Hazradzista i niedoszły samobójca. Moje wieczne poczucie winy.

Twój mąż jest hazardzistą; Ty - opisując siebie, wymieniasz cechy charakterystyczne dla osoby współuzależnionej. Może dobrym pomysłem byłoby skorzystanie przez Ciebie z profesjonalnej pomocy?

To, że znasz mechanizm to jedno.
To, że nie umiesz poradzić sobie z własnymi uczuciami, to drugie.
Wiedza i uczucia często nie idą w parze.
Gdybyś stwierdziła, że poczucie winy jest Ci obce, wówczas mogłabyś stwierdzić, że terapia dała efekty. Teraz pora, byś "zrobiła porządek" z uczuciami, poczuciem wartości, zlikwidowała poczucie winy.

To teraz pora na zdrowienie.

Gdy przyjdą (a przyjdą na pewno) te poczucia winy, gdy pod wpływem zbolałych oczu, będzie robiło Ci się miękko, odwołaj się do rozumu - tam masz wszystko poukładane jak należy.

Mogę powiedzieć tyle co Wielokropek.
Słuchaj rozumu, nie uczuć!

Ana, Ty mu pomagasz ile masz sił, pomagasz mu pogrążyć się do końca.

Jesteście w separacji oficjalnie? Macie rozdzielność majątkową? Jeżeli nie zrób to jak najszybciej.

On sobie nie radzi bez Ciebie? Wolne żarty! A Ty? Radzisz sobie bez niego i z dzieckiem?

On ma być mężczyzną. Ojcem.

Za żadne skarby mu nie pomagaj. Rozdzielność majątkowa i miej w nosie jego długi.

Próby samobójstwa? Nigdy nie powinnaś za nim biec. Wiem ile to kosztuje. Mój mąż zrobił taki numer raz. Przegiął tak, że sama się dziwię, że wtedy się z nim nie rozwiodłam, (po piętach może mnie za to całować, jak chce ) Po awanturze w domu, dobrze wypity, wziął samochód i pojechał w pizdu. Zadzwonił kilka razy, nie odebrałam, byłam na niego wściekła i nie chciałam go widzieć ani z nim rozmawiać.
Wysłał mi sms-a typu kochałem cię, żegnaj i podobne bzdety. Podjechał pod dom po pół godzinie. To było najgorsze pół godziny w moim życiu. W głowie miałam sto tysięcy myśli: pierdzielnie samochodem w drzewo, niechcący albo specjalnie.... albo co gorsza w inny samochód, też nie wiadomo czy specjalnie... zabije siebie, nie daj boże kogoś w tym drugim samochodzie, może tam będą dzieci... to wszystko moja wina bo nie odbierałam telefonów.... nie, to nie moja wina, on jest dorosły... tak, ale jest pijany... powinnam go powstrzymać, moja wina... dupa, nie moja wina, jak się nie kontroluje po alkoholu, to niech nie pije....
Wytrzymałam i nie zadzwoniłam, nie poszłam go szukać, tylko ja wiem ile mnie to kosztowało.

Nie daj się złamać, znasz pojęcie twardej miłości?
Tak jak pisze Wielokropek, znasz mechanizmy, zacznij coś robić.

Z całego serca Tobie współczuję, domyślam się jak cierpisz, sama przeżyłam taki horror, że ciężko niektórym uwierzyć, a mam dopiero 25 lat. Doświadczenia bardzo traumatyczne. Jestem w trakcie staranie się o kościelne unieważnienie małżeństwa. Ksiądz, który przeczytał pozew powiedział, że mam duże szanse.
Mi moja psycholog powiedziała kiedyś, że motywacją do związku nigdy nie powinno być poczucie winy.
Czasami zastanawiam się czyja to jest wina, czy partnerów, którzy sztukę manipulacji mają opanowaną do perfekcji, czy nasza- że zupełnie tracimy wartość i popadamy w poczucie winy.
Głęboko współczuję i podziwiam Ciebie za te wszystkie lata, że dałaś radę utrzymać dom.
To straszne, że niektórzy mężczyźni nie czuja potrzeby bycia "głową rodziny". Dziś tak wiele pada zarzutów pod adresem kobiet, że są one materialistkami. Szkoda tylko, że zapomina się o tym, że kobiety pracują, ale też wychowują dzieci i prowadzą gospodarstwo domowe.
Przeraża mnie ten cały feminizm, czasem  mam wrażenie, że więcej on przyniósł złego niż dobrego.
Twój partner nie dorósł do małżeństwa, możesz mu tłumaczyć milion razy o tym. On nie jest w stanie nawet odbyć terapii.
Jeszcze jest takie przypuszczenie, że popadł on w głęboką depresję i stąd takie zachowanie. Tylko w jaki sposób Ty masz mu pomóc?
On powinien sam tego chcieć.
Wiesz, wiele kobiet na tym forum jest dowodem na to, że ludzie zbyt szybko się nie zmieniają.
Taka terapia może trwać latami. Ważne jest to czy on tego chce, Ciebie nie powinien już nigdy nawet przez chwilę nie obciążać tym problemem!
Łatwo jest pisać na Ciebie, że jesteś uzależniona, ale jak żyć z takim człowiekiem?
Albo się uzależniasz albo odchodzisz.
Jeżeli masz siłę jeszcze walczyć o to wszystko to walcz, ale moim zdaniem to Ty starałaś się latami. Najwyższa pora aby ktoś postarał się o Ciebie/dla Ciebie.
Nikt z nas nie wie czy Twój mąż kiedykolwiek się zmieni i to jest najgorsze, życie w niepewności, w strachu.
On może się zmienić, a może nie zrobić tego nigdy.

