Jak pomóc facetowi?

Nie doszłam do polowy Twojego postu i już myślałam o depresji. Potrzebna będzie koniecznie pomoc z zewnątrz, psycholog, terapeuta, psychiatra. Sama temu nie zaradzisz, możesz tylko być i wspierać

Problem polega na tym, że on o specjaliście nie chce słyszeć?! Wczoraj spotkałam się z nim i powiedziałam, że odnoszę wrażenie iż powinien spotkać się ze specjalistą jeśli chodzi o jego nastrój. Uznałam, że przecież to nic zdrożnego pójść po radę do innej osoby, która ma pojęcie o wielu sprawach, że mu chetnie potowarzyszę, jeśli chcę. Usłyszałam, że on nie pozwoli zrobić z siebie wariata, bo jak na razie daje sobie radę z zyciem i pomocy psychologa nie potrzebuje.

Opadły mi ręce, tłumaczyłam, że ja nie chce zrobić z niego szaleńca, ale czasem spotkanie ze specjalistą pomaga, ze wiele osób chodzi do terapeutów aby się wygadać, że jedno spotkanie to nie wyrok, a może coś pomoże... Jednakże nie daje się przekonać...

Osobiście zdaję sobie sprawę, że depresja jest chorobą, na którą należy zwrócić uwagę i im szybciej rozpocznie się z nią "walkę" tym dla chorego będzie lepiej. Bo przecież jest uleczalna!
Według mnie specjalista nie jest czymś złym, bo pamiętam jak moja mama była w depresji 2 razy w swoim życiu. Udało jej się wyjść z choroby tylko dzięki pomocy z zewnątrz, ale pamiętam też jak jej było ciężko.
Problem polega na tym,że on nie chce sobie sam uzmysłowić że jego stan jest chorobą! Chciałabym mu jakoś uświadomić i przekonać, że warto o siebie zawalczyć. Wiem, że spokojna, nieograniczona rozmowa by pomogła, ale jak zaczynam mówić o tym problemie, on ucina rozmowę i po prosty wychodzi i kończy spotkanie...

Możliwe... Ale zauważyłam, że ilekroć zaczynam temat odnośnie lekarza on się irytuje, a na każde moje pytanie, odpowiada "nie wiem"...
Zastanawiam się jak pokierować rozmową, aby naprowadzić ją na dobry i sensowny tor

Niestety uparty ten mój, jak osioł!! 
Uznał, że wie iż terapia polega na rozmowach wspierających, które mają mu pomóc zrozumieć problem, przebaczyć samemu sobie, zacząć coś działać a nie wracać do przeszłości itp. Uznał, że skoro tak, to ja mogę z nim takie rozmowy prowadzić. Bo w końcu miałam psychoterapie na studiach itp. Problem w tym, ze ja miałam podstawy i nie wiem czy podołałabym zadaniu...

Nie wiem od czego zacząć i czy warto...

Nie możesz, ja miałam kilka psychoterapii na studiach, również w formach warsztatowych, co nie uprawnia mnie bezpośrednio do prowadzenia terapii, ani nie dało odpowiednich ku temu umiejętności, jedyne co to widzę u osoby dużo więcej niż przeciętny człowiek, jestem dobrym słuchaczem, potrafię wyciągnąć z człowieka dużo informacji, nawet jeśli ma opory, ale do terapeuty mi daleko. To tak jakbyś próbowała leczyć zapalenie płuc herbatą z miodem. To prawdopodobnie depresja a nie zwykła chandra, przy której pomoże zwykła rozmowa.

Przykro mi:( Nie wiem, co jeszcze mogłabyś zrobić, jak się zachować. To takie trudne.  Nie rezygnuj z terapii, choćby się nie wiem jak zapierał, że poradzi sobie z tym sam. Bo widzisz, że sobie nie radzi...Wiem, łatwo mówić. A może to jest próba dla Waszego związku? On czuje, a właściwie powinien czuć, że stoisz przy nim murem... Tak to jest z tą chorobą: (Nie wiemy tak naprawdę co siedzi w jego głowie. Co myśli i czuje. Chciałbym Ci coś doradzić, ale nie bardzo wiem co. Takie huśtawki nastrojów wiążą się z niepewnością, co będzie dalej - znam to z własnego otoczenia. A najgorsze było dla mnie uczucie, kiedy nie wiedziałem, czy ta osoba sobie czegoś nie zrobi. Miałem dość tych emocjonalnych huśtawek, nie miałem już do tego siły. Trzymaj się Kochana mocno!

Nakłoniłem wraz z rodziną siłą wręcz do terapii, którą później przerywał i wznawiał, odstawiał leki, potem znowu brał. A ja nie mogłem nic zrobić, tylko patrzyłem na jego cierpienie. Denerwowało mnie to, że on nie może się otrząsnąć, zacząć żyć jakoś inaczej, wyrwać się z tego stanu. Potem psychiatra stwierdził, że skoro poszedł do innego psychiatry, to ten już go nie chce wziąc na siebie i koło się zamknęło:( Tak jest do dzisiaj:( Także jeśli terapia, to tylko pod stałą kontrolą, a nie tak jak w 'moim' przypadku. Czułem, że zachowuję się jak egoista, bo miałem dość, a chciałem sam normalnie żyć:(

Wiem, że jest Ci Ciężko. I tak jak piszesz, czasem nie sposób tę granicę pomiędzy narzucaniem się a chęcią pomocy wyczuć...żeby ta osoba tego źle nie odebrała. Najgorsze, że on nie chce z Tobą rozmawiać w o ogóle. Jakąkolwiek podejmie decyzję - uszanuj ją, no bo będziesz miała inne wyjście? Jednocześnie daj mu do zrozumienia, że ma dla kogo żyć, jak ważny jest dla Ciebie - nawet po(odpukać) zerwaniu z jego strony. Ty się nie poddawaj, widzę jak ci na nim zależy. Tylko niestety może być tak jak napisałem - ta frustracja i smutek w Tobie narośnie:( Spróbuj jeszcze przy nim trwać. Może pogadaj z kimś z jego najbliższego otoczenia, gdy nie ma z nim kontaktu. Nie wiem... Przykro mi jest teraz...

Naprawdę nie wiem... ja też bardzo nie lubię odrzucenia, kiedy nic nie mogę zrobić, poradzić sobie z bezsilnością. a mam teraz niestety taki okres w życiu, że mam tak często:(
może Ty sama poradziłabyś się jakiegoś fachowca, co zrobić, jak się zachować w takiej sytuacji, skąd czerpać siłę...:( Naprwdę nie wiem co Ci doradzić...Gabrysiu, trzymaj się! On to z czasem doceni. Tylko musisz być silna. Nie zrażać się. Trwać. On teraz nie jest sobą.Nie radzi sobie...  Pamiętam, że wspominałaś, że on od Ciebie oczekiwał, abyś mu pomogła wyjść z tego stanu. Tylko jak to zrobić, skoro jest taki niedostępny?

No pomyśl....bo tak to tylko się męczysz i szamoczesz w tej całej sytuacji... czasem człowiek nie jest w stanie unieść ciężaru...i nie ma nic złego w pomocy specjalsity...:) miejmy nadzieję, że to wszystko się dobrze ułozy:) I bardzo Ci tego życzę:)

Dziękuje Norbi za wypowiedź. Otóż wiem, iż on ma pasje, wiem co lubił robić i chętnie sama zadziałałabym w kierunku, aby ponownie wrócił do swoich zainteresowań... Jednakże w tym momencie jest to niewykonalne, ponieważ nie mogę się do niego dobić. On nie odbiera telefonu ani nie odpisuje na smsy, wiec nawet aby umówić się na spotkanie i porozmawiać w sposób przyjemny (jak to nazwałeś) jest trudno.
Wiem, że w głębi sam widzi problem i woła o pomoc (prosił bym go odczarowała) ale poza tym jest dobrym człowiekiem, jednakże nie umie sam w siebie uwierzyć. Problemy jakie pojawiły się w jego życiu i skumulowały w jednym momencie po prostu uświadomiły mu, że całe życie ma pod górkę, że nie warto się starać bo i tak starania nie przyniosą nic dobrego. A tak przecież nie jest!
Sama byłam chodzącym problemem, miałam dość wszystkiego, jednakże gdzieś w głębi tliła się nadzieja na poprawę - on tą nadzieje również posiada, jednakże boi się zawierzyć. Boi się ponownego zranienia, ponownego cierpienia - zrozumiałe. Każdy w życiu dostał od losu w du** i wystrzega się/jest ostrożny w pewnych sprawach (ja sama taka jestem i nie wstydzę się tego powiedzieć na głos). A on sam przyznał się, że jest bardzo wrażliwy i boi się, że ponownie zostanie zraniony...

Pytasz o mój stosunek do niego - to jeszcze nie jest miłość (bo za krótko=moje doświadczenie), jednakże jest mi bliski i ważny. Zalezy mi na nim i chciałabym aby mu się dobrze wiodło w życiu, ze mną lub beze mnie (choć wolałabym to pierwsze wyjście). Chciałabym mu pomóc, jednakże nie mam pomysłu, jak do niego dotrzeć. Wiem, że smsy ode mnie czyta, ale jak to kiedyś mówił "wiem, że jest Ci przykro, ale ja nie mam siły i ochoty na pisanie. Mam wszystkiego dość".
Przyznaję, że czuje iż to jest ponad moje siły, ale mam gdzies nadzieję, że się może coś uda w kierunku pomocy. Nie wiem tylko co i jak zrobić.

Czytałam kiedyś artykuł o tym, jak jedna kobieta użyła podstępu aby pomoc znajomej, która miała depresję. Sama udała, że ma tą chorobę i w ten sposób wzbudziła niepokój u znajomej, która zawiadomiła lekarza do domu a ten naturalnie po rozmowie z kobietą zajął się prawdziwą pacjentką. Problem w tym, że one mieszkały razem i taki podstęp mógł się udać... A w moim przypadku nie wiem jak będzie...