Chcę w końcu być kochany i widzieć, ze komuś zależy tak jak mi. - Netkobiety.pl

Marcinie Cześć,

Jest coś co rzuciło mi się w Twoim podejsciù do związku, coś co mógłbyś zmienić.Przede wszystkim Twoim błedem jest całkowite oddanie się partnerce iiii...uważaj teraz i brak wymagań.Ty po prostu dajesz na maxa nie uświadamiając przy tym dziewczyny, że i Ty masz oczekiwania...i w pewnym momencie spalasz się...Twoj ból  jest tak silny, że wybuch prowadzi do destrukcji związku.

Lubisz jeden typ kobiet, ten sam w tym są one niedojrzałe emocjonalnie.To wszystko jest trudne Marcinie, bo musisz uświadomić sobie co to jest za typ, i unikać takich znajomości.Ponieważ one jak na przykładzie wcześniejszym za żadne skarby nie przyniosą Ci szczęścia.

Dziękuję za odpowiedź.

W tym związku zwracałem uwagę na to, że czegoś nie ma i co oczekuję już od samego początku, tłumaczyła to tym, że taka jest, że taki ma sposób bycia,a dla mnie to było dziwne bo jeżeli ktoś kogoś kocha to widzi co robi ta osoba dla niej i nie skupia się tylko na swoich sprawach co prowadzi do tego, że nie ma przez to spokoju i czasu na poszerzanie naszych relacji.  Są momenty, że czuję się niepotrzebny kiedy nie ma jakiejś akcji czy nie ma jakiś problemów, wtedy czuję, że nie muszę być bo po co - daje to do zrozumienia dość mocno - traktuję wtedy jak przyjaciela bo spotykała się kiedyś właśnie z takimi "kolegami", którzy mieli dobrze, nic nie oczekiwali, nie starali się, ale fajnie było i kolorowo tylko nie wychodziło jej z nimi... Mówiąc mi,że była sama jakiś czas nie uwzględniła, że spotykała się z kolegami wiadomo jak...więc nie była sama. Jak ktoś przebywał z facetem, który później wracał do żony to nie dziwie się, że dał jej taką swobodę i robiła co chciała nie ucząc się zobowiązań - bo gdzie?

Męczy mnie to bo wiem,że strasznie zależało jej na poprzednim mimo tego, że nie miała tak dobrze, nie wspierał, nie pocieszał, nie robił nic tylko kłamał i opowiadał bajki, a tutaj byle wybuch i kłótnia i już afera i moja wina bo ciężko zauważyć, że walczę o nas od początku i domagam się zdrowych relacji, a nie takich koleżanka-kolega kiedy mówi, że kocha - bo tak najwygodniej.

Zaczęła starać się by było dobrze, sporo zmieniła też w sobie, ale gdy przychodzi ciężki moment,wybuchnę bo za dużo już czegoś i mówię czemu nie pomyślała ile na tym oboje stracimy zdrowia i ile może być problemów to wykorzystuję to co jej powiem w nerwach, a sama mi mówi przed awanturą takie rzeczy, że aż w końcu nie daję rady.
Tego nie widzi co robi, nie widzi przyczyny, ale moje reakcję widzi doskonale i jak by magiczna ściana zasłaniała wcześniejsze wydarzenia. Mało kiedy przyznała się do błędu.

Dziwne, że wcześniej mówiła, że ma taki sposób bycia, ale jak popracowałem nad naszą relacją, trochę naciskałem to nagle okazało się, że część tych normalnych związkowych rzeczy podoba się i zaczęła to chcieć, jest miło i - zaczęła myśleć o rodzinie, kiedy o tym wcześniej będąc z innymi nie myślała.

Po moich naciskach i jak zrobiło się luźniej postanowiła dać nam chwile tylko dla nas, ale nerwy nas tak wypompowały i te wszystkie sprawy, że próbując razem spędzić już czas na luzie nie potrafimy jakoś tego czasu zorganizować bo nauczyliśmy się żyć działając razem w jakieś sprawie (jej oczywiście).

Ja nie dam rady wiecznie walczyć z wybuchami po prowokacji kiedy nie ma tej równowagi MY-INNE SPRAWY.

Karmie się tym, że są chwile cudowne, czuje wtedy, że jest wspaniała, widzę jak się stara dla mnie, że jest za mną, potrafimy śmiać się z tych samych dowcipów, żartować, te same poczucie humoru, podobne zainteresowania, ja interesuję wieloma rzeczami, więc znaleźliśmy wspólne tematy, głownie odpowiednie dla niej bo moje za bardzo są skomplikowane z racji zawodu, dlatego angażując się w to co wiem na ten temat mogłem pomóc w realizacji jakiś jej planów, o których kiedyś myślała i myślałem, że dam jej sporo i nic nas nie ruszy...

Ani ona ani ja nie byliśmy w żadnym małżeństwie, dzieci też nie posiadamy, dlatego jej mówiłem, mamy okazję jak inni mieć rodzinę, pożyć jak każdy bo usuwając te kłótnie z powody innych spraw i skupieniu się na nas możemy dużo osiągnąć bo tak nam udawało się załatwiając te sprawy - razem nie do pokonania.

Powiedźcie szczerze, jak naprawdę jest ze mną coś nie tak to chcę wiedzieć, co zmienić jeszcze, co robić z sobą, nie boje się krytyki bo idealny nikt nie jest.

Nie wiem czy mężczyźni lubią jak kobiety nimi rządzą bo potrafię być giętki w tych tematach, staram się by było bardziej wyśrodkowane, część spraw może mieć ona rację, a czasami mogę ja bo nie wszystko jeden człowiek może rozumieć, wiedzieć czy znać się. Dlatