Jak dziś kształtuje się młodego Polaka - Wasze metody i obserwacje.

Moje dziecko od najmłodszych lat uczone jest tolerancji i poszanowania odmienności. Odkąd pamiętam tłumaczyłam synowi, że to, że ktoś nosi okulary, jest gruby, mniej sprawny fizycznie, gorzej się uczy czy też wychowywany jest tylko przez jedno z rodziców, w żadym wypadku nie czyni go kimś gorszym. Mało tego, właśnie takie dziecko, kiedy wyciągnie się do niego rękę, może okazać się najwspanialszym przyjacielem. Oczywiście z czasem tematy stawały się coraz bardziej dorosłe. Dziś, kiedy syn przynosi do domu jakieś niezrozumiałe dla mnie opinie, to tłumaczę, że jest w błędzie i wyjaśniam dlaczego tak uważam.

Najważniejsze wartości, które staram się przekazać, to szacunek i tolerancja dla drugiego człowieka (bez względu na jego wygląd, pochodzenie, wyznanie czy orientację seksualną), brak egoizmu i kultu pieniądza. Staram się też wpoić mu, że uczy się dla siebie i dla swojej własnej przyszłości, że ma żyć szczęśliwie i w zgodzie z sobą samym, ale równocześnie tak, aby nikt nigdy przez niego nie płakał.

Marka Ragnos mógłbyś rozwinąć temat? Bo chyba potraktowałam Twoją wypowiedź jako prowokację.

Twierdzisz, że nie warto uczyć dziecka tolerancji, uczciwości, nie-miłości do dóbr materialnych bo to przestarzałe wartości?

Marka Ragnos, widocznie kierujemy się w życiu innymi wartościami, dlatego nieco inaczej wychowujemy swoje dzieci i nieco inne informacje im przekazujemy. Mnie pieniądze życie ułatwiają, ale nie są celem samym w sobie, podobnie jak staram się żyć po swojemu, w zgodzie z sobą samą, ba, nawet szczęśliwie, ale nikogo przy tym nie krzywdzę, bo nie jest mi to obojętne - te same wartości przekazuję mojemu dziecku. I może się zdziwisz, ale te archaizmy sprawdzają się - moje dziecko ma wysokie poczucie własnej wartości, jest pewne siebie, zaradne, wydaje się być poukładane i całkiem szczęśliwe, ma przy tym sporą dawkę rozsądku i odpowiedzialności, a równocześnie wrażliwość na krzywdę drugiego człowieka, co w jego wieku (prawie 16 lat) wcale nie jest takie oczywiste.
I nieważne, że brzmię archaicznie czy też banalnie...

Spokojnie, takie miejsca, jak to forum, są między innymi po to, aby dyskutować, a każdy z nas miał możliwość przedstawić swój własny punkt widzenia. Nie poczułam się zaatakowana, za to chciałam pokazać, że w przypadku mojego syna to podejście do wychowania całkiem dobrze się sprawdza - oczywiście na tę chwilę, bo co będzie za lat kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt dopiero przyszłość pokaże .

Jakie będą w przyszłości nasze dzieci - zależy od nas samych i naszego ich wychowania. Dziecko powinno poznać i smak porażki i zwycięstwa.Nie wolno dzieci zamykać pod kloszem,ani chować pod "spódnicą",dziecko należy nauczyć wszystkiego, bo czasami my chcemy jak najlepiej,wpajamy dziecku wartości,a życie i tak pisze swoje scenariusze,niekoniecznie zgodne z naszymi wcześniejszymi założeniami.Moim zdaniem dziecko powinno bawić się tak z dziećmi prominentów jak i dziećmi ze slamsów.A, że jest inaczej, wiemy o tym doskonale, my to rozumiemy,ale jak to wytłumaczyć dziecku?,że ojciec milionera nie pozwala bawić się z biedniejszym? Pod tym względem jest to - mówiąc oględnie - do kitu. Nie powinno być równych i równiejszych, bo wszyscy jesteśmy przecież ludźmi, chociaż przeczytałam kiedyś wspaniały slogan :.....wszyscy ludzie zrobieni są z tej samej gliny,ale nie w tej samej formie....Ważne, żeby nasze dzieci były samodzielne,pracowite,kulturalne,a z resztą sobie poradzą.