Toksyczna miłość.

Witam wszystkie kobietki.
Mój problem zaczął sie o tego, ze rok temu, dokładniej 25 sierpniu poznałam mężczyznę. Tej daty nigdy nie zapomnę. Był to chłopak o 2 lata młodszy ode mnie. Od razu wiedziałam, że to nie bedzie osoba o której uda mi sie łatwo zapomnieć. Poznaliśmy sie na grillu u naszych wspólnych znajomych. Nawiązała sie miedzy nami rozmowa i tak od słowa do słowa wyszło ze Pan P jest obecnie na przepustce ponieważ przebywa w Ośrodku Poprawczym, ale jakoś mnie to do niego nie zraziło ( a wrecz przeciwnie). Po tym grillu przez blisko tydzień byłam u znajomych prawie dzień w dzień, ale chyba każda z Was domyśla sie ze głównym powodem dla którego jeżdziłam tam był On. Dogadywaliśmy sie świetnie, ale nastał dzień w którym musiał wsiąść do pociągu i wrócić tam gdzie wcześniej przebywał i kontakt sie urwał. Cały wrzesień przeczekałam myśląc o nim prawe cały czas. W październiku wzięłam sprawy w swoje ręce i znalazłam adres do osrodka w którym był. Przełamałam sie i napisałam list. Po tygodniu dostałam sms, właśnie od niego. Napisał, że dziękuje za list.  Nawet nie wyobrażacie sobie jaka to dla mnie była radość dostać takiego mozna by powiedzieć głupiego smsa.Następnego dnia zadzwonił i tak codziennie rozmawialiśmy prawie po 45 min( bo tylko tyle mógł mieć telefon przy sobie). Pod koniec października oznajmił mi że w listopadzie dostał przepustkę i bedzie na świeto zmarłych w domu (zaraz później miał znów wrócić na ośrodek). I w końcu nadeszła ta chwila. Przyjechał. To były najlepsze chwile w moim zyciu. W pewnym momencie zostaliśmy sami. Ja, On i blask księżyca. Było tak przyjemnie. Koło godziny 3 ja musiałam wracać do domu, ale obiecałam że za dwa dni znów przyjade. Niestety już nie mogłam przyjechac do niego. Pan P wraz ze swoim przyjacielem wpadli na genialny pomysł i próbowali dostać się do mojej wioski. Niestety koło godziny 6 rano wylądowali w Areszcie Śledczym. Sprawa była na tyle poważna, że zostali zamknięci w wiezieniu na blisko 5 miesięcy. Tak zaangażowałam sie w ten związek, że dałam z siebie wszystko. Robiłam paczki, pisałam listy, chodziłam na widzenia. Zaprzyjaźniłam sie z jego rodziną. Można powiedzieć ze pokochałam jego rodzinę jak własną. taka mała uwaga, kiedy byłam na widzeniu obiecywał mi gruszki na wierzbie (pójdzie do pracy, pomoże mamie itp) 21 marca wyszedł ! kolejny dzień w którym skakałam ze szczęścia jak głupia. Dostałam wiadomość ze wyszedł jak byłam w szkole i nie mogłam usiedzieć na lekcjach. Postanowiłam że nie pojade tam w ten dzień w który wyszedł zeby dać mu troche spokoju, ale następnego dnia już od południa siedziałam u jego mamy i czekałam aż przyjdzie od znajomych. Przyszedł, ale w stanie wskazującym. Przyszedł do domu z przyjacielem i dalej pili alkohol. Wieczorem jak już wszyscy poszli spać, zostałam tylko ja i on w kuchni. I znów doszło między nami do czegoś wiecej. W sumie nie byliśmy ze sobą, ale coś nas do siebie (przynajmniej tak mi sie wydawało) ciągnęło. Ja wiem ze go kocham, ale nie jestem pewna co on do mnie czuł. Przez cały kwiecień, jeżdziłam tam. kłóciliśmy sie, godziliśmy, ale nie jak para tylko jak dobrzy przyjaciele. Na długi weekend majowy wypił za dużo i postanowił że przyjedzie do mnie na noc. Nie wiem czemu sie na to zgodziłam, ale zabrałam go. Jadąc do mnie do domu Pan P stwierdził że mnie kocha, ze chciałby mieć ze mną dziecko. I znów pozostaliśmy sam na sam. Ostatnio zaczęło sie wszytko psuć, zaczęłam źle czuc sie z rana, miesiączka spóźnia mi sie już 11 tygodni. Powiedziałam Mu to, ale Pan P. nie zachowal sie jak dorosły męzczyzna tylko jak zwykły gówniarz. Stwierdził ze jeśli jestem w ciąży on zrobi testy na ojcostwo, bo on mi nie wierzy że to może być jego dziecko. Kocham go, i nie mogę przestac o nim myśleć, czuje sie coraz gorzej ale nie fizycznie tylko psychicznie. Boje sie myśli że mogę zostać sama z dzieckiem. Problemem Pana P. jest też to że on wrecz kocha pić alkohol i jest strasznie agresywny po nim. Jakiś tydzień temu od jego szwagierki dowiedziałam się również że spotyka sie z inna dziewczyną. Czuje sie jak idotka.  Wiem ze mogłam myśleć o tym wcześniej, ale same rozumiecie że jak człowiek jest zakochany to nie myśli racjonalnie. Zwłaszcza jak chłopak mówi dziewczynie ze ją kocha, że chce mieć z nią dziecko i spędzic reszte życia razem z nią. Ja na prawde myślałam że miedzy nami ułoży sie i jak mu powiem o prawdopodobnym dziecku to bedziemy szczęśliwi. Nie wiem co mam teraz zrobić, proszę Kochane Kobietki pomóżcie mi !