Miłość....jak powinno być...

Wydaje mi się, że jest to kwestia nie posiadająca właściwego rozwiązania. Na te pytania nie można udzielić jednej prawidłowej odpowiedzi, bo ile związków tyle różnic. U jednych czasem coś się trochę popsuje ale po chwili wraca do normy, albo jest obecne co jakiś czas przez cały czas ale nie jest destrukcyjne. U innych znowu jest ok, po jakimś czasie coś tam nieistotnego się pojawi, coś zazgrzyta i okazuje się, że jest to kamień który po jakimś czasie pociągnie za sobą całą lawinę i w konsekwencji związek się rozpada. Myślę, że w związku powinno być przede wszystkim silne uczucie do siebie nawzajem które będzie podtrzymywać płomień, a poza tym zaufanie, wzajemna przyjaźń i szacunek do partnera, do Jego decyzji i wolności osobistej. A także - coś o czym zwykle się nie pamięta - szacunek i neutralny stosunek do przeszłości swojego partnera. No i oczywiście bardzo istotna sprawa - odczuwanie przyjemności i chęć na częste kontakty cielesne bo to oprócz uczucia i innych ważnych kwestii - jest bardzo ważne i cementuje związek :-). I przede wszystkim przestrzeń osobista dzięki ktorej nie ma "duszenia się" w związku.

Co kto lubi i czego kto potrzebuje, tego szuka i na to się godzi. Ja akurat lubię jasne sytuacje. Lubię wiedzieć na czym stoję - to daje mi poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego, bez którego nie potrafię trwać w związku. Jak dla mnie to partner musi znać i respektować moje oczekiwania, plany, marzenia, niepokoje - tak samo jak ja jego. Jest dla mnie absolutnie koniecznie abyśmy oboje dążyli w tym samym kierunku i nie ma tu miejsca na niedopowiedzenia, niepewności i takie tam.

I tak i nie Pomimo wielkiej miłości i chęci bycia razem nie musimy być wcale we wszystkim zgodni. I to normalne jest, bo jesteśmy nie tylko parą, ale przede wszystkim dwiema osobnymi jednostkami. Inna sprawa, czy warto kruszyć kopię o to, że w moim rodzinnym domu jadało się fasolke z bułką tartą, a u niego z sosem pomidorowym... Grunt, to znaleźć wspólną strategię na każde życiowe wyzwanie.

To chyba każdy czuje inaczej. Dla mnie - kiedy te minusy przesłaniają plusy Kiedy tego z czym absolutnie nie mogę żyć i dalej tego akceptować, jest więcej i/lub bardziej jest znaczące niż to bez czego nie mogę życ.

Ale czy nie jest tak, że zadając sobie takie pytania,  odpowiadając musimy uświadomić sobie, czym dla nas jest ta miłość, czego od niej oczekujemy... jak się chcemy czuć.
A to wbrew pozorom nie jest takie łatwe.
Przyzwyczajenie, lęk przed samotnością, presja ze strony rodziny, chęć ucieczki z domu rodzinnego, a także i nuda "popychają" nas w uczucie nie do końca dla nas szczęśliwe i szarpiemy się z tym uczuciem, wmawiając sobie..."przecież ja ją/go kocham"...