Walka o miłość...

Z tego wszystkiego wydaje mi się ,że ona chyba sama nie wie czego chce co czuje ,zabawa emocjami  jest straszna dla osoby która kocha naprawdę ,której nie wydaje się że czuje coś wyjątkowego ,raz mówi kocha za chwile że to nie prawda - ktoś kto nie bawi się drugą osoba tak nie robi ,albo sama jest bardzo pogubiona ?!Ciężko coś wywnioskować z tej historii, może cząstkę problemu stanowi jej mama którą często opisujesz.Spróbuj porozmawiać ten ostatni raz , może rozmowa sama poda Ci odpowiedź ...

Dziękuję za wypowiedzi.

Tak zacznie, tu trzymają mnie tylko moje studia, jestem obecnie na 4 semestrze czyli zostały mi jeszcze 3. Mówiłem że mogę przerwać studia i zamieszkać a później studiować gdzieś u Niej, ale twardo odpowiedziała że to bez sensu itd, że jak skończe to tak i owszem. Ona właśnie kończy liceum maturą i wybiera się na studia, nawet pojawiła się nadzieja na mieszkanie razem, co sama zaproponowała, bo rodzice planują zmienić mieszkanie gdyż obecne jest troszkę za małe, sama zaproponowała niegdyś że zamieszkamy sobie tam... Ale widzę, że to będzie bardzo trudne.
Wczoraj prosiłem aby nie dała się ponosić jakimś przejściowym emocjom, presją matury, żeby przemyślała. I na razie cisza, nie odzywa się, a ja szaleje...

Dawałem jej zawsze jak najwięcej, byłem przy Niej zawsze, w trudnych chwilach, na wszelkiego rodzaju egzaminach (prawo jazdy itd.), nieraz rezygnowałem nawet z zajęć na uczelni by tylko się z Nią móc spotkać, bo akurat miała wolne od szkoły. Nie wiem co się zmieniło, zaczęła mówić o wątpliwościach, na pytanie jakie, dlaczego, co się zmieniło uzyskuję odpowiedź nic, znam ją na tyle, że widzę kiedy ją coś gryzie... Codziennie przed wyjściem do szkoły dzwoniła rano aby porozmawiać, wymienić kilka słów, to się zmieniło - nie odzywa się a wręcz ignoruje mnie. Żadnemu nawet najgorszemu wrogowi nie życzę tego co teraz sam przeżywam... Nie wiem co jeszcze mogę zrobić, mam nadzieję, że zechce się spotkać i wyjaśnić to, bo powiedziałem jej, że przez smsy to ja tego nie uznaję. Mimo to bardzo się martwię bo wszystko wisi na włosku a naprawdę mi na nas zależy... Eh nawet chaotycznie już piszę, wybaczcie

wydaje mi się że to głównie przez jej matkę... Wiedziała że macie się spotkać, a ona bum, awanturę robi dziewczynie... Że zamiast sprzątać to wychodzi. I teraz pewnie przez święta jeszcze więcej miała wygadywania od matki, że daleko jesteś od niej, że nie wiadomo co robisz... Może jest zmęczona tym gadaniem i coraz więcej ma wątpliwości właśnie przez te gadanie.
Musicie się spotkać żeby poważnie porozmawiać dlaczego tak nagle taka decyzja. Rozmowa prosto w oczy powinna wszystko rozwiązać, ale nie możesz tego odkładać na późniejszy termin, trzeba jak najszybciej porozmawiać, szczerze bez naciskaNic i złości... Według mnie jest jeszcze szansa by to naprawić. Powodzenia.

Zapytaj kiedy ma czas na rozmowę przy winku

jeżeli byś przyjechał nie wyszła by? Wydaje mi się że Gdyby zobaczyła twój samochód pod domem wyszła by i byscie w spokoju w aucie porozmawiali o tym wszystkim... Uważam że tylko rozmowa w cztery oczy może pomoc w ratowaniu związku, a jeżeli Nawet rozmowa nie pomoże to wydaje mi się że będziesz musiał się pogodzić z jej decyzja.

Hm...
No spróbuj,pojedź.
Ale jeśli Ona nie zmieni swojego nastawienia-chyba będziesz musiał uszanować jej decyzję.

Pierun wie co jej w głowie siedzi,ale masz rację tak z dnia na dzień uczucie tak wielkie jak -m.i.ł.o.ś.ć nie ustaje ,chyba że to było tylko zauroczenie z jej strony

Ale mimo wszystko-miej odwagę spróbować.
W tej relacji nie tylko Ona się znajduje,i nie tylko jej uczucia są istotne.

