mój chłopak nie pozwala mi się...

Każdy ma to na co sobie pozwala. Jeśli słuchasz się go w takich kwestiach to daleko nie zajdziesz. To jak wyglądasz to tylko i wyłącznie Twoja sprawa. Nie każdemu musi się to podobać, ale nikt nie ma prawa o tym za Ciebie decydować. Jednak skoro już od początku tak było, a Ty się na to godzisz to nic dobrego z tego nie wyniknie.

żałosne sa takie kobiety które sobie własnie pozwalaja na takie traktowanie, a co facet ma do gadania ? Ty tez mu zabraniasz ubierac rzeczy ktore on lubi ? Chce z Ciebie zrobic niewolnice, zeby nikt poza nim sie Toba nie interesował. ŻAŁOSNE.

Partner ma prawo DORADZIĆ Ci, pomóc Ci się wysylizować i ubrać. Powinien dbać o to byś Ty czuła się dobrze ze sobą i podobała się przed wszystkim sobie, Jemu i tym którym masz ochotę.
Nie uzyłabym słów,że takie kobiety są żałosne, po prostu ciągle marudzący facet o tym,że np za duży dekolt czy za mocny makijaż jest wkurzające, więc tak dla 'świętego spokoju' godzimy się na to (sama to robię,a nie uważam żebym była żałosna lub poddana mojemu chłopakowi) .
Radziłabym Ci postawić mu sprawę jasno na zasadzie wóz albo przewóz ,bo swoim strojem wyrażasz siebie. I albo zaczyna akceptować Ciebie w takim wydaniu,jakie sama sobie zaplanowałaś albo żegnasz się z Nim. Lub po prostu stawiaj mu się np na sotkanie z Nim załóż leginsy i zachowuj się jak gdyby nigdy nic, jeśli nie powie Ci wprost o co chodzi udawaj,ze nawet nie wiesz, co ma na myśli, jeśli powie powiedz,że wybieranie Ci stroju nie należy do Jego obowiązków.

Pieknie to opisałes, podpisuje się !

katarzynko jasne że "nożyk się w kieszonce otwiera" czasem, ale nie tędy droga aby się odgryzać, bo może to doprowadzić do niepotrzebnych kłótni w już i tak napiętej atmosferze, ale oczywiście wiem/wiemy o co chodzi

Wlasnie takie kobiety jak miska potem po slubie maja przerabane, sa bite, ponizane itp bo nie maja swojego zdania i to facet nimi rzadzi.
Zalosne

To jest twoim zdaniem "trochę"?

Może dlatego, że zabrania autorce ubierania się tak jak ona chce. Sorry, ale jeśli chciał chłopczycę w dresie, która nie używa cienia makijażu, to mógł sobie taką znaleźć. Ale zdobył autorkę i teraz traktuje ją jak swoją własność. Osobiście bym uciekała od takiego, aż by się kurzyło. Dziś nie pozwala założyć sukienki, a jutro? Za miesiąc? Rok, dwa?

Oczywiście, można spróbować jeszcze pogadać (byle stanowczo, nie ma, że będzie "stroić fochy") i/lub dać do zrozumienia, gdzie może sobie wsadzić swoje zakazy. Jeśli efektu nie przyniesie - wiać.

No dobbbra niech zostanie samo dwuznacznie

Chciałbym zrozumieć tok myślenia.
Załużmy, że on zainteresował się Autorką dzięki jej walorom, ona zainteresowała się nim gdy złapał Ją za to i owo.
Czy teraz , będąc w związku ze swoim wymarzonym i wyśnionym, nadal powinna przezentować swoje atuty? Po co? Czy jedynie tak może "wyrażać siebie"? Dlaczego on nie miałby obłapiać panienek? Przecież on tak "wyraża siebie"!.
Widok grupki dziewczyn wokół niego z pewnością pozytywnie wpłynąłby na jej samopoczucie, dodał jej wartości i skłonił do "starania się" tak jak ,prawdopodobnie , ma to nastąpić na odwrót, bo wiadomo, że facet to zdobywca.

Autorka usłyszała co chciała, rozgrzeszyła się i zwiała. Nadal nie wiadomo co to znaczy " delikatnie malować" i czy na o co być zazdrosny gdy założy swoje wdzianka.
Nie rozumiem, ale chętnie spróbuję więc proszę nie strzelać.

Szukałem analogii.

Tyłki! gdyby facet latał w tak obcisłych gaciach! O! Co teraz?

Analogią byłoby pozwalanie innym mężczyznom na obłapianie swojej osoby.

Facet nie musi latać w obcisłych gaciach, by podobać się innym kobietom. Jestem z mężczyzną, na którego inne zwracają uwagę - szczególnie, gdy ubierze się w coś, w czym wygląda bardzo atrakcyjnie. Ale co z tego? Zamknę go w klatce i będę robiła sceny zazdrości tylko dlatego, że inne na niego patrzą? Ufam mu i wiem, że tylko od niego zależy, czy na patrzeniu się nie skończy. Tym bardziej, że sam codziennie mija setki atrakcyjnych, pięknych kobiet.
I tak powinno być w każdym związku, z którym partnerzy mają do siebie i swojej ODRĘBNOŚCI szacunek.

Może przedstawię problem z innej strony.
W wielu społeczeństwach bycie czyjąś żoną/mężem wiąże się określonym sposobem zachowania i np strojem(fryzura, widoczne elementy stroju itp). Jeśli ktoś jest w związku i zaczyna "podrywać" cudzą żonę/męża to to od razu widać, naraża się na negatywną reakcję reszty grupy społecznej.
W kulturze europejskiej oznaką związku jest pierścionek. Gdy zniknął zwyczaj aranżowania małżeństw sytuacja się skomplikowała. Ludzie przebywają razem, mieszkają, współżyją. Będąc z kimś w związku, zakładam, że z osobą "na stałe/na dłużej", należałoby chyba mieć pewną wrażliwość, zwracać uwagę czy dane zachowanie rani "ukochaną" osobę czy nie. To działa w obie strony: on nie przeklina/komplementuje innych kobiet/ogląda pronografii gdy wie, że jego wybranka tego sobie nie życzy, z kolei ona np nie ubiera się w sposób wyzywający. Przecież oboje chcą być razem, po co im konflikty? Dlaczego mają "wyrażać siebie" w sposób raniący/wzbudzający niezdrowe uczucia u drugiej połówki? To nie wymaga "zaprzedawania duszy, bycia podnóżkiem" itp tylko trochę empatii.
Dla porządku wykluczam z dyskusji wszelkie pataologiczne zachowania.

W tym wątku facet na problem i oboje powinni go rozwiązać(nie wiemy nawet jak się kłócą). Najwidoczniej mają spory problem z dogadaniem się. Ale takie jednoznaczne potraktowanie jego zachowania wydaje mi się zbyt ostre. Czyżby problemy z wyobrażeniem sobie co czuje drugi człowiek? Toż to chyba pięciolatki potrafią.

A dlaczego równać w dół?

Znałam kiedyś taką parę: jemu się nie spodobała jej relacja z jednym kolegą, więc jej zabronił się spotykać z kolegami, na wszelki wypadek wszystkimi. Ona się zgodziła, ale w rewanżu zabroniła mu spotykać się z koleżankami. On się zgodził, ale jej też zabronił się spotykać z koleżankami. Ona powiedziała, ok!, ale w takim razie Ty musisz przestać się widywać z kolegami. Zanim się obejrzeli byli całkiem sami, a każdy kryzys w związku był jak koniec świata, bo nie mieli kompletnie nikogo żeby choćby wyjść na głupie piwo i pogadać. Nie muszę mówić, że się po pewnym czasie rozstali.

Dlaczego ona sobie nie może zakarbować, że on potrzebuje czasem przekląć jak się wkurzy, że też ma oczy i komplementowanie innych kobiet to zwyczajna szczerość, że faceci są bardziej wzrokowcami więc porno ich kręci tak samo jak ją dajmy na to całowanie po szyi i że to nic złego? A on nie może sobie wbić do łba, że ona ubierając tak jak się ubiera czuje się bardziej atrakcyjna, a przez to bardziej pewna siebie i szczęśliwa? To nie jest wg Ciebie szanowanie uczuć i potrzeb oraz unikanie konfliktów?

Owszem, są pewne rzeczy, ktorych zaakceptować po prostu nijak nie można, ja np. nienawidzę, kiedy facet nadmiernie (co podkreślam, bo do czasu do czasu i mnie się zdarza, norma) zdrabnia. "Czajniczek, kubeczek, kanapeczka, krzesełeczko, herbatka, sratka" Cholera mnie na to bierze, serio. Ja się po prostu z takim facetem nie zwiążę. A raczej powiem mu, jak bardzo mi to przeszkadza i jeśli u niego to niezmienialny nawyk, to poszukamy sobie kogoś innego. Co byście o mnie pomyśleli, gdybym się z nim związała, a potem przy każdym zdrobnieniu poprawiała i jeszcze się wściekała, że on moich potrzeb nie chce uszanować? Ja bym o takiej osobie pomyślała, że ma nierówno.

