Aktywność wśród starszych ludzi. Jakie są wasze doświadczenia?

Twój dziadek faktycznie usportowiony, dużo bardziej niż wielu, naprawdę wielu młodych ludzi, muszę przyznać, że ja nie mam się czym chwalić, jestem daleko za Twoim dziadkiem, bo prowadzę siedzący tryb życia i często moim największym wysiłkiem jest spacer, a potem jak po długim czasie próbuje np pływać to zadyszka często łapie Jakoś do tej pory sporty mało mnie wciągnęły, chyba muszę znaleźć coś ze sportu dla siebie, bo wiem, że sport to zdrowie

Ja mam dwie babcie, jedna mieszka na wsi i ma tyle ruchu co obrządek, ale raczej więcej robi jej mąż. Moja druga babcia mieszka w naszym mieście, nie ma wiele ruchu, ale też nie najmniej, chodzi rano na zakupy, trochę pochodzi, jest porządkową osobą, więc też sporo sprząta, także ruch jest, choć niekoniecznie sport typu pływanie, rower.

Odbieram ten temat szerzej niż tylko jako aktywność fizyczną, bo z tym w starszym wieku, z dość naturalnych powodów, bywa różnie.
Tak więc, w szerszym kontekście, uważam, że starsi ludzie są mało aktywni. Fizycznie, umysłowo, towarzysko - pod każdym względem. Zbyt często zamykają się w czterech ścianach, rezygnują z życia towarzyskiego bądź ograniczają je tylko do rodziny.
Są chlubne wyjątki.
Kilka lat temu byłam w szpitalu (dla reumatyków ). Przybyła pewna starsza pacjentka, lat 76. Przyszła z karimatą. Zastanawialiśmy się po co jej ona. Szybko się wyjaśniło. Owa starsza pani, z endoprotezami w biodrach i barkach 2 razy dziennie rozkładała tę karimatę i przez godzinę na niej ćwiczyła... Poza tymi ćwiczeniami prawie nie było jej w sali, bo ciągle gdzieś chodziła nawiązując nowe znajomości lub siedziała w szpitalnym barku ze stadem znajomych, którzy każdego dnia do niej przychodzili...
Właścicielka mieszkania, które wynajmuję, jest na emeryturze. Rzadko można ją złapać w Warszawie. Zwykle, kiedy do niej dzwonię z jakąś sprawą, informuje, że ona wraca za 3 tygodnie, bo jest w Zakopanem/we Francji/w Gdańsku/u córki/u koleżanki. Jej wiek zdradza tylko fakt bycia na emeryturze. Wygląda na lat 40.
Mój dziadek do ostatnich miesięcy życia pracował. Mieszkał na wsi, obrabiał pole. Ale on nie umiał siedzieć nawet przez minutę. Ciągle coś orał, rąbał, kosił, zamiatał, naprawiał. Dosłownie - ciągle. Babcia, jego żona, jest jego zupełnym przeciwieństwem. Faktycznie ma problemy z poruszaniem, ale laski nie weźmie, bo to wstyd. Więc siedzi całymi dniami w domu, śpi lub ogląda telewizję. Marudzi, że jej nikt nie odwiedza, ale jak już jakaś znajoma się zabłąka (baaardzo rzadko) to babcia potem marudzi, że ona za długo siedziała... Sama nigdzie i do nikogo nie chodzi.
Inny znany mi starszy pan jest pilotem wycieczek. Pan koło 70-tki, z niezniszczalną kondycją. Zawsze w drodze, zawsze ciekawy świata. Kilka lat temu namawiał mnie na wyprawę w Himalaje. Odmówiłam, bo...bałam się, że fizycznie nie dam rady. On pojechał... Wrócił jako buddysta...

Vian, no Warszawa to to nie jest, miasto nieduże, ale też nie malutkie, powiat - powiedzmy, że z jednego końca na drugi, to 2-3h drogi. W wykonaniu dziadka to z 1,5h max, bo chodzi takim tempem, że nikt nie nadąża. Ma kolegę ok. 20 lat młodszego, może niecałe - mieszkają od siebie ok. godzinę drogi piechotą - dziadek zawsze chodzi, kolega zawsze jeździ. Kolega większość życia spędza z ćwiarteczką przed TV bądź w garażu, grzebiąc w samochodzie.

I właśnie - nie chodzi mi tylko o sport, bo wiadomo, że wiele osób nawet młodych za tym nie przepada, więc ciężko, żeby się za to brali na starość, ale bardziej o jakieś no... zainteresowania.

