Witajcie siedzę w domu nie mam z kim o tym pogadać... kolejny raz mój ojciec przyszedł do domu pijany. Kłóci sie z mamą o wszystko, teraz jestem zamknięta w pokoju, wiec już nawet nie wiem o czym teraz mówią. Mam ochote uciec gdzieś daleko. Póki co jeszcze muszę wytrzymać w tym domu (mam prawie 19 lat),ale z drugiej strony jesli kiedyś będę chciała wyjechać na studia nie chcę zostawić mamy tu samej... z nim. Nidy nie doszło do przemocy fizycznej, ale są chwile kiedy od samego patrzenia na ojca mam wszystkiego dosc, chce wyjsć i nie wrócić... Nie mogę znieść jego widoku, jego alkoholowego zapachu. Wstydziłam się zawsze zapraszać znajomych, bo a nóż widelec on wróci po alkoholu i będę się za to wstydzić. A z grupy moich znajomych tylko dwie najblizsze osoby wiedzą o mojej sytuacji.
Najlepsze jest że zawsze obiecuje sobie nie rozmawiać z ojcem...nie odzywać sie do niego, ale kiedy jest okres "niepicia" nie potrafię go olać... zachowuje się normalnie, kiedyś miałąm nawet dni kiedy wierzyłam że przestał, ale potem znowu wracał pijany a ja nienawidziłam go na nowo ;(. Nie wiem jak sobie z tym poradzić, mam dość ukrywania się z płaczem, czekania aż zostanę sama albo aż będzie noc i wypłaczę się w łóżku.
Podobne tematy
- iw25
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
19 shadow wiem co przechodzisz, sama tez miałam ojca który pil, czasem były awantury. Od małego moim azylem był pokój w którym się zamykałam. W dzieciństwie dużo płakałam w nocy, tak odreagowywałam cala sytuacje. Dużo się zmieniło jak wyjechałam na studia, było ciut spokojniej. Przez to jak miałam w domu jakoś dzieci mnie nie lubiły i nie miałam przyjaciół za bardzo
W takich sytuacjach tez dobrze działa terapia AAA dla rodzin alkoholików albo terapia DDA
Nie możesz decyzji o wyprowadzce uzależniać od tego czy mama zostanie sama czy nie. Ona wybrała ojca i jest z nim. Ty masz swoje życie a konsekwencje decyzji poniesiesz sama. Mama powinna zrozumieć to, że nie chcesz mieszkać z ojcem.
Wiem że to zrozumie, jest wspaniałą osobą i nigdy nie powiedziałaby mi żebym nie wyjeżdżała na studia itp itd. Po prostu samej ciężko mi będzie to zrobić...prawdopodobnie będę się źle z tym czuć. Ale to w przyszłości, teraz nie wiem jak sobie radzić z obecną sytuacją. Wiem że rodziców sie nie wybiera, nie ja decyduje o tym jacy są i co robią, ale wstydzę się za ojca. Wstydzę się że ktoś ze znajomych zobaczy go w takim stanie... a najbardziej nie radzę sobie z tym błędnym kołem jesli mogę to tak określić. Przez jakis czas mój kontakt z ojcem jest hm.. nie określę go jako idealny, może nawet nie jako dobry, ale znośny. Rozmawiamy normalnie, nie dzielę się z nim moimi sprawami, nie opowiadam co robiłam lub co u mnie... po prostu zwykła rozmowa. Jeżeli potrwa to trochę dłużej zaczynam wierzyć że juz tak będzie, kiedy nagle okazuje się zupełnie co innego. I wtedy widzę że dla niego to nic nie znaczy, ze go nie obchodzi jakikolwiek kontakt ze mną, że go nie interesuje. I pewnie to naiwne że kilka razy wierzyłam że będzie lepiej. Przykro mi bo mam ojca, ale tak naprawdę nie mogę go w pełni nim nazwać...
Z własnego doświadczenia wiem, że przedstawiona przez Ciebie sytuacja jest bardzo "standardowa" jeżeli chodzi o domy z problemem alkoholowym. Wieczny lęk, niepewność, manipulacje uczuciami i obawa o w naszym mniemaniu bezbronną matkę. Zadręczanie się psychiczne i branie odpowiedzialności na siebie za aktualną sytuację w domu nic Ci nie pomoże. Pomóc może, co wiem z własnego doświadczenia terapia DDA, gdzie znajdziesz nie tylko profesjonalne wsparcie w Twoich obecnych problemach ale nauczysz się żyć z alkoholikiem i bronić przed znęcaniem się psychicznym, a takim jest z pewnością odrzucenie jakie co jakiś czas prezentuje Ci ojciec. Obawa o mamę zawsze pozostanie ale obronić jej nie możesz, musi to zrobić sama. Owszem powinnaś ją wspierać ale wsparcie to nie powinno odbywać się kosztem Twojego własnego życia. Ja już będąc kobietą niezależną i mieszkając bardzo daleko od rodziców jak ojciec zaczynał pić to potrafiłam rzucić wszystko i jechać raty ować mamę.Z perspektywy czasu uważam to za błąd i mam nadzieję że nie popełnisz takiego samego.