Moim zdaniem to mama ją buntuje przeciwko Tobie. Wiem jak to jest między rodzicem, a facetem. Wynikają tylko kłótnie, nieporozumienia, fochy etc. Jej mama ewidentnie Cię nie akceptuje. Może ona po prostu nie chce żeby jej córka miała teraz faceta z racji tego, że jest w klasie maturalnej, przed nią wybór studiów. Uwierz, wiem coś na ten temat.

Witaj:D

Od 16go roku życia byłam zakochana w swoim o rok starszym chłopaku. To co opisujesz - jakbym siebie widziała. Tyle że my żeśmy byli razem na studniówce jednej i drugiej. On był syneczkiem kochanym mamuni, tym bardziej że wtedy zostawił ją mąż, nie miała kasy ect. Po 7 latach chodzenia wreszcie zdecydował się na zaręczyny, potem był piękny ślub. Niestety po 2 tyg. po ślubie on zmienił się totalnie!!!! A ja wpatrzona w niego jak w obraz. Nie chcę Ci tutaj pisać, jak dręczył mnie psychicznie i fizycznie. Ale skończyło się potem po 2 latach małżeństwa rozwodem i złamanym sercem. Bo taka prawda - nie ten cierpi co odchodzi, tylko ten co z całym uczuciem pozostaje sam do końca.

Obecnie od kilku dobrych lat mam nowego męża i teraz za 2 miesiące przyjdzie na świat nasze drugie dziecko. Zanim go poznałam - uwierz byłam wrakiem psychicznym. Tym bardziej, że ten pierwszy zawsze mi robił jakieś sceny, albo lekceważył wtedy jak miałam sesje egzaminacyjne na studiach. Całe szczęście - nie przerwałam studiów. Obroniłam licencjata, potem zrobiłam magistra.
Po pierwszym rozstaniu z nim nie wytrzymałam próby uczuć i sama poleciałam do niego, robiąc wszystko, żeby ratować związek. Nawet byłam u księdza proboszcza o pomoc - uwierz - bo mieliśmy ślub konkordatowy. I sam pochodził z rodziny, gdzie jego wujek udzielał nam sakramentu małżeństwa. Wytrzymałam po moim powrocie do niego 2 tygodnie - tak mną sponiewierał.

Ale wiesz???? Nie żałuję - chodź litry łez wylałam i byłam prawie na drugim świecie. Nie żałuję, że starałam się ratować wszystko. Bo teraz mogę spojrzeć sobie w twarz i powiedzieć otwarcie, że zrobiłam wszystko, żeby ratować nasze małżeństwo. Całe szczęście nie było z tego związku dzieci. Mąż po rozwodzie zostawił mi na odchodne huskiego, który pewnej piękniej niedzieli skoczył na jasne spodnie przystojnego nieznajomego. Mojego obecnego męża:)

Życzę Ci powodzenia i nie poddawaj się tak łatwo. Bo miłości jest wiele, uwierz - każda smakuje inaczej. I ja pomimo upływu tyyyylu lat - nadal myślę o tym pierwszym. Chociaż nie potrafię wytłumaczyć dlaczego???? I tym bardziej za takie krzywdy.....

A jeśli nie uda Ci się - pokaż jej - co straciła. Zobaczysz, kiedyś zrozumie, ale będzie za późno. Bo tego kwiata to pół świata! I w sumie jest w końcu jakaś granica. Nie na tym związek polega, żeby tylko jedno dawało z siebie wszystko a drugie zaledwie resztki.

A przede wszystkim - pomyśl o sobie!!!! Czy warto aż tak się poświęcać? A może zasługujesz na coś lepszego, a nie na małolatę, która ma w głowie pstro???? Po prostu Ty teraz masz klapki na oczach, a czasem wystarczy rozejrzeć się wokół siebie.

I broń boże - NIGDY - nie przerywaj studiów! Szkoły Ci nikt nie może odebrać! Bo jak teraz przerwiesz naukę - dam sobie rękę uciąć, że potem nie będzie Ci się chciało! A nie daj Boże, jakby ona odwróciła ogon i poszła. Zostałbyś z niczym!

