Samotność nie jest zła !!!

Ważne żeby nie stac w miejscu, nie zamartwiać się i nie łamać. Jeśli będąc singlem można coś zrobić dla siebie, stać się bardziej interesującym to kiedyś spotka się kogoś odpowiedniego kto to doceni. Wiele osób się użala nad sobą nie radząc sobie z samotnościa. Z takim podejsciem do zycia niestety daleko się nie zjadzie. Wszystkim singlom życzę pogody ducha, wiary w siebie i działania a ktoś to kiedyś doceni !!!

Rzeczywiście, też często nachodzą mnie takie myśli jak Autora. Sama aktualnie nie jestem singielką, ale długo byłam i oczywiście może kiedyś znów nią będą . Natomiast znam dużo singli (z wyboru i nie z wyboru) i powiem Wam, że oni są o wiele bardziej znośni dla otoczenia... Moje koleżanki singielki już tak nie jęczą, nie marudzą, nie przechodzą jakiś euforii jak nastolatki, tylko są konkretne, normalne, rozwijają się, mają bogate życie towarzyskie. Nasze rozmowy nagle przestaly skupiac sie tylko na facetach...Obserwuję też, że single w sumie też mają fajnie - widzę, jak w miejscu gdzie pracuję kiedy jeden singiel opowiada o swoich wypasionych wakacjach jak panie mężatki dzieciate patrzą nieco z żalem na niego i zazdrością. W sumie, to zawsze chce się tego, czego aktualnie się nie ma... Nie zrozumcie mnie źle, nie krytykuję związków, sama z kimś jestem, ale wiem, że w życiu bywa różnie. Wydaje mi się, że kluczem jest odpowiednio przyjmować to, co aktualnie los nam zsyła , tzn niech singiel sie rozwija, korzysta z tego czasu i nie traktuje tego jako kare Boską, ale po prostu inny okres w życiu, który również może być kolorowy i fajny. Singielstwo nie oznacza przecież zamykania się na opcję poznania kogoś nowego Tylko rzeczywiście, fajnie byłoby zmienić podejście do tego W życiu jest różnie, ja staram się jakoś mieć na uwadze to, że kiedyś znów mogę być sama i wiadomo, na dzien dzisiejszy może tego nie chcę, ale może tak się stać, że po prostu zostanę sama i będzie to niezależne ode mnie i wtedy rzeczywiście trzeba wziąc sie w garść i korzystać z życia. I zobaczyć, co nam tam los szykuje

Ja mam tak samo po nieszczęśliwym związku wszystko się u mnie zmieniło, zmieniłem swój styl życia zacząłem uprawiać sport jestem bardziej otwarty na ludzi i w ogóle się bardzo mocno zmieniłem a jak bylem z dziewczyna to nie miałem czasu na nic prócz niej

Dziś się dowiedziałem, że pewna osoba wyrzuciła z domu swego faceta, był alkoholikiem i zdarzało mu się uderzyć, spać na ławce w parku, a ona go pilnowała. W takich sytuacjach lepiej być singlem.
Tak samo po rozstaniu każdy jest singlem i tylko od niego zależy jak ten czas wykorzysta. Niemniej na długą metę lepiej być w związku. To daje więcej radości, emocji, ma się plany wspólne.

Ja sama jestem w podobnej sytuacji;) Bylam w dość długim związku. A teraz jestem sama od około 8 miesięcy. I powiem wam tak- czasem mam stracha,że będę sama już zawsze (a tego nie chcę;)), ale na razie trzeba żyć. Oczywiście mogę swój wolny czas bez związku spędzić z płaczem w oknie, marząc o miłości, ale wolę marzyć o miłości i zrobić coś dla siebie;) Tak samo jak autor wątku zadbałam bardzo o siebie, przemyślałam dużo rzeczy;) Sport, sport i sport- nie miałabym czasu na to z partnerem. A jeśli jakiś się pojawi to spotka fajną babeczkę,a nie smutasa, który będzie chciał złapać byle kogo i byle gdzie Chodzi mi o to,że nie zawsze jest od nas zależne czy jesteśmy sami czy z kimś i jeśli ktoś nas postawił przed faktem bycia samemu- wykorzystajmy go jak najlepiej;) Ja jestem pierwszy raz w takiej sytuacji, ale gadałam z koleżankami w związkach i one mówią, że miło wspominają czas singlowania. Jest on czasem upierdliwy, ale taki urok.

Wiesz brzydula, wszystko ma swoje plusy i minusy tak myślę. Nie wątpliwie plusem singlowania jest to,że ma się dużo czasu na realizację swoich marzeń, planów co nie awse jest możliwe w związku. Drugą sprawą jest to o czym wspomniałaś czyli kłótnie. Partnerka coś robiła nie tak a ja miałem później problemy, awantury. Ona zawiniła i zmuszała mnie żebym ją prepraszał... Teraz tego nie ma i mam święty spokój . Minusem jednak jest to,że bywają momenty gdy chce się gdzieś wyjść ze znajomymi a oni nie mają casu ponieważ spędzają ten cas ze swoją drugą połową.

Dla mnie bycie singlem jest nowością, od kiedy pamiętam to zawsze z kimś byłem. Myślałem,że sobie z samotnością nie poradzę a stało się zupełnie inaczej. Z samotności zrobiłem zaletę a nie problem ale mimo wszystko kiedyś planuję znów się ustatkować

Ciekawe czy byś tak uwazał będąc singlem po 40stce?

fajnie masz,
szkoda, że nie każdy jest taki i choćby nie wiem co by zrobił, to się nie zmieni,

a ja na ten przykład przestałem się ostnio spotykac z taką jedną, która była mnie całym światem i teraz nie mogę znaleźc sobie miejsca...
po prostu nie chce mi się robić żadnych "pożytecznych" rzeczy, właściwie nic mi się aktualnie nie chce...
wyjść z domu tym bardziej, bo jak wrócę, to zastanę pustkę i stanowczo za duże łóżko...
ze znajomymi się nie spotkam, bo ostatnimi laty pozrażałem do siebie nie odpowiadając na maile, nie wychodząc z nimi, unikając ich urodzin, ślubów, spotkań wszeklakich, etc,
bo ona jedna mi wystarczała, poza tym jestem dość aspołeczną jednostką, na stare lata mnie isę to bardzo pogorszyło - jej przyjaciół ledwie tolerowałem

Bardzo niski... bo komfort komfortowi nierówny...
TYLE, że każdy ma własną skalę, własną miarkę, osobiste doświadczenia i prywatne obserwacje.
No chyba, że ma: "JEDYNIE SŁUSZNĄ rację". Wtedy INNI nie wiedzą co mówią
Pozdrawiam

Obyś za bardzo nie przywykł, bo może tak ci zosta do końca życia. Im dłużej jestem sama, tym bardziej nie wyobrazam sobie by z kims.

Wiadomo nie ma co na sile wiazac sie z kims jesli sie tego nie chce lub nie jest sie gotowym. A druga polowke poznac mozna nawet na starosc, milosc taka prawdziwa nie ma granic.
A lepíej poczekac niz potem unieszczesliwiac druga osobe

Można tak czekać do śmierci i się nie doczekać.

Można. DLATEGO warto ŻYĆ pełnią życia i najlepiej jak się da
BEZ Uzależniania jego JAKOŚCI od CZYNNIKÓW ZEWNĘTRZNYCH (czyjejś obecności), bo to jak czekanie NA CUD. NASTĄPI albo NIE nastąpi.
A życie ma się tylko 1 i niepowtarzalne - po co go marnować na czekanie? NIKT i nic straconego czasu nie zwróci...

Całe życie dotychczasowe, a zarazem 2/3 dolecowego.