Moja babcia jest kompletną nogą w sporcie, na rowerze nigdy nawet nie umiała jeździć, jedyne co, to słabo pływa, ale też cały dzień coś robi. Kiedy mieszkałam u nich przez 3 lata, to po prostu zawsze musiała znaleźć sobie jakąś pracę domową, gdzie przy 2 pozostałych osobach, sprawnych i potrafiących się zająć sami sobą, to też było mistrzostwo. No ale zawsze można przesadzić kwiatki, posprzątać, skoczyć po raz setny do miasta, bo może coś się kupi... A jak nie, to koleżanka do niej, ona do koleżanki, do kawiarni, do kina, o, festiwal teatralny, to na spektakle, to na jakieś spotkanie w szkole, w której uczyła, tu może jeszcze jakieś korepetycje by dała, a wgl to czy ja odrobiłam lekcje (miałam 18 lat...) i dlaczego w tamtym zdaniu nie napisałam o epiforach, a o anaforach tak, bo ona sobie podczytała, jak mi robiła śniadanie do szkoły, co z tego, że ja nie chcę, przecież muszę jeść i czy poszłabym z nią na noc w muzeum (były takie akcje u nas z muzeum, że w nocy coś się działo), bo ona nie chce sama po nocach chodzić, a dziadek to by tylko siedział na tym głupim stadionie...

Moja mama kiedyś pracowała jako rehabilitantka w pewnym zespole uzdrowisk i miała często ćwiczenia w grupach. To też był fajny przekrój, jak przychodziłam do niej do pracy jako dziecko popatrzeć czy się pobawić na sali gimnastycznej, bo część panów to nie wiedziała chyba, po co przyjechała i migała się od ćwiczeń jak dzieci w szkole na wf, mało co nie poprzysięgaliby, że są niedysponowani, a znowu część rozpoczynała popisy we wspinaniu się na linie zawieszonej na suficie czy przy ciężarkach.
Kiedyś też była pani, która miała jakąś kategorię w akrobatyce sportowej, pani już po 70-tce, zaraz się dogadały z moją mamą, wyszło, że mama miała tam o stopień niżej chyba i tu fajna sytuacja, bo pani drobniutka, malutka, taka wydawałaby się delikatna staruszka,a większość panów tam pozuje zawsze na don juanów i co to nie oni, więc prężyli się przed wszystkimi "babciami", kiedy właśnie ta "babcia" myk - zrobiła szpagat i jeszcze kilka innych figur, tyle że statycznych, a panom się głupio zrobiło, za to pani zyskała wieczny szacunek, a grupa spokój od popisujących się jak dzieci facetów.

Nina, wyobrażeń nie mam specjalnych, pewnie, że w tym momencie wydaje mi się, że nigdy nie dam się zamknąć z herbatką przed TV, ale... czy to nie tak, że każdy tak w młodości myśli, a dopiero starość weryfikuje, czy się coś jeszcze będzie od życia chciało wyciągnąć?

Ja zawsze też marzyłam o pracy, którą mogłabym wykonywać do śmierci. Teatr, pisanie książek, wykładanie na uczelni... marzenie. Z tym że znam siebie na tyle i wiem, że miewam "zachwiania" w tej aktywności, tzn. np. przez 3 lata liceum miałam tyle zajęć dodatkowych, że do domu wracałam po nocy, brałam udział we wszystkim, na co miałam czas, lekcje i nauka nad ranem, przed szkołą i jak poszłam na studia i zanim się "ogarnęłam" w nowym mieście, to w sumie się naodpoczywałam za wszystkie czasy, taki luksus, móc wrócić prosto po zajęciach do domu, ale szybko mi się to znudziło - jednak było, więc nie powiem w tym momencie z całą pewnością, że będę na starość super aktywną babcią, mimo że teraz nie wyobrażam sobie innego życia, bo tak naprawdę nie wiem, czego wtedy będę chciała.

Temat świetny.

Moi dziadkowie to dwa różne światy. Co prawda moja ukochana babcia od kilku lat cierpi na demencję, ale napiszę, jak było, zanim zachorowała, bo z pewnością nie była osobą mało aktywną. Wręcz przeciwnie- kipiała energią, humorem (co jej się dalej zdarza), czym zarażała. Ma teraz 79 lat, a niestety umysł ma na poziomie dziecka, a nic na to nie wskazywało, ponieważ i umysł ćwiczyła zawsze.
Babcia i dziadek- a mieszkam z nimi od urodzenia to osoby, które zawsze mieli ręce pełne roboty- ogród, dziadek zawsze coś przy domu robił, babci pasją była kuchnia,ale też ogród- kwiaty. Babcia nigdy nie siedziała, dziadek do tej pory jest osobą niezwykle aktywną, nieraz go strofujemy, żeby odpuścił sobie wchodzenie na drzewo, żeby ściąć gałęzie, bo i my to potrafimy. Jego pasją jest muzyka, prowadził moja edukację muzyczną i przez to teraz namiętnie wypożycza płyty winylowe z muzyką poważną ze szkoły muzycznej. A że płyt już mu się nazbierało sporo, więc rzeźbi sobie szafę na płyty. Zrobił już sobie regał, a teraz czas na szafę. A wykonuje projekt na regał do mojego pokoju.

Może napiszę, jakimi ludźmi są moi dziadkowie poprzez anegdotę z Sylwestra, którego urządziłam, będąc w liceum. Wiadomo, domówka, impreza powoli się rozkręcała, było fajnie, ale najpierw przyszedł mój dziadek z pytaniem, czy mamy coś mocniejszego, wypił z nami kieliszek, po czym po kilku minutach przyszła babcia...i tak zostali z nami. Babcia rozkręcała imprezę swoimi powiedzonkami, dziadek po pewnym czasie przyniósł gitarę. Jeżeli dziadek bierze gitarę, impreza jest świetna, ponieważ grać za bardzo nie potrafi, a myśli, że gra świetnie, a babcia co chwila się z nim kłóciła, że fałszuje. Śmiechu było co niemiara.