I ostatnia moja rada:
Miałam przystojnego brata, 2 metry wzrostu, 19 lat, wtedy kończył szkołę górniczą. Miał iść do wojska. 89 rok. Był szaleńczo zakochany w swojej dziewczynie do takiego stopnia, że co dziennie wcześnie rano wsiadał w autobus czy pociąg żeby ją widzieć, żeby odprowadzić do szkoły i wracał z powrotem do swojej szkoły. Tego feralnego dnia - zrobił tak samo! Wystroił się i wyleciał z domu jak z procy. Moja mama zdążyła mu tylko powiedzieć - Synu, nie leć, po co???? Tym bardziej, że on tego dnia był umówiony z profesorem na obronę pracy zawodowej. - A tam mamo! usłyszała jego ostatnie słowa gdy już był przy windzie. Poleciał do szkoły, poprosił profesora o przepustkę na 2 godziny i miał być z powrotem. Niestety finał był tragiczny - ktoś go wyrzucił z pociągu, gdy wracał już do domu. Zginął na miejscu. Moi rodzice i ja przeszliśmy piekło! Mnie brat często się śni i wiem kto mu to zrobił. Niestety sprawa została wtedy umorzona, ojciec zresztą nie miał już sił do tego. A ona???? Ona teraz jest z tym mężczyzną - mają dwoje dzieci, córkę która mogłaby być córką mojego zmarłego brata i 6 letniego synka.

Nie posłuchał rady mojej mamy, nie słuchał nikogo! Uwierz - jest pewna granica!!!! Twoje życie jest ważniejsze niż te 250 km w te i we wte!!!!!!! na prawdę, z tego co czytam o Tobie - jesteś na prawdę człowiekiem na poziomie, kształcisz się! Stać Cię na więcej!

także spróbuj naprawić, żebyś nie miał do siebie żalu. Ale jeśli się nie da nic - nie rób nic na siłę! Bo życie przed Tobą!

A gdybyś - hmmmm - pojechał do niej bez zapowiedzi? Oczywiście najlepiej z kimś, będzie Ci łatwiej. Np. z kolegą, z bratem etc. byle nie z koleżanką, bo by głupio to odczytała. Bo w razie, gdybyś jednak zauważył coś nie tak - nie chciałabym żebyś zrobił jakąś głupotę. Ale na takie coś trzeba mieć sporo odwagi. Przed samym wejściem do niej, widząc ją z niedalekiej odległości - zadzwonić do niej - hej, co słychać, co teraz porabiasz? Zobaczysz czy kłamie, czy mówi prawdę i czy jest sama, a może z kimś innym. Chodź tego ostatniego Ci nie życzę.

Ja niestety, gdy tak postąpiłam - wreszcie dowiedziałam się całej prawdy. A myślałam w końcu, że mam do czynienia z gejem. I wyszło szydło z worka. Tak to bym żyła cały czas w niepewności. Po prostu mój facet już przed ślubem długo, długo prowadził podwójne życie. Zastałam go w domu jego matki z inną kobietą. Zamienił mnie na wstrętne grube babsko, bo była bogata. A ze mnie czerpał kasę, póki żył mój ojciec i póki potem była renta rodzinna. Potem sprzedał mi moje ukochane pianino, skrzypce, bo liczyła się dla niego tylko kostka, kostka - jak mawiał.