No niestety jakość życia od czynników zewnętrznych bardzo zależy, abstrahując już od miłości. Co to za pełnia życia jeśli jest ono ograniczone do czynności fizjologicznych i strachu?
A że jedno? No i całe szczęście. Jak już umrzemy, tonie będzie miało jak to życie przeżylismy,i tak, i tak robaki będą nas jadły...

Bardzo - jednak jedynie NA TYLE zależy od czynników zewnętrznych NA ILE sobie na to pozwolimy
A czym sobie owo życie ZAPEŁNIAMY - czy tylko czynnościami fizjologicznymi i strachem czy CZYMŚ PONADTO - też zależy od każdego indywidualnie...
Chyba, że ktoś wybiera sobie życie na kształt paprocha BEZWOLNIE miotanego czy to przez wodę czy przez wiatr. KAŻDY ma wybór. [RÓWNIEŻ w kwestii zakończenia niechcianego (własnego) życia].
Jednak dużo PUSTEGO gadania a czyny, to wielka różnica
Trudno oczekiwać, że przyjedzie "ktoś" i życie NAM "ułoży". To każdego indywidualne zadanie...

A mi sie wydaje ze jesli ktos nie byl nigdy w zwiazku, nie ma wspomnien po danej osobie, wowczas nie odczuwa tak samotnosci jak osoba po zwiazku

Zalezy tez o jaka samotnosc chodzi np nie kazdy chce byc   w zwiazku

No to taka samotnosc nawet na miesiac nie jest ani troche fajna

Bardzo fajny temat:)
Cóż ja nigdy nie byłem w związku z dziewczyną, więc nie wiem, jak to jest być razem. Tamilla napisała, że jak to nie był w związku, to mu jest łatwiej. Nie, tak wcale nie jest! Ja bardzo chciałbym wreszcie skończyć swoją własną samotność, być z kimś, ale po prostu nie poznałem kobiety, z którą chciałbym na prawdę być. Czasem myślę, że samotność jest mi pisana.
Dlatego bardzo dziękuję autorowi, że stworzył ten wątek, bo dodał mi otuchy, że wcale nie jest tak źle. I nie jestem sam:) Dziękuję:)

Hmmm, jeśli ta druga osoba Cię ogranicza, tzn. nie tworzycie związku. Nie wyobrażam sobie życia z kimś, kto mnie ogranicza. I...nie konieczna jest również wielka stabilizacja. Mnie potrzebny jest ktoś, na kim mogłabym polegać, niestety na swoim mężu zupełnie nie mogłam... Tyle
W Twoim wieku, miałam również mnóstwo rzeczy do zrobienia Nawet nie myślałam o mężczyznach

Drobna prośba: powtórz powyższe za 2-3 lata.

Nigdy dotąd właściwie nie byłam sama. A jeśli to były to bardzo krótkie okresy 4-6 mcy. Wtedy było mi ciężko samej, tęskniłam za kimś bliskim. Ale wtedy miałam lat 20kilka i brak doświadczeń, które dotknęły mnie potem.
Teraz jestem sama już trzeci rok. i jest mi naprawdę dobrze. Nie tęsknię za nikim u swego boku, nawet nie dostrzegam mężczyzn, o których bym pomyślała "o, może to ten...".  Nie czuję potrzeby związania się z kimś.Ale przerobiłam to sama ze sobą i wiem że:
1. formalnie nadal jestem mężatką i mimo, ze rozwód w toku, to czułabym się jakbym zdradzała męża (choć to drań okropny). I nie chodzi mu to o lojalność wobec niego, ale wobec siebie, o życie w zgodzie ze sobą.
2. uciekłam od męża, bo byłam ofiarą przemocy. Dopóki nie dojdę do ładu ze sobą, boję się zwyczajnie wejść w nowy związek. Tym bardziej, że mam dziecko i to o nim myślę, to jemu chcę zapewnić spokojne życie.
3. Te złe doświadczenia wcale nie przekreśliły u mnie mężczyzn, wcale nie uważam, ze jak mi się trafił psychol, to wszyscy są źli. Cały czas chodzi o mnie... W końcu (i znowu) czuję się wolna, oddycham pełną piersią, jestem pania samej siebie, mogę robić co chcę, kiedy chcę. i to mi się teraz podoba i tego potrzebuję.