Zawsze można powiedzieć "widziały gały co brały". To coś w stylu "Bóg tak chciał". Zaciemnia problem i tyle.

Ale chyba do minie dotarło: konflikt wynika z tego, że ludzie w związku wyślą częściej kategoriami "ja" niż  "my". Jest jeszcze katergoria gdy w centrum stawia się partnera, często jedna strona tak robi i z takiego podejścia też wypływają problemy. Przykładów jest dużo.
Poza tym, to jacy jesteśmy nie oznacza, że musimy być tacy. Można przeciaż pracować nad cierpliwością itp cechami. Chyba widać, że np złoszczenie się z "byle powodu" lub niską samoocenę nie prowadzi do niczego dobrego tylko nas dołuje. Dlaczego tego nie zmienić? dlaczego nie szukać drugiej połówki, która da nam siłę i motywację do zmian? To działa w obie strony. Ale trzeba widzieć problem. Jeśli podchodzi się do siebie jako do chodzącej doskonałości to rzeczywiście "gały widziały".
Dokonać trafnego wyboru - to jest sztuka. I trzeba rozmawiać, ale nie każdy robi to we właściwy sposób.

@WitchQueen
Też tak pomyślałem. Gdyby mu przeszkadzało to by się nie wiązał. Może jest tak, że zanim się kogoś znajdzie to stara się wyglądać bardziej zachęcająco :chodzi na siłownie i rozwija muskuły , kupuje ciuchy podkreslająco to co trzeba. Gdy się kogoś znajdzie, drugą połówkę, to czy nadal powinno się tak postępować? Nie można się zaniedbywać, to pewne, ale czy nie można by trochę się zmienić? Jest się z kimś czy obok kogoś? Ja mam wyglądać atrakcyjnie czy my mamy pokazać jak dobrze nam się powodzi i jacy ze sobą jesteśmy szczęśliwi, jakiego trafnego wyboru dokonaliśmy? 

@Vian
Nazywasz to "równaniem w dół" a dla mnie to "inaczej".
To co opisałaś to właśnie brak refleksji, że problem jest i po czyjej stronie. Dobrze, że się rozstali tylko czy z tej lekcji wyciągnęli wniosek inny  niż "następnym razem zabronię jemu/jej jeszcze tego czy tamtego"?
Nie wiem czy wbijanie sobie czegoś "do łba" jest najlepszym sposoben aby zrozumieć inny punkt widzenia. Tak jak w szkole: można dzieci czymś zainteresować, a można kazać wkuwać formułki i fakty. Który sposób jest lepszy?

@spider123
Strój i zachowanie powinny odzwierciedbać siłę związku i pokazywać sukces jaki w nim osiągnęli. Może Autorka ubiera się jak "na polowanie na faceta"? I jeśli zacznie się koło niej kręcić ktoś bardziej atrakcyjny niż jej luby to z pewnością nie poprawia samopoczucia ani nie wamacnia zaufania. Tym bardziej,że tych spraw najwidoczniej nie obgadali. 

Myślę i nie mogę wymyśleć czego jeszcze brakuje w moim rozumowaniu. Może zbyt chłodno i logicznie? Nierelne założenia, wnioski wzięte z sufitu? Wydaje mi się , że "ja/my" to niezły trop.

takijedefacet820- Ale dlaczego Twoim zdaniem dbałość o siebie i ubieranie się w to, co się lubi ma kolidować ze związkiem? To, że jest się z kimś wcale nie oznacza, że trzeba rezygnować z siebie. Zawsze się lubiłam ładnie ubrać i wystroić, chodzę ubrana często dość oryginalnie, może nie wyzywająco, ale nie stronię od dekoltów ani mini spódniczek. Póki jestem młoda, piękna i mam co pokazywać, to nie zamierzam ubierać się w worek pokutny. Oczywiście, że mój chłopak jest o mnie zazdrosny, bo mam powodzenie u mężczyzn, ale nie warczy z tego powodu na mój ubiór, ani makijaż, bo jego też to kręci. Poza tym ufa mi co najważniejsze.
Dlaczego ja miałabym rezygnować z ładnego ubioru i dbania o siebie, a na przykład mój facet z uprawiania sportów walki, czy siłowni? Bo jesteśmy razem to nie musimy? Ja to robię żeby się dobrze czuć. Pewnie, że często ubieram się tak, jak najbardziej podobam się mojemu chłopakowi, ale nie dlatego, że on mi coś nakazał, albo czegoś zakazał, tylko dlatego, że chcę mu tym sprawić przyjemność. Ja nie wychodzę z założenia, że muszę się dla kogoś zmieniać. Skoro poznał mnie taką jaką jestem i zakochał się we mnie, to co i po co ja mam coś zmieniać, skoro jest dobrze? Nie czuję, że muszę komuś pokazywać cokolwiek, ale zamierzam się czuć ze sobą dobrze i nie uważam, że to mi będzie przeszkadzać w czuciu się dobrze w związku.