Bardzo mocno go kochałam, uwierz - bo sam pewnie to teraz czujesz. Ale po tym incydencie - na mojej psychice odbiło się piętno, niestety. Do takiego stopnia, że popadłam w głęboką depresję, nic nie jadłam, zaczęłam palić, choć nigdy nie miałam papierosa w ustach. Paliłam paczkę dziennie. W ciągu miesiąca schudłam 15 kilo! Wyglądałam jak śmierć i tylko o śmierci marzyłam. Kładłam się spać prawie po 4tej nad ranem, bo bałam się zasnąć, żeby się nie przyśnił. A gdy już faktycznie się śnił, to wiecznie w tym momencie szarpaniny, gdy nie chciał mnie wpuścić do dużego pokoju. Który faktycznie miał zamknięte drzwi, a w pokoju? Rozwalone wyro i ona. I wiecznie budziłam się z krzykiem. Także zawsze przed zaśnięciem błagałam Boga, żebym zasnęła i już nigdy się nie obudziła. To był horror nie tylko dla mnie samej, ale i dla mojej matki! Bo bardzo się bała o mnie, tym bardziej, że już jednego syna pochowała. Aż w końcu w pewną noc gdy jak zwykle błagałam o to by zamknąć na zawsze oczy, popłakana jak zwykle w poduszkę zasnęłam. Przyśniło mi się, że leżę na zimnym marmurze, miałam umierać. Obok mnie były schody w górę i w dół, ludzie parami po nich wchodzili i schodzili. A ja się nie mogłam ruszyć. Próbowałam krzyczeć, modlić się - nie dało się nic zrobić. Ostatnim tchnieniem zawołałam mojego psa - Uranku obudź panią! A Uran w rzeczywistości spał obok mnie. I wreszcie - udało mi się otworzyć oczy, obudziłam się choć podnieść się nie mogłam. Na wprost moich nóg ujrzałam smutne oczy. Początkowo myślałam, że to mój pies.... ale, te oczy znałam bardzo dobrze, miały złote obramówki okularów .......złamanych na środku, chwyconych białym plastikiem. Znałam to, widziałam to kiedyś! Ten ktoś patrzał na mnie bardzo głęboko i bardzo smutno, nawet - przeszywająco. Siwe włosy miał do ramion i stary bordowy sweter....Nic nie mówił, tylko patrzył na mnie bardzo smutno. Spojrzałam na prawo - mój pies chrapał obok. BOŻE! I wtedy zrozumiałam - to był mój ojciec. I uwierz, to już nie był sen.

Powiedz - ile człowiek musi przejść, znieść żeby zrozumiał  jak bardzo ważne jest własne zdrowie i życie???? Dopiero od tamtej chwili zaczęłam żyć od nowa! A poruszyłam już nawet mojego nieżyjącego ojca!

Na prawdę uwierz - życie ma się tylko jedno! Jeśli czujesz się na siłach, spróbuj odnaleźć prawdę. Spróbuj powalczyć ostatni raz o ten związek. A gdy i to zawiedzie - bynajmniej będziesz szczery ze samym sobą, że zrobiłeś wszystko co dobre i uczciwe. I wtedy będziesz wiedział, że była nie warta tego. I ją po prostu zostaw, niech pozwoli Ci odejść.  Bo stać Cię na kogoś lepszego.. No i ostatnie - bardzo ciężko jest utrzymać związek na taką odległość. A skoro teraz wychodzą takie klocki, to powiedz - co będzie po ślubie??????? Chcesz tak żyć pod strachem całe życie o nią, jak ja o tamtego pajaca?????

Uwierz - nie warto.

Nie mogę już edytować posta, więc chciałbym dopisać jeszcze, że powiedziała, że zrozumiała błąd, że się nie dogadaliśmy, ale no cóż, dostałem tylko takiego cmoka w usta, co też normalme nigdy nie było. Obiecała, że nie będzie tak ignorować - zobaczymy. Tak myślę, że miłość, uczucie można przyrównać do długiego, ciężkiego pociągu towarowego, który potrzebuje dużo by się zatrzymać. Mój pociąg już dostał po hamulcu. Czas i Jej nastawienie pokażą, czy owy pociąg przyspieszy, czy się zatrzyma...

Aż się uśmiechnąłem czytając to A teraz po kolei: daję sobie radę, nawet za dużo nie myślę o Niej, pomagają mi przy tym różne rzeczy, choć na początku było ciężko. Mało tego, nawet raz napisała co robię, a właściwie dziś (od soboty ani słowa) więc no cóż, odpłacam tym samym, może popełniam błąd, ale niech choć raz poczuje jak ja się czułem. Co do samochodu, pierwszy miałem już 4 lata temu zanim zdałem prawo jazdy,a  właśnie składa się tak, że przeglądam sobie, po poszukuję innego W indeksie jest co do poprawy, ale piwko no niestety - nie dotykam alkoholu w jakiejkolwiek formie Co do znajomych, to będzie nieco trudne, ale nie poddaje się, choć na początku pytali mnie czy pójdę na koncert w (ten) piątek, ja z automatu powiedziałem że zobaczę itd, co było błędem, bo gdy już powiedziałem że chcę iść już mnie nie chcieli. Ale na jednym świat się nie kończy. Dziękuję i zapraszam na mail

Ok, po temacie - sprawa się wyjaśniła. Zobaczyłem rozmowy na fb i co o mnie pisała. W życiu bym nie pomyślał, że jest zdolna do takiego czegoś. Teraz już wiem. Nadzieja na cokolwiek umarła śmiercią tragiczną. Lokomotywa się wykoleiła.
Pozdrawiam.