Troska o dziecko czy chore ambicje rodziców?

Babo  powiem Ci tak,znam parę mamuś które swoje nie spełnione ambicje próbują spełnić na swoim dziecku
nie jestem przeciwna jakimś zajęciom dodatkowym jeśli się odbywają w miarę rozsądku,a nie że dziecko prosto ze szkoły biegnie na angielski,basen i taniec wraca do domu po 19 i ma jeszcze się uczyć
mam w rodzinie 20 latka,od jakoś 8 roku życia obserwuję jak zmieniały się jego zainteresowania,kiedyś jak miał 10 lat może  o tancu nie chciał słyszeć ,teraz to jego życie,na studia poszedł tylko po to aby matka się odczepiła
czy zaakceptuje zawód moich dzieci? sadzę że tak

Nigdy nie miałam takich ambicji, aby moje dziecko było najlepsze, najmądrzejsze, najładniejsze, więc tym bardziej nie robiłam niczego tylko po to, aby się nim pochwalić. Akceptuję wybory syna, bo wydaje mi się, że całkiem rozsądnie i odpowiedzialnie myśli. Owszem, czasem różne głupoty przychodzą mu do głowy, wtedy staram się z nim rozmawiać i przekonywać - na szczęście z dobrym skutkiem.
Choć sama jestem dla siebie bardzo wymagająca, to nigdy nie miałam parcia na posiadanie dziecka wybitnego, ważne było, aby nie było leniwe i dawało z siebie tyle, na ile jest je stać - nic na siłę. I przyznaję, że zawsze bawiły mnie stwierdzenia, których zresztą do dziś nie rozumiem, że największą dumą rodzica jest wychowanie lekarza czy prawnika, dla mnie najważniejsze jest, aby syn robił w życiu coś, co naprawdę kocha, co jest jego pasją, a przy tym daje mu to poczucie szczęścia. 

Tak, czasem dopadają mnie takie myśli, że być może mogłam gdzieś tam po drodze bardziej naciskać na jakieś dodatkowe zajęcia, być może bardziej go w ich kierunku popychać, bo zwyczajnie nie wiem czy w ten sposób czegoś dziecku nie odebrałam. Z drugiej jednak strony syn zawsze miał na tyle sprecyzowane zainteresowania, a przy tym pochłaniały mu one tak dużo czasu, że nie widziałam potrzeby tego zmieniać. Obecnie widzę też, że wraz z wiekiem, nawet bez naszego nacisku, syn sam wyrobił w sobie ambicje, zrozumiał, że aby mieć dobrą przyszłość, trzeba jej nieco dopomóc.

A dlaczego zaraz decydować? Nie lepiej spróbować delikatnie zainteresować tematem? Podpowiedzieć coś? Jak nie chce spróbować czegoś innego. Mnie rodzice nie zmuszali do niczego. Sama chciałam do szkoły muzycznej, sama chciałam jeździć konno, sama chciałam karate. Mimo zainteresowania plastyką nigdy nie chciałam chodzić na szkolne kółko, gdzie mi narzucano tematy i moi rodzice to szanowali. Prywatne lekcje niemieckiego miałam w trzeciej klasie, ale jak zaczęłam mieć niemiecki w szkole to przestali mnie posyłać na dodatkowe, bo nie było to zwyczajnie konieczne.
Moi rodzice podsuwali mi też różne książki. Mając 10 lat czytałam książki o archeologii i egiptologii, wiedziałam więcej niż 90% dorosłych na temat dinozaurów, ras psów i dziwnych gatunków zwierząt.
Jak widzę te dzieciaki zasuwające od rana do nocy z ambicji rodziców to mi jest zwyczajnie szkoda i cieszę się, że ja byłam dzieckiem jeszcze zanim się zaczął na dobre ten cholerny wyścig szczurów. Miałam dzieciństwo spędzone na zabawie - po odrobieniu lekcji mogłam robić to, na co miałam ochotę, a nie to co mamusia sobie wymyśliła. Może właśnie dlatego obecnie mam masę zainteresowań i cały czas przybywa nowych - bo mi tego wszystkiego zawczasu nie obrzydzono.
Poza tym widzę codziennie takie "ofiary" rodzicielskiej ambicji jak jeżdżę konno. Widać, że część dzieci z uśmiechem leci na te lekcje jazdy i są w to na 100% zaangażowane mimo, że to tylko dzieci. I te robią zwykle niesamowite postępy. Natomiast te, których rodzicom się coś ubzdurało, a dzieciaki się zwyczajnie boją tych kucyków albo nie mają do tego wszystkiego serca przeżywają traumy, histerie. Dziecko beczy, matka wrzeszczy, instruktor dostaje piany na ustach, koń jest zdenerwowany, bo nie wie o co ludziom dookoła chodzi. I po co? Nawet jak dzieciak za parę lat wystartuje w zawodach, zdobędzie jakiś tytuł, to przy pierwszej nadarzającej się okazji rzuci to i kijem nie ruszy, tylko pretensje będzie miał do rodziców, że mu zmarnowali dzieciństwo. Tylko po co ten stres przez całe dzieciństwo i wyrzucone w błoto ogromne pieniądze? No po co?

Faktycznie rodzic może się nie doczekać sytuacji, kiedy dziecko przyjdzie do niego z listą "1. balet, 2. angielski, 3. jazda konna, 4. kółko chemiczne".
Rodzic ma oczy, uszy i powinien robić z tych narządów właściwy użytek. Dzieci od najmłodszych lat zdradzają jakieś zainteresowania. Wystarczy je dostrzec i delikatnie pokierować. Jestem przeciwna narzucaniu dziecku zajęć, na które ono nie ma najmniejszej ochoty w myśl idei "może się zainteresuje". Albo idea jeszcze gorsza - "bo to mu się na pewno w życiu przyda". Przyda się na pewno sprawnie działający mózg, a ten najlepiej się ćwiczy poprzez zajmowanie się takim działaniem, które w dziecku wzbudza autentyczne zainteresowanie.

Gojka zgadza się mozna pokazac dziecku np,na czym polega taniec,czy granie na jakimś instrumencie,niech spróbuje,ale jeśli się nie nadaje do tego i nie chce to nie zmuszać
zmuszając do czegoś czego  nie lubi jest niedobre i efektów z tego nie bedzie

Oj nie każde dziecko, nie każde. Zwykle jest tak, że w pierwszej klasie dzieci chcą chodzić "na wszystko". Tak było ze mną, jak byłam dzieckiem, tak było z moim rodzeństwem i tak było z moimi dziećmi. Im są starsze, tym bardziej wiedzą czego chcą, a czego nie chcą. Córka (11 lat) jest bardzo ambitna i pracowita, więc chodzi na dwa języki obce (sama się domagała) a syn (9 lat) uwielbia sport, zwłaszcza piłkę nożną (świata poza nią nie widzi) więc nawet jak jest chory to się wyrywa na trening. Przerabialiśmy jednak i karate i tenis i taniec, jednak dzieciom się to nie spodobało. Zobaczyły jednak, pochodziły kilka miesięcy czy nawet ze dwa lata i same zdecydowały czy chcą kontynuować. Teraz córka sama zdecydowała, że chce znowu chodzić na taniec, więc chodzi. Myślę, że nic nie można robić na siłę, ale zachęcać jak najbardziej.