Nie zakładam niczego na przyszłość. Co ma być to będzie. Oswoiłam swoją samotność, choć wcale a wcale samotna nie jestem. Co drugi weekend tylko zostaje sama kiedy moje dziecko jedzie do ojca. Ale wtedy mogę robić co chcę i poświęcic ten czas tylko sobie.

Mogłabym oczywiście uciec od męża, i jako lek na całe zło, którego doświadczyłam wejść w nowy związek. Ale po co? Mogłabym się załamać, siedzieć w domu z poczuciem klęski (rozwód niewątpliwie nią jest) i wylewać morze łez i rozpaczac jak to mi jest źle.
W zamian wzięłam się za siebie, chodzę do psychologa, spotykam się znów ze znajomymi, spędzam mnóstwo czasu z dzieckiem...

Grunt to przekuć porażkę w sukces. I choć czasem przemknie mi myśl, "fajnie mieć kogoś" to teraz na razie tego nie potrzebuję. A znam siebie i wiem,, poznam kiedy będę gotowa na to.

Nauczyłam się jednak jeszcze czegoś - życie potrafi nas zaskoczyć, dlatego ie zarzekam się i nie mowię"na pewno i nigdy".
Nie wiemy, co przyniesie nam jutro...

Widzisz? Nikt nam nie jest potrzebny. Samotnośc może byc piękna..

TAK. Zdecydowanie na pewno - jak KTOŚ WYBIERZE ŻYCIE W POJEDYNKĘ, TO NIECHYBNIE MA COŚ Z GŁÓWKĄ
Pytanie po co żyć i jak żyć zadawali sobie ludzie od najdawniejszych czasów. I odpowiedź wcale nie brzmi jednoznacznie: DLA innych i kontaktów z nimi...
CZY COŚ - taki stan, którego twoja wyobraźnia nie jest w stanie ogarnąć, NA PEWNO jest NIENORMALNY?
Owszem, znam osoby samotne (w sensie żyjące pojedynczo, bez pary) NIE odosobnione i bez problemów psychicznych. Mają grono znajomych i jakąś dalszą rodzinę - nie są cudakami - taki sposób życia to ICH wybór.
Jakim trzeba być ignorantem, aby forsować opinię, że osoba dokonująca takiego wyboru źle skończy...
1 Pan o którym myślę, już zmarł, w "starokawalerstwie" (póki żył był radosny i SPOKOJNY), 2-gi znany mi osobiście, cieszy się życiem na emeryturze a pani (na oko jakieś 62 lata) też się ma dobrze. I nie pisz mi, że to dlatego, że są STARZY - żeby "ileś pociągnąć" trzeba już mieć jakieś lata życia poza sobą. Trzeba znać DUŻO ludzi samotnych, by się o nich wypowiadać w sensie: jak długo TAK pociągną, co z nimi dalej i jak skończą tak myślę.
Nie uważasz, że twoja ocena jest zwyczajnie niesprawiedliwa?

PS. piszę TO nie dlatego by gloryfikować stan SAMOTNOŚCI - piszę by dać sygnał osobom, które wolałyby odetchnąć w samotności, a NAPÓR społeczeństwa i otoczenia oraz PRESJA na "sparowanie" skutecznie wprowadzają w stan frustracji.
Każdy ma swoje POTRZEBY - każdy ma prawo żyć po swojemu - jak KTOŚ chce się cieszyć samotnością (bo z jakiś względów TAK mu pasuje) - niech się cieszy NIE trzeba z niego robić czubka (jw).
MASZ PRAWO być samotny - jeśli taka Twoja wola
Ile osób przez presję męczy się w nieudanych związkach z "byle kim" BO... co ludzie/mama/sąsiadki/ciotki powiedzą?
PO CO tak żyć (wracając do pytań o to PO CO żyć)?

