kolegi doktorka aby nas odwiedził a ta pojechała, jak bym wiedział że mnie zdradziła nie wybaczę, bo ona nie rozumie że nawet pisanie potrafi boleć dla niej to nic złego