MAM JUŻ DOŚĆ

tak ten jego duży ruch to nic innego jak wybór towarzystwa kumpli i wspólne libacje alkoholowe i palenie marihuany a potem wydzwania czy może do domu wrócić. Miał mieć dziś wolne no ale przecież wczoraj rozwalił kasę to trzeba znowu zarobić na zabawę. I w południe sms czy się z nim spotkam po pracy(czyli ok 1 w nocy gdzie jestem w 6 miesiącu ciąży) pogadać bo przecież on chce być ze mną całe życie i pójdzie się leczyć (czyli standardowo 2-3 wizyty u terapeuty i już jest zdrowy). Stara śpiewka znam to już aż za dobrze.
Jeśli chodzi o szczerą rozmowę to uwierz mi że milion razy próbowałam z nim porozmawiać, wyciągnąć coś z niego a on zawsze milczy albo mówi że nic złego nie robi. Proponowałam mu nawet żeby list do mnie napisał jak nie chce mi prosto w twarz powiedzieć co się dzieje i nic wieczne obiecanki cacanki.
Nie żebym cały czas na niego jechała czy coś bo też go po części rozumiem, wiem dołują go długi i jeszcze drugie dziecko, to że mieszkamy u moich rodziców i mój tata po odwyku znowu zaczął popijać ale to nie powód żeby tak być nieodpowiedzialnym.

Ja osobiście bym radziła oznajmić mężowi, że dopóki nie zacznie się leczyć to nie ma co liczyć na powrót do Ciebie.
Tym razem nie 3 wizyty, tylko do skutku. Poczytaj trochę na portalach temu poświęconych, pewnie można takiego delikwenta wysłać na przymusowe leczenie. Zrób coś z tym, bo gdy i tym razem ulegniesz, to on już będzie miał 100% pewności że zawsze go przyjmiesz, nawet gdy będzie olewał Twoje prośby i groźby. Spełnij w końcu jakąś z gróźb... pokaż mu że to on nie ma wyboru, a nie Ty.

Niestety miałam w swoim pierwszym związku podobnie... to, że nie odbiera, nie oddzwania i nie widzi w tym nic złego... to oznacza, że słabo mu zależy.
Nie mysli o tobie, o twoich uczuciach i o tym, że się martwisz. Albo jest takim egoistą zapatrzonym w siebie albo sytuacja go przerosła.
Niestety konsekwencje ponosi kobieta i dzieci... bo on pasuje... bo to znaczy? zabiera zabawki idzie do innej piaskownicy? Nieodpowiedzialność.

Doradzam konsekwentne trzymanie sie twoich ustaleń. Ale też nie ustawiaj, go nie marudź, nie wyczekuj. Bo to go tylko oddala.
Po prostu złóż wniosek o alimenty na siebie i dzieci abyś miała zabezpieczenie finansowe. Niech zobaczy, że słów na wiatr nie rzucasz. A jeżeli nic się nie zmieni to pewnie będziesz zmuszona swoje groźby wprowadzic w życie.
To w końcu jego slowa, że "pasuje". On chce na tobie wymusic określone działania. Chce wywalczyć dla siebie wolność , strasząc Ciebie.
Dojrzali ludzie tak nie robią.

13 lat bylam w takim małzenstwie.Eks ciagle pracowal ,wychodzil rano i przychodzil w nocy.Dorabial ,a własciwie nigdy nie mial pieniedzy ,oprócz pensji...Wylaczony telefon ,obiecywanie ,ze wroci o 17,wracal o 2 w nocy .Tez nic nie robił....Moja wina była ,ze pil ,bo ja ciagle sie go czepialam.Typowe dla alkoholika.Ja odeszla po 13 latach ,nie mialam juz siły.Nabawilam sie wspoluzaleznienia.Jedynie twarde warunki i leczenie.Bez tego raczej sie nie zmieni.A ciezko zyc kiedy jest sie bezsilnym wobec zachowań partnera,w ciagłym strachu i kontrolowaniu czy i kiedy , w jakim stanie wroci do domu.wWrto pomyslec o sobie,chociaz wiem ,ze lek przed samotnoscia i obawa ,ze samej sobie nie poradze jest duzy.
Jednak takie zycie jest nic nie warte ,szkoda czasu.

Asiu, zawsze jest jakieś wyjście. Jak sama zauważyłaś, jest wiele kobiet w podobnej sytuacji. Jednak jakoś dają sobie radę, żyją przynajmniej spokojnie. Pewnie że potrzebna jest pomoc na samym początku, ale z pewnością i Ty ją znajdziesz. Jeśli nie w rodzinie, to może w odpowiednich instytucjach, w mops-ie, centrum pomocy rodzinom. Zawsze są jakieś dodatki, co prawda nie są one wielkie ale zawsze to coś. Jeśli zdecydujesz się na rozwód, to oczywiście powinnaś podać męża o alimenty. Należą się one dzieciom, niech ojciec odczuje przynajmniej tak, że ma dzieci.

u mnie nadal cisza, on się nie odzywa i ma wszystko w ....... wczoraj z tego wszystkiego nawrzeszczałam na niego, bo zobaczyłam jak na fb wyszukiwał jakiejś dziewczyny (twierdzi że jej nie zna oczywiście). Zabolało mnie to bo mną się nie interesuje, odsunął mnie już dawno ze swojego życia i ciężko się z takim czymś pogodzić. On niszczy nasz związek ale oczywiście cała wina jest moja. Tak samo za kilka dni ma urodziny a już miesiąc temu poinformował mnie że będzie je spędzał w pracy i tam je urządzi. Ja mu nie jestem potrzebna do niczego oprócz tego żeby miał nocleg.

nie wypisuje jaka to ja jestem biedna, założyłam post aby w nim wyrzucić z siebie swoje odczucia bo obecnie nie mam z kim pogadać. Kobiety które tkwiły, tkwią w takich związkach wiedzą że to wszystko nie jest takie łatwe jak Tobie się wydaje. Czasem do pewnych decyzji trzeba dojrzeć a ja na razie chce urodzić dziecko a potem będę brała się za resztę życia. Czasem trzeba sobie wszystko krok, po kroku poukładać - ja przynajmniej tak mam.