Znajomi stwierdzili, że nigdy na takiej imprezie nie byli.
Tacy są moi dziadkowie- osoby, które są rozrywkowe, ale i mające pasję.
Na pewno nie siedzieli w fotelu, oglądając seriale.

Mieszkam w Niemczech, pracuje w "sportklubie" tylko dla kobiet. 70% moich klientek to panie w wieku 60-80. Uwielbiam je. Niemieckie Babcie sa tak cieple, wesole i AKTYWNE.. ze czesto wytrzymaja wiecej cwiczen, niz niejedna 20latka. Ciagle jezdza na rowerze, chodza na sporty.. ale tez (co uwazam za b. wazne) regularnie jezdza na wczasy, opalaja sie.. i chodza zadbane, w normalnych ubraniach, a nie opatulone w 10 kurtek i 2 szaliki, nawet jesli jest maj (tak jak to robi np. moja osobista Babcia w Polsce)..

No tak.. ale przeciez rower/jezdzenie na rowerze albo np. nordic walking to nie jest taki wydatek. A utrzymuje w formie
Ale wiem o co Ci chodzi.

Ehh, no właśnie, ja mam 2 zupełnie skrajne przypadki: dziadka i babcię, oboje niedługo dobiją do 80tki. Wiadomo, że starość nie radość, mają każde swoje schorzenia, ale podejście zupełnie inne. Dziadek jest towarzyski, non stop gdzieś wychodzi, jeździ do sanatorium na różne terapie, chodzi do filharmonii i teatru, na dodatek nadal pracuje. Za to babcia nie robi niczego szczególnego i czuje się samotna, bo wszystkie wnuki wyjechały daleko, a jej własne dzieci nie mają dla niej czasu. O tyle dobrze, że na spacery chodzi, ale żal mi jej tak czy inaczej. Tak naprawdę jedyną osobą, z którą regularnie spędza czas jest jej brat, bo większość przyjaciółek już nie żyje, a z sąsiadkami poza standardowym "dzień dobry" nie ma większego kontaktu. Zapytałam kiedyś czemu sąsiadki na kawę nie zaprosi, na co babcia stwierdziła, że nie lubi o byle czym gadać, zresztą praktycznie wszystkie to tzw "mohery", a babcia stanowczo nie jest religijna i nie lubi tego typu ludzi. Naprawdę szkoda, bo babcia jest super osobą, a widzę, że nie ma co z czasem zrobić.

Witam! Robię projekt urządzenia/zestawu elementów do wykonywania ćwiczeń fizycznych w domu,
mam do wypełnienia mała ankietę, która bardzo by mi pomogła i interesuje mnie opinia właśnie ludzi starszych,
którzy lubią aktywnie spędzać czas, jeśli któraś z Was zna takie osoby i mogłaby im przekazać ankietę do wypełnienia
byłabym suuuuuper wdzięczna! oczywiście, jeśli któraś z Was ma ochotę ją wypełnić, to również zachęcam, każda
opinia, wskazówka jest przydatna!

interankiety.pl/interankieta/44f99f7fce9d18cfd684148d5ac48374.xml

A tam, finanse maja znaczenie. Przy podniesieniu tylka z kanapy? Bo przeciez o to sie rozchodzi a nie o silownie, wczasy w SPA czy zabiegi odmladzajace. Ja tez mam pole do obserwacji, Finow i Finki. Im starsi tym chetniej sie ruszaja (ciekawe dlaczego?;). To mlode pokolenie rozleniwilo sie na tyle, ze wszedzie autem, zakupy najlepiej takie, zeby do mikrofali wrzucic, zmywarki, pralko-suszarki, prasowanie jest passe, zamiast rowerem to mopedem podjada, gry zespolowe czy inne przeniosly sie do pubow badz przed komputery itp. itd. A potem widzi sie takie panie i panow 20+ - 30+ z nadwaga jak u slonia. I zadne suplementy diety nic nie daja.

Starsi Finowie to wzor dla naszych babc i dziadkow, nie straszne im chlody, trudne trasy czy w ogole utrudnienia komunikacyjne. Nie stroja sie tylko ubieraja adekwatnie do pogody i "terenu" i chodza, pedaluja, jezdza na biegowkach, zbieraja w lasach, lowia w jeziorach, kapia sie nawet zima w przereblach i chetnie chodza na potancowki, tzw. wieczorki tango. Ciesza sie z tego co maja, a wcale nie maja az tak bogatego zycia jak niektorym sie wydaje. To nie bogaci Niemcy ani rozkrzyczani Amerykanie na emerytalnych wyjazdach, Finowie lubia sie ruszac dla samego ruchu i zdrowia. Dlatego tez mniej wydaja w aptekach.