Anhedoniu zauważ że są tu same młode osoby .
Bycie singlem jest kul bycie samotnym z wyboru już nie ja się pytam gdzie różnica ?

Jestem osobą samotną z wyboru od paru lat i nie narzekam na samotność.
realizuje to na co było brak czasu czyli siebie - zdrowy egoizm to dobra rzecz

Mi wystarczyło jedno małżeństwo aby docenić że życie w pojedynkę ma swój niepowtarzalny urok .
Mam dzieci ,znajomych i przyjaciół nie ma czasu na nudę .
Nie mam z tego tytułu depresji Boże nawet nie wiem co to jest - no chyba że z artykułów .
Nie interesuje mnie to co mówią o mnie inni to moje życie i przeżyje je tak jak Ja chce .
Dlatego czasem śmieszą mnie poglądy innych ze samotny to wariat i desperat nic bardziej mylnego .
Nie ocenia się ogółu po przez chore jednostki .
Prawda jest taka że człowiek rodzi się samotny i samotny umiera a co zrobi z czasem po środku to już jego indywidualny wybór mniej lub bardziej trafny.

samotnosc to cudowna rzecz, daje wolnosc i nieograniczone mozliwosci.....

hi hi no na mnie te teksty nie działają ,,kiedy w końcu kogoś znajdziesz "
Na razie niczego nie zgubiłam aby tego  szukać

Fakt na dłuższą metę jest to męczące szczególnie dla kobiety ,jakoś mężczyzn nie gnębią w tym temacie - nie liczę nadopiekuńczych matek .
Sama jestem matka dorosłego syna i nie grzmię w kółko ,,Synu znajdź sobie kogoś " przyjdzie czas to będzie z kimś  .

Ale kobieta sama toż to pomsta do nieba ,żeby brzydka i gruba'' no nikt nie chce biedaczki koniec tematu dla moherowych beretów na ławce.
Ale atrakcyjna ,zadbana no to temat rzeka - domniemana forma obmowy puścić wodze fantazji i pochować mężów w szafie
Kiedyś mnie to wkurzało ale dorosłam na tyle aby umieć sobie z tym radzić .
Człowiek nie staje się osoba samotna nagle ot tak na to składa się wiele czynników ale to nie powód by zgorzknieć i otoczyć pretensjami do całego świata ,,znowu w życiu mi nie wyszło " dziś nie ale jutro może kto wie .Wybór jest zawsze z tym że to ma być nasz wybór nie presja  ludzi których nasze życie obchodzi na tyle na ile nas wycenili nie poznali .

Devil świeżo odzyskana wolność działa jak bąbelki ,ciekawe czy okażesz tyle entuzjazmu jak wy wietrzeją ?

Cóż każdy ma prawo do własnego zdania na temat tego czy samotność jest jego zmorą czy podporą, ale mi się rymnęło...Ale ogólnie rzecz biorąc samotność nie jest chyba ani dobra ani zła, raczej bywa....

NIE neguję
Zauważam tylko, że są tacy którzy, w życiu nie uwierzą - takie "niewierne Tomasze" po prostu
Anula - masz rację, moje zadowolenie, mimo upływu czasu (a może dzięki niemu? bo z czasem przestaje boleć a zaczyna sprawiać zadowolenie) raczej się umacnia niż mija
Ja również się DELEKTUJĘ tym stanem. Mija 4 lata mojej samotności a póki co NIE ZMIENIŁABYM nic również pozdrawiam

Ładnie się rymnęło i miło widzieć, że już nie nazywasz ludzi pozytywnie nastawionych do życia (samotnego) mutantami. JEDNAK jest ich trochę? I nie wszyscy wyją z bólu...
Słusznie zauważasz, iż samotność bywa DOBRA i bywa ZŁA - całkiem jak w życiu - bywa fajnie i niefajnie... człowieczy los

Bo to prawda, ze lepiej być samemu niż w paskudnym związku.