Obecnie mieszkam z Mamą. Od zawsze było u nas pełno ludzi, w końcu mam piątkę rodzeństwa, ale każde już poszło w swoją stronę. Teraz z chłopakiem remontujemy mieszkanie, do którego mamy zamiar wprowadzić się gdzieś góra za rok. Niestety ciągle myślę, nie wiem jak to będzie, kiedy się wyprowadzę, oczywiście nie mam zamiaru mieszkać ciągle z Rodzicielką, chcę mieć własną rodzinę. Jednak widzę że odczuwa to, że chcę się w niedługim czasie wynieść i wydaje się miotać. Czasami jest złośliwa, potrafi wydzierać się na mnie że wróciłam za późno, choć te ukochane 18 mam już za sobą (dokładnie dwa lata już się nie widziałyśmy). A przyznam szczerze że nie jestem typem człowieka "imprezy", z ręką na sercu zdarza mi się wyjść raz na 1-2 miesiące do późniejszej godziny. Często wypomina mi że wychodzę z domu a Ona siedzi sama. Denerwuje mnie trochę to że spotkań z koleżankami tak naprawdę unika. Życie mojej Mamy to dom i ogródek działkowy całkiem niedaleko. I może to głupie, ale przez to mam ogromne wyrzuty sumienia że chcę się wyprowadzić, ale nie mogę przecież całe życie siedzieć w domu, mam w końcu kogoś, z kim spędzę wspólnie resztę życia i będę miała dzieci. Proszę o jakąkolwiek pomoc. Jeżeli to pomoże, to Mama ma 63 lata.
Podobne tematy
- arleta.b1
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Myślę że dobrze było by z mamą porozmawiać. Namówić ją by czasem gdzieś sobie wyszła /kino, teatr/. Nie wiem czy mieszkacie w dużym mieście, bo jeśli tak, to działają tam "uniwersytety trzeciego wieku", które oferują wiele zajęć dla osób starszych. Są też kluby seniora. Może mama by się tam zapisała? Powiedz mamie, że Twoja wyprowadzka nie oznacza zerwania z nią kontaktów! Dla matki, dziecko jest zawsze dzieckiem, ale przychodzi czas, że dzieci "wyfruwają" z gniazda. Taka kolej rzeczy... Więc i mama musi się z tym pogodzić, choć początkowo może być jej trudno. A tylko dom i ogródek, to za mało. Wyjście dalej, pozwala na poznaniu innych osób, które też czują się samotne, a wprowadzenie do swego monotonnego życia trochę urozmaicenia, napewno poprawi mamie samopoczucie.
Dziękuję bardzo za odpowiedź. Sęk w tym że ja chcę tego bardzo. Namawiam ciągle, podpowiadam żeby zaprosiła może jakieś koleżanki, znajomych do siebie, ja mogę wyjść z domu nawet, nie przeszkadzać. Niestety nic nie pomaga. Z boku może to wyglądać jak jęki małolaty, która chce szybko dorosnąć i się wyprowadzić, ale to naprawdę nie o to chodzi. Ostatnio słucham za tak absurdalne sprawy że aż wydaje mi się to mało normalne. Potrafi wpaść mi do pokoju po moim cudownym powrocie, jednym z niewielu i krzyczeć, dlaczego nie idę zmywać naczyń (tu napomnę że jest pierwsza w nocy). Ciągle też używa w stosunku do mnie ironii, co strasznie zaczęło mnie dołować, twierdzi że P mnie zostawi bo źle gotuję, źle sprzątam, ostatnio wymyśliła sobie podrzucić tekstem że mam "gacha" na boku. Może komuś się to śmieszne wydawać, ale boli mnie ciągłe słuchanie od własnej Matki że mąż mnie zostawi bo będę złą żoną i nie podołam w obowiązkach. P śmieje się z tego, ale mi gdzieś to tam potrafi jednak utkwić w głowie.
Rób swoje! Ty masz swoje życie, a mama swoje. Nie jesteś za nią odpowiedzialna. Każda dojrzała kobieta MUSI się zmierzyć z sytuacją, gdy dzieci wyfruwają z gniazda. Im więcej ma swoich pasji, zainteresowań tym lepiej dla niej. Ale nie każda kobieta tak ma. Dla niektórych, dzieci to jedyna aktywność. Jednak to nie sprawa dorosłych dzieci. One mają swoje życie do przeżycia. Taka jest kolej rzeczy i już.
Nie przejmuj się jej gadaniem, idź do przodu. Ona sobie poradzi, bo....nie ma innego wyjścia.
- arleta.b1
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Tak jak napisała moja poprzedniczka, idź do przodu! Przykro wysłuchiwać ciągłych pretensji, szczególnie od bliskiej osoby, ale w tej sytuacji dobrze by było abyś jak najszybciej się wyprowadziła, bo widać że obecnie konflikt może tylko narastać. Z czasem mama będzie musiała przywyknąć do nowej sytuacji i wziąć się w garść. A Ty będziesz z daleka kochaną córką...
Rób swoje! Ty masz swoje życie, a mama swoje. Nie jesteś za nią odpowiedzialna. Każda dojrzała kobieta MUSI się zmierzyć z sytuacją, gdy dzieci wyfruwają z gniazda. Im więcej ma swoich pasji, zainteresowań tym lepiej dla niej. Ale nie każda kobieta tak ma. Dla niektórych, dzieci to jedyna aktywność. Jednak to nie sprawa dorosłych dzieci. One mają swoje życie do przeżycia. Taka jest kolej rzeczy i już.
Nie przejmuj się jej gadaniem, idź do przodu. Ona sobie poradzi, bo....nie ma innego wyjścia.
Świete słowa. Ja mieszkam z swoja mama, opiekuje sie dwójka dzieci mojej siostry, nie pracuje przeszla dwie ciezkie operacje , miala nowotwór a dodatkowo tak słabe oczy ze nie moze podniesc ciezszej rzeczy bo moze stracic wzrok. I za kazdym razem jak dzwonie do domu to jest narzekanie, mowienie ze juz nigdzie nie wychodzi , ze my sie widujemy z ludzmi a ona jest uziemiona. Poprosilam ja kiedys o to zeby znalazla sobie lekka prace, moze w sklepie z odzieżą, ale ona albo slabo widzi , albo ze nie moze dzwigac, a jak juz nie ma argumentow to kto bedzie dzieci pilnował...
Takze ja przestalam sie przejmować, jak juz tylko slysze narzekanie to wychodze, najlepiej jej sie dyruguje kims.... 