Chcę się już w końcu poddać

Wychodzi na to, że choroba zawładnęła twoim życiem. Musisz sobie udowadniać na każdym kroku, że niczego to nie zmienia a jest odwrotnie. Naprawdę skończyłeś fizjoterapię tylko dlatego żeby sobie udowodnić, że ze swoim schorzeniem możesz wykonywać taki zawód?
Czy to Twój demon? Tak bo gdyby tak nie było to byś nie zaistniał na tym forum ze swoim problemem. Każdy ma swoje kompleksy i dla każdego jego problem jest najważniejszy i nie ważne czy to jest cellulit czy cokolwiek innego. Wyolbrzymiasz swój problem bagatelizując problemy czy kompleksy innych ludzi. Dajesz pierwszeństwo chorobie w swoim życiu. A to, że dajesz sobie radę w 99% dotyczy zapewne fizycznych czynności dnia codziennego bo z Twojego postu nie wynika żebyś dawał sobie radę od strony psychicznej z tym problemem. Moim zdaniem masz się czym przejmować ale raczej podejściem do całej sprawy niż samą chorobą. Próbowałeś to jakoś leczyć?

Tak wszystkie te przypadłości są potwierdzone medycznie. Co do spoconych dłoni za wiele z tym nie da rady zrobić, oprócz metod radykalnych (przecięcie nerwu współczulnego), niosących za sobą masę powikłań.

Ewidentnie nie daje Ci to spokoju, skoro tyle w Twoim życiu kręci się wokół tej przypadłości. Choroba to choroba - trzeba ją zaakceptować i z nią żyć, skoro nic nie można na to poradzić (poza tymi radykalnymi rozwiązaniami, na które bez sensu się chyba decydować, skoro sama przypadłość życiu Twojemu nie zagraża). Z cellulitem można walczyć i wygrać chociaż w jakimś stopniu. Na mały biust też zawsze można coś poradzić - choćby nosić push-upy. To nie są choroby. 99% dawania sobie rady w codzienności to cholernie dobry wynik! Żyj z tym tak normalnie, jak się da i nie przejmuj się tym.

Chyba nie chodzi tylko o to że pocą mi się dłonie bo wytrę je sobie o cokolwiek, ewentualnie założę rękawiczki i jest ok. Chodzi bardziej o to że jestem "unikalny"
Rozumiem że każdy jest inny, tylko że ja chyba nie chcę być "aż tak inny". Dla tego w mojej głowie rodzą się pytania typu czy ktoś będzie chciał ze mną dzielić mój unikatowy żywot, czy nie będę postrzegany wyłącznie przez pryzmat inności. To jest mój problem bo zdaje sobie sprawę że "wyżej dupy nie podskoczę" tylko po co robić sobie kłopot.

Odpowiem krótko, mam opory przed okazywaniem bliskości z wyżej wymienionych powodów. Co do relacji typu kolega, koleżanka to nie ma kompletnie żadnych problemów.

Myślę, że dla żadnej sensownej kobiety pocące się dłonie nie będą żadną przeszkodą, jeśli będzie Cię lubiła/kochała jako osobę. Takie rzeczy to dodatki. Wszyscy jakieś mamy. Ja mam cudowną dietę bezglutenową, co oznacza, że każdego faceta przed randką muszę uprzedzić, że nie mogę jeść zbóż albo potem głupio się tłumaczyć, dlaczego nic nie jem. Przy czym i jemu jest głupio, choć nie wiedział i mnie jest głupio, bo jemu jest głupio. Takie rzeczy są do zaakceptowania przez innych, o ile sam je zaakceptujesz

No i doszliśmy do sedna sprawy . Czy te opory wynikają z tego, że doświadczyłeś jakiś przykrych sytuacji?

chlopie pociesze Cie ja mam na podobnym tle ale czerwona twarz, czasami wrecz bordowa. Jestem przystojny, inteligentny, wysportowany, smialy, odwazny ale ta wada powoduje ze ludzie odbieraja mnie jak idiote. Zyje przez to w totalnej samotnosci ale jestem szczesliwy bo nauczylem sie z tym zyc. Operacji ets nie chcialem bo to jakas pomylka jest, uszkadza ona zdrowy nerw jak problem jest w glowie zakodowany

Każdy ma jakiś problem. Nie znam nikogo, kto nie miałby jakiegoś kompleksu, schorzenia etc. Gdyby to powodowało samotność, każdy byłby samotny. Dopiero obsesja na punkcie ww sprawia, że człowiek zamyka się w sobie i buduje mur.