Dziekuje Wam wszystkim, którym chciało się to czytac

Cudownie byłoby wyłączyć uczucia, chociaz na pewien czas, ale jak to mowią "kto ma miekkie serce, musi miec twardy tyłek" i ze mną właśnie tak jest.

Czasem kiedy mnie juz konkretnie wkurzy, potrafię się wyłączyc i się nie przejmować. Niestety nie trwa to długo.

Z drugiej strony ciesze się bardzo, ze chociaż oczy mi sie zaczęly otwierać a nie tak jak kiedys byłam ślepa na wszystko.

Pani psycholog już na pierwszym spotkaniu, jak tylko jej opowiedzialam swoją historię powiedziala mi, ze to wszystko to szantaż emocjonalny i on mnie traktuje nie jak partnera, tylko rodzica, ze dluga droga przede mną ale juz zrobiłam krok we właściwym kierunku.

Zwykły facet masz 100% racji, z tym że to juz zostało powiedziane, ze zniszczyąłm mu zycie. Nie tylko przez niego ale i całą jego rodzinę. Jestem najgorsza suką i łajza, jak określiła mnie tesciowa, bo powinnam mu pomagać.

Dokladnie tak jest, że on wie jak nabroi przyjdzie do mnie, nikogo innego i dostanie to co chce. Sam mi to kiedyś powiedział. Tak jak kiedyś wykrzyczał mi, ze skoro ja i tak chce sie rozstać to po co on chodzi na mityngi, skoro robił to dla mnie. Zaraz się oczywiście z tego wycofał, ze nie, jednak nie tylko dla mnie, siebie też, ale myslę, ze wtedy powiedział prawde.

Pisze to i zaczynam się na siebie wkurzac. Caly czas on i on. I tak jest w mojej głowie. Ehhh.

Onaona mam nadzieję,z ę wszsytko sie dobrze ułoży i otrzymasz to unieważnienie. to jest naprawdę straszne byc z kimś bo ktos Cie doprowadza do takiedo stanu, ze uwazasz to za swój obowiązek, bo musisz a jak nie to......

Sowka mogę Ci napisac tylko jedno. Przemyśl to porządnie. Nie znam Twojej sytuacji, ale nawet z tych kilku zdan można wyciągnąć straszne wnioski. Może zajrzyj na takie forum hazardzisci org, nie moge wkleić linka, bo za krotko tu jestem. Ja zapierwszym razem tam weszłam i wyszłam, chciałam pozostac slepa. Wmawiałam sobie, ze tak, tak oni tak mają ale mój jest inny, niemożliwe żeby tez taki był. A jednak.
Jak będziesz chciala porozmawiać zawsze mozesz się do mnie odzywać:)

Anik38 masz bardzo dobre podejście, tak wiem co to twarda miłość. Ja widze, że dużo rzeczy wiem i tak jestm mądra a taka glupia jednak w tej mądrości, ze szkoda mi samej siebie czasem.

On się chodzil zabijac łącznie 9 razy w ciagu 3 lat. Pozegnalne listy, smsy, nagrania na pocztę. Wykrzyczane, na odchodne w drzwiach "ty k.... teraz sie naprawde przez ciebie zabije", albo "to ty mnie zabilaś, doprowadziłas....."

Raz nie wytrzymałam, czekal aż wejde, połknął garsc tabletek i uciekl z domu. Wezwałam policje. Znależli go, zawieźli do szpitala i wrócili, zeby ze mną porozmawiać. To był chyba 7 raz i tak im powiedziałam. Odpowiedz była krótka. On się nigdy nie zabije, tylko mnie szantazuje.

Ksiązke można napisać

Ja mam podobna sytuacje bylam w zwiazku z hazardzista przez 18 lat teraz jestesmy w separacji i staram sie jak moge zeby mu znowu nie uwierzyc klamac potrafil juz od samego poczatku tylko ja naiwna bylam i strasznie zaslepiona ta chora miloscia .Zdradzal mnie a pozniej plakal przepraszal ze nie moze zyc bezemnie a ja glupia mu wybaczalam .Pracowal ciezko ale zawsze byly problemy z pieniedzmi a on juz gral od poczatku nic o tym niewiedzialam .Urodzil sie syn bylo jeszcze gorzej podnosil na mnie reke ,wyzywal a pozniej znowu przepraszal ,blagal kupowal prezenty. Bylo strasznie ciezko nawet na pampersy nie bylo mnie stac dla syna .Dzieki Bogu udalo mi sie wyjechac za granice kolezanka mi pomogla ,wyjechalam znalazlam prace ale ze samemu ciezko sie dorobic to go tu wzielam myslalam ze razem bedzie latwiej .Poczatki byly piekne a pozniej jak sie oswoil poznal nowych kolegow zaczelo sie odpoczatku .Szef nie placi itd...wtedy jeszcze nie wiedzialam ze gra dowiedzialam sie dopiero po kilku latach ,jak tak dobry w klamstwie ze umial to dobrze ukrywac .Przegrywal a poznie swoje nerwy na mnie wyladowywal a ja mu ciagle przebaczalam .Teraz nie jestesmy razem prawie rok ale i tak niedaje mi spokoju .Boje sie strasznie ze znowu mu uwierze mimo ze mam tylu ludzi kolo siebie .Staram sie byc silna ale on teraz mieszka blisko mnie i widze go prawie codziennie to tym bardziej mi nie pomaga o tym zapomniec a narazie nie moge sie wyprowadzic .Boje sie ze juz nigdy sie od niego nie uwolnie a pragne tylko normalnego zycia i normalnej rodziny i teraz juz wiem ze ludzi nie mozna zmienic chyba ze tego chca .Bylam kobieta ktora chciala wiele osiagnac a w tym momencie nie mam sily na nic .Mam tylko wiare ze te sily wroca ze zaczne wierzyc w siebie z powrotem .