Czy warto się poświęcić dla partnera

Wlasnie nie. Pracy nie moge znalezc, nie jestem niezalezna, jezyka sie ucze, ale zle sie tu czuje i nie wiem czy przywykne..Najgorsze ze o prace strasznie trudno

Poświęcenie się ma, według mnie, negatywne konotacje. Często osoba poświęcająca się oczekuje wdzięczności, a gdy nie jest okazywana na każdym niemal kroku, wówczas następuje wypominanie.

Zupełnie czym innym jest decyzja, by - jak w Twoim przypadku - żyć z partnerem poza Polską.

Poświęcać nie warto - ale chyba warto byc z kims, z kim jest się szczesliwym i tam gdzie sie dobrze czujemy i znalezc jakis kompromis. Daj sobie czas na przemyślenie, czy musisz juz podjac decyzje?

a gdybys sprobowala jednak sie pouczyc. Wiem , ze poczatki sa trudne. Ale da sie . zapewniam.

Bo jesli sie dogadujecie, kochacie, widzicie siebie razem, to chyba nie myslisz o rozstaniu.
A co on na to ?
czy Cie wspiera?

Z nim jestem szczesliwa, ale nie w miejscu w którym przebywam. A to jest dla mnie wazne. Nie bede wciaz czekala na faceta z obiadkiem. Ja tez chce cos robic pozytecznego.  Trochę trace już moje zdrowie, ostatnio już wszystko widzę w czarnych kolorach, do tego czuje się bezużyteczna, beznadziejna, wciaz płacze, nie wychodze z domu zreszta leje to po co wychodzic:) Planuje jechac na troche do polski w lipcu. Mam duze oparcie psychiczne z mamie. Rozejrze sie za pracą i stwierdze gdzie mi lepiej. Czy samej w polsce ale szczesliwa, czy z ukochanym za granica ale przygnebiona i z deprechą..

Na początku bardziej mnie pocieszał, mówiąc, że jak znajde prace bedzie mi lepiej itd itd, teraz już nie ma argumentów bo sam widzi jak jest z ta pracą i pyta tylko jak się czuję, a ja kłamię, mówiąc ze dobrze, ale wystarczy na mnie spojrzeć i można sie domyślic ze tak nie jest. Co do języka to porozumiewam się, uczyłam codzień na kursie i poza nim, duzo czasu poswiecalam w domu, ale od pewnego czasu nie mam juz mobilizacji i zadnego bodzca. Gdybym miala jakakolwiek prace, coś by mnie napędzało do dalszej nauki. Czuję sie taka zmęczona psychicznie. A nie mam 20 lat zebym czekała i sie łudziła. Jestem niecierpliwa w tym wszystkim, bo lata lecą a ja nic nie mam poza czarnymi myslami. Sorki ale sie rozpisalam, mialo byc o poswieceniach a moje wypowiedzi powinny chyba trafic do innego działu- o problemach psychicznych

Obecnie na pewno tego nie zrobi. Jest zakochany w tym kraju, a tak naprawdę to tez nie ma tu stałego zajęcia i jest wykorzystywany, bo jest Polakiem. Oczywiscie nie ma co porownywac, bo w polsce nie bylibysmy w stanie utrzymac sie z jednej pensji. Ale pieniądze nie są dla mnie najwazniejsze. On ma w polsce dom,  mielibysmy gdzie mieszkac, wystarczy go wyremontować, potem znaleźć pracę i żyć. Czy wszyscy muszą wyjezdzać? I łasic się na te wysokie zarobki? tez z początku byłam w szoku, jak ludzie tutaj żyją, na wszystko ich stać, państwo pomaga, nie zostawi nikogo w potrzebie. Trudno, nie urodziłam się w norwegi i muszę radzić sobie w polsce. Przez 29 lat potrafiłam. Teraz tez dałabym radę! Masz racje, nie można robic czegoś wbrew sobie. Bo z moimi humorami ja tez wreszcie zacznę go dobijać i sam będzie sie chcial mnie pozbyc, bo kto chce miec w domu chodzącą depresje:)

Nikt.
I zaden czlowiek ( najswietszy ) tego dlugo nie wytrzyma.

Co mozesz zrobic:
Powiedz mu spokojnie , ze takie sa Twoje odczucia , bez wypominania.
Po prostu :jest mi zle. Nie spelniam sie . To i to jest dla mnie wazne.Tego i tego chce w zyciu.Kocham Cie .
Poradzmy cos.

I potem daj mu czas. Nie nalegaj, nie ponaglaj. Niech przemysli. Ja wierze, ze jak ludzie sie kochaja i mysla o sobie poawaznie to sie DOGADAJA.  I z  kazdej sytuacji wyjda obronna reka.

Co nie znaczy , ze bedzie latwo.

zdziwiło mnie że swojemu chłopakowi mówisz , że wszystko dobrze skoro jest całkiem odwrotnie.
może gdyby wiedział że cierpisz spojrzałby na sprawę pod innym kątem.
może uzyskałabys od niego wsparcie, a może nic by się nie zmieniło i pozostawiłby decyzję o Twoim wyjeździe tylko Tobie?
nie wiadomo póki  z nim na spokojnie nie porozmawiasz.

nie wbrew sobie, nie kosztem siebie, ale warto

Dzięki:) Rozumiem że już nie jesteście razem? Przykre, ale skoro tak źle się czułaś, myślę że i ja wreszcie powiem dosc jak nic sie nie zmieni. Jade na mały urlop do Polski, choć trochę się podreperowac:) Pozdrawiam i rownież powodzonka

Mysle ze w twojej sytuacji dlugi urlop bardzo dobrze ci zrobi. Skoro nie pracujesz to mozesz do Polski na 2 miesiace pojechac, odpoczac, wszystko przemyslec. Ja tez siedze za granica, a boje sie pojechac do kraju, bo jak juz jestem w polsce to na mysl o powrocie chce mi sie wymiotowac.