@takijedenfacet820

Ok, a spójrzmy na to z drugiej strony: spotykam się z facetem, który np. ma nadwagę, a jak już oficjalnie jesteśmy razem, to mu marudzę, że ma iść na dietę, ćwiczyć i tak dalej, a jak tego nie zrobi, to koniec... to jest w porządku? No chyba niezbyt. Weszłam z nim w związek, gdy miał nadwagę = akceptuję to. Tak samo jak niepalący, gdy zwiąże się z palaczem, nie może oczekiwać, że ten z dnia na dzień rzuci. Owszem, można zachęcić do rzucenia, bo zdrowie itd. Wtedy palacz może rozważyć, czy jest wystarczająco silny, żeby rzucić, czy to się opłaca, a przede wszystkim, czy w ogóle chce. To zupełnie inna bajka niż "masz rzucić to świństwo i koniec!". Ale w sytuacji, gdy jednak nie zechce - niepalący nie może mieć wyrzutów, bo dobrze wiedział, że ta druga osoba pali...

Przypisywanie innym swoich intencji ... To jest najprostsza odpowiedź. Ehh ... czasami człek się gapi i nie widzi .... . W kontekście wątku to facet ma problem.
Brak refleksji na uczuciami innych i myślenia w kategoriach "my" w związku to zbyt "głębokie" tropy, choć prawdziwe.
Dziękuję za oświecenie wszystkim, którzy zechcieli napisać.

miska napisała:Witam wszystkich. Z moim chłopakiem jestem dosyć długo, on od początku nie pozwala mi się delikatnie malować. Chodzi o rzęsy lub czasami powieki. Też nie pozwala mi sie kobieco ubierać tzn leginsy, topy z dekoldem, spódniczki, sukienki, buty na obcasie. Prosze o pomoc, próbowałam z nim nie raz porozmawiać to sie nie dało... ponieważ się od razu oburzał ... Po mału "duszę" się w tym związku jak po mału wszystko po kolei mi zabrania. Proszę o jakieś rady związane z tym jak mam z nim rozmawiać, bo już nie mam pomysłów :

Rozumiem Cię doskonale Miska. Też kiedyś tkwiłam w takim związku. Rozmowy nic nie dawały i było coraz gorzej, aż w końcu czułam się jak w więzieniu- nie pozwalał mi się spotykać z koleżankami, kolegami, jak gdzieś byliśmy razem obrażał się jak z kimś innym rozmawiałam. Nie rozumiał, że to właśnie moje zachowanie jest normalne. On nikogo nie potrzebował do szczęścia, wystarczyłam mu tylko ja i nie mógł zrozumieć, po co mi przyjaciele, hobby itd. Skończyło się burzliwym rozstaniem, w czasie którego się dowiedziałam, że to wszystko moja wina, bo go nie traktowałam poważnie. Potem była ulga, a zarazem żal do samej siebie, że zdecydowanie za długo to ciągnęłam.

A zaczęło się tak jak u Ciebie- od czepiania się o ubiór i malowanie, według niego powinnam chyba chodzić w worku.

Co to ma znaczyć  NIE POZWALA?! Czy Ty jesteś jego własnością??
On sam sobie, albo swojemu psu może nie pozwalać..

Skoro próbowałaś z nim już kilka razy rozmawiać, i nie dało to żadnego skutku to może czas na podjęcie decyzji o zakończeniu tego związku? Związek to nie niewolnictwo, masz prawo ubierać się i malować jak chcesz. A jeżeli pozwolisz mu sobą rządzić to będzie coraz gorzej. Za parę lat będziesz zlęknioną kobietą, całkowicie podporządkowaną swojemu panu i władcy.
Ja nie wiem, czemu dziewczyny dają się tak traktować! Przecież jakby mój facet, zabronił mi się malować albo ubierać tak jak lubię, to zabiła bym go śmiechem.
Twarda bądź i nie daj się!

Bez urazy ale odebrany bylby jako transwestyta

A jak idzie mocno przylizany, ugłaskany chłopczyk o buzi laleczki w sweterku w liliowym kolorze i obcisłych spodniach, to wszystkim mimowolnie nasuwa się na myśl "gej". Co nie zmienia faktu, że ludzie powinni ubierać się tak, jak lubią.