Błędne koło, którego mam już dość

Witam, chciałabym podzielić się z Wami moimi problemami i uzyskać jakieś rady bądź obiektywne opinie na ten temat. Mam chorą na depresję mamę, miała próby samobójcze, cztery razy przebywała w klinice psychiatrycznej, jest też uzależniona od leków nasennych. Lekarze stawiali różne diagnozy, mówili, że to próba manipulacji otoczeniem, szantaż, inni, że wymaga stałej opieki i nie może pogodzić się z odejściem dorastających dzieci z domu. Gdy wyprowadziliśmy się z bratem dwa lata temu matka cały czas choruje, została wtedy sama w domu, bez pracy i z dużą ilością czasu wolnego, bez znajomych i rodziny. Bo bliscy mieszkają daleko a partnera nie ma. Znajomych też niewielu. Ja od prawie roku jestem przy niej. Byłam za granicą ale wróciłam ze względu na to, że wychodziła ze szpitala i nie miał się nią kto zająć. Ciągnie się to tak od października ubiegłego roku. Przyjechałam z zamiarem pójścia na studia,  jednak w pierwszych tygodniach przerwałam i z powrotem wróciłam do chłopaka, który zresztą urwał ze mną kontakt po trzech tygodniach gdy wyjechałam od niego. Przez pierwsze dwa tygodnie normalnie dzwonił i pisał, później obraził się i stwierdził, że to nie ma sensu, skoro podjęłam decyzję o studiach. Po wydzwanianiu do niego po półtora tygodnia czasu odebrał, powiedziałam, że rzuciłam studia i wracam. Pojechałam on nie chciał mnie tam, kłóciliśmy się, olewał mnie i mówił, że nie chce być dalej ze mną. Siedziałam tam miesiąc wysłuchując upokorzeń przy innych współlokatorach. Nie znalazłam pracy. Wróciłam do kraju z planami zrobienia prawka. Mama była w fatalnym stanie. Trafiła do szpitala. Odwiedzałam ją, nie pracowałam, na prawko nie poszłam utrzymywałam się z oszczędności. Jestem bez pracy, mama z powrotem chce iść do szpitala tym razem ze względu na to że ja chce wyjechać do pracy za granicę bo za niedługo kończę kurs prawa jazdy i będę mogła wyjechać. Cały czas mówi mi że się nią źle opiekowałam. Jest chora, wiem o tym, tylko, że ja robię co mogę gotuję, sprzątam, namawiałam ją do brania leków ale ona jest dorosła i bierze leki jak chce albo wcale nakupiła sobie leków których brać jej nie wolno i nie chce wychodzić z domu, męczy mnie bardzo, nie chce nic robić, czasem pójdzie do sklepu blisko domu po papierosy. Mam już dość. Chłopak mnie męczy, dokucza mi, jest zły, że mnie tam niema. Padają bardzo obraźliwe, dokuczliwe słowa w moim kierunku. Mówi, że kocha ale ma dość tej rozłąki i rozmów na skypie. Mówiłam mu, że za dwa tygodnie jak dobrze pójdzie wracam ale on panikuje. Odechciało mi się do niego jechać. Mama znów zostanie sama, mogłam się nią lepiej opiekować, ale sama też mam problemy, z chłopakiem z prawkiem. Siedzę całymi dniami w domu, pozałatwiam sprawy, zrobie zakupy i dalej słuchanie narzekań mamy i chłopaka. Na prawko poszłam dopiero miesiąc temu a wcześniej siedziałam w domu i jedynym zajęciem było odwiedzanie mamy w szpitalu...Wszystko na mojej głowie. On mnie drażni, ma napady, raz jest miły, raz nie do zniesienia, męczy mnie psychicznie, jest uzależniony od marichuany, pali od 10 lat. Nie wiem co robić, jechać tam popracować i wrócić na studia czy pojechać tam i trwać w tym związku którego mam dość. A co z mamą jak wyjadę? Jak się potoczą jej losy....