Pytanie: jak długo jesteście w tej Norwegii? Jaką pracę ma Twój chłopak i ile zarabia na godzinę? (wybacz bezpośrednie pytanie, ale jako, że mieszkam w Norwegii to byłabym w stanie ocenić, czy to dużo, czy mało) Mieszkacie w dużym mieście? Jeśli nie, to może warto by było się przeprowadzić do większego, wtedy są większe szanse na znalezienie pracy. Wiem, że z pracą jest ciężko, ja też byłam strasznie zdołowana, bo pomimo znajomości języka nie mogłam tej pracy znaleźć. Ale w końcu się udało, więc po prostu nie można się poddawać. Co do norweskiego: jak chcesz książki do nauki na pdf to Ci mogę wysłać na maila.

hehehe coś w tym jest :-)

Nie, nie jesteśmy. To była trudna decyzja, bo zawsze starałamm się nie odpuszczać i być konsekwentną, ale czułam, że powoli staję się pusta i zgorzkniała. Mój Eksio jest geodetą i dostał propozycję wyjazdu do Rosji. Byłam szczęśliwa w moim mieście, miałam stałą pracę, którą bardzo lubiłam, przyjaciół, mieszkanie ale nie chciałam go stracić na dwa lata. Spakował mnie do walizki i wywiózł 1400 km. Początkowo nie znałam tam nikogo, słabo wychodziło mi rozmawianie z miejscowymi, mimo że znam nieźle angielski, to naprawdę znalezienie kogoś mówiącego po ang. w naszej miejscowości graniczyło z cudem. Bardzo się starałam, dbałam o niego, gotowałam, sprzątałam, masowałam bolące plecy itd. ale czułam się bardziej jakbym była opiekunką niż partnerką; nie dostawałam sygnału zwrotnego. Nigdzie nie chodziliśmy, bo był zmęczony po pracy, zestresowany. Czułam się jak mebel. Wiedziałam, że początki są ciężkie i myślałam 'co mnie nie zabije..' Przecież dla niego to też nie jest łatwa sytuacja, ma dużo obowiązków, musi się sprawdzić - potrzeba czasu. Dużo myślałam o tym, żeby wrócić. Jeszcze na początku roku realizowałam swoje pasje, miałam mnóstwo pomysłów zapisanych w notesie, planów na tamten rok, a potem moje myśli oscylowały wokół tego 'co Misio będzie jadł na obiad'..
To jest twoja decyzja. U mnie to był bilet w jedną stronę. Wóz albo przewóz. Nie było mowy o 'związku na odległość' z racji 1400 km.  Na Twoim miejscu pojechałabym, naładowała akumulatory i zastanowiła się, czego właściwie chcę, zadała sobie pytania : 'Co daje mi szczęście?' 'O czym najbardziej marzyłam ale zawsze było coś ważniejszego?' Daj sobie czas i podejmij świadomą decyzję. Nie sugeruj się moim wyborem, ale powiem Ci, że niczego nie żałuję, teraz czuję, że rozkwitam. Po prostu nie byliśmy sobie pisani. Wasza Miłość być może przetrwałaby dłuższą rozłąkę.

No i wróciłam... nie wiem na jak długo. Wciąż myślę nad tym i zastanawiam się. Po dwóch tyg spędzonych w polsce znalazłam pracę. Nie jest idealna, kokosów nie zarobię,szef czasem wykańcza psychicznie:) ale na początek moze byc.... Idę również na kurs, a więc realizuje to, co założyłam będąc jeszcze w norwegii. Jednakże z racji mego dziwnego, ciężkiego, niezdecydowanego charakteru, wciąż nie wiem czy dobrze zrobilam. Chlopak płacze, tzn niedosłownie, ale narzeka jak mu zle będzie samemu w norwegii, obiecuje ze szybko mnie tam sciagnie ponownie jak znajdzie prace w innym miescie, a ja stoje na rozdrożu, bo sama nie wiem czy chce wracac, skoro tu pomału zaczyna mi się krecic. Z drugiej strony nie chce życ bez niego, no i znow koło się zamyka. Na razie jakies 3 miesiace pobede w Pl, może wreszcie coś zdecyduje co robić z tym moim żywotem:) Życzę wszystkim, aby nie mieli takich czy innych dylematów

Dzieki za odpowiedz. Moja przygoda w norwegii trwała rok, nie mam niestety 20 lat zeby tracić czas i wciaz czekac az mi tam bedzie lepiej.... latka mi leca, powinnam miec juz jakas prace normalną i wiedziec czego chce. Nie chce tracic wiecej czasu, dlatego wrocilam. Próbowalam sie zaklimatyzowac, lecz bylo coraz gorzej, frustracja narastała, dużo uczyłam się języka, na kursie i w domu. Dlatego boję sie, ze nie bedzie lepiej, ze wciaz bede zyła na dwa kraje:( Byc moze gdybym miala tam prace, zaczela zarabiac poczulabym sie lepiej. Chcialabym tam jechac, rok lub dwa zarobic kasiurke i wracac, a widzę, ze chlopak wiąże z tym krajem swoją przyszlosc. No coż, zaczekamy co przyniesie przyszlosc. Na razie jestem w polsce, czekam tylko kiedy i tu zacznę narzekac:) Ciezko mi dogodzic:/