Tak naprawdę nie oczekuję porad, muszę po prostu opisać wszystko co we mnie drzemie. Jeśli się nie uzewnętrznię, to w końcu eksploduję. 6 lat temu wyszłam za mąż, mam 2 wspaniałych dzieci, męża, któremu nie powinnam miec nic do zarzucenia ("on jest super, pomaga Ci, dziećmi się zajmuje,..." itp- tak mawiają ludzie). Każdy uważa, że to ja jestem motorem tej rodziny, że ze wszystkim sobie poradzę, że jestem energiczna, mądra, zaradna itp. Tak naprawdę to tylko pozory- nie czuję się ani mądra, nie potrafię sobie poradzić sama ze sobą, jestem agresywna i nerwowa. W tym momencie jestem bez pracy- kolejny dowód na to, że nie radzę sobie. Jeśli chodzi o relacje z mężem, to jeśli mu nic nie powiem to niczego nie zrobi- podobno tacy są faceci, ale nie wierzę, że wszyscy. Jak pracowałam to wszystko musiałam jakoś godzić ze sobą: on jedynie odbierał dzieciaki z przedszkola i od niani. Wracałam do domu i musiałam wszystko ogarniać, bałagan po nich, pranie, prasowanie, posiłki itp... Teraz mam już tylko to do roboty... Przez 6 lat rosła we mnie złość, w październiku znalazłam sposób na jej wyładowanie: kravmaga. Wciąż to mój sposób na rozpierające uczucie gniewu, bezsilności... Na samotność, bo jedynie teraz tam wychodzę... Okazuje się jednak, że i kravmaga to mało- wczoraj mnie poniosło na treningu. Wyżyłam się na sparing partnerze, ja, ważąca od niego 30 kg mniej... Moim zdaniem to jego wina, że akurat dostał kopnięcie tam gdzie dostał, bo jakby nie kozaczył, nic by się nie stało. Gorzej, że później nie potrafiłam się opanować, napyskowałam mu, dałam się ponieść emocjom, nie potrafiłam dalej ćwiczyć, bo bałam się, że go zniszczę.... wręcz wyobrażałam sobie jak go kopię a on się zwija. Nie wiem co się ze mną dzieje...
Nie mam z kim o tym porozmawiać. Właściwie nie tylko o tym... Na siłę próbuję znaleźć sobie znajomych, przyjaciół, ale nikt na dłuższą metę nie chce się ze mną przyjaźnić.... Nikt nie chce ze mną rozmawiać, nikt nie pyta czy wszystko w porządku, co gorsza, nikt nie zauważył, że nie jest w porządku. Z treningów prawdopodobnie zrezygnuję, mimo iż polubiłam bardzo ten wysiłek, próbę samokontroli. Jest jeszcze coś- mężczyźni... Zawsze miałam małą samoocenę i jak jakiś facet na mnie spojrzał to czułam się ładniejsza. I tak zostało... Zapomnienia szukam w seksie. Już nawet nie mam moralniaków- raczej współpartnerzy mają, bo zwykle są to ułożeni faceci, wydawałoby się, że z wielkimi zasadami, a jednak ulegają pokusie... Nie raz, nie dwa... To mój chory sposób na znalezienie kogoś komu by na mnie zależało, ale im chodzi tylko o jedno.
Od jakiegoś czasu się zastanawiam, czy nie zakończyć tego- nie zniknąć... Mąż kogoś znajdzie, dzieci zapomną... Bo to moje życie do niczego nie zmierza...
Podobne tematy
Moim zdaniem musisz sobie zadac pytanie czy kochasz meza, czy zalezy ci na rodzinie. Jesli tak to walcz o to. Zawsze mozna porozmawiac ze spokojem. A ze masz ucUcie, ze twoje zycie zmierza do niczego to tak naprawde nie prawda. Wiem ze trudno w to uwoerzuc, ale tak jest. Uwierz mi. Mam teraz tak samo. Chcialam.pomoc rodzinie, ale ona chciala tylko pieniedzy, wiec sie wuprowadzilam z chlopakiem. I po tej pomocy, jesyem teraz najgorsza, i zostal mi kredyt do splacenia. A jednak mam nadzieje ze sie wsio ulozy, chociaz przyznam ze sie boje.
Przez 6 lat rosła we mnie złość, w październiku znalazłam sposób na jej wyładowanie: kravmaga. Wciąż to mój sposób na rozpierające uczucie gniewu, bezsilności... Na samotność, bo jedynie teraz tam wychodzę... Okazuje się jednak, że i kravmaga to mało- wczoraj mnie poniosło na treningu. Wyżyłam się na sparing partnerze, ja, ważąca od niego 30 kg mniej... Moim zdaniem to jego wina, że akurat dostał kopnięcie tam gdzie dostał, bo jakby nie kozaczył, nic by się nie stało. Gorzej, że później nie potrafiłam się opanować, napyskowałam mu, dałam się ponieść emocjom, nie potrafiłam dalej ćwiczyć, bo bałam się, że go zniszczę.... wręcz wyobrażałam sobie jak go kopię a on się zwija. Nie wiem co się ze mną dzieje...
Nie mam z kim o tym porozmawiać. Właściwie nie tylko o tym... Na siłę próbuję znaleźć sobie znajomych, przyjaciół, ale nikt na dłuższą metę nie chce się ze mną przyjaźnić.... Nikt nie chce ze mną rozmawiać, nikt nie pyta czy wszystko w porządku, co gorsza, nikt nie zauważył, że nie jest w porządku. Z treningów prawdopodobnie zrezygnuję, mimo iż polubiłam bardzo ten wysiłek, próbę samokontroli. Jest jeszcze coś- mężczyźni... Zawsze miałam małą samoocenę i jak jakiś facet na mnie spojrzał to czułam się ładniejsza. I tak zostało... Zapomnienia szukam w seksie. Już nawet nie mam moralniaków- raczej współpartnerzy mają, bo zwykle są to ułożeni faceci, wydawałoby się, że z wielkimi zasadami, a jednak ulegają pokusie... Nie raz, nie dwa... To mój chory sposób na znalezienie kogoś komu by na mnie zależało, ale im chodzi tylko o jedno.
Od jakiegoś czasu się zastanawiam, czy nie zakończyć tego- nie zniknąć... Mąż kogoś znajdzie, dzieci zapomną... Bo to moje życie do niczego nie zmierza...
Moim zdaniem powinnaś poszukać dobrego psychologa. Złość czuje każdy ale agresja to już "zły" objaw tego co się z nami dzieje. Psycholog powinien pomóc "poukładać" wszystko to co nosisz w sobie, dobre i złe emocje. Pytanie czy kochasz męża i dzieci i odpowiedź to tez bardzo istotne. Może jesteś tylko zmęczona powtarzalnością i wpadasz w depresję a być może miłość się wypaliła a w domu czujesz się jak w klatce. Poszukaj pomocy i zastanów się czego chcesz od życia? Jak ono miałoby wyglądać żebyś poczuła się szczęśliwa?
Twoje decyzje będą rzutowały na życie waszej rodziny i o ile dorosły facet łatwiej sobie poradzi gdybyś nagle jak to napisałaś "zniknęła" o tyle dzieci już niekoniecznie. Zastanów się co jest dla ciebie największą wartością, łatwo jest skrzywdzić kogoś kto jest bezbronny i na nic nie ma wpływu. No i przede wszystkim porozmawiaj z mężem, powiedz mu co się z tobą dzieje, co czujesz - może niekoniecznie o dupczeniu na boku - ale o uczuciach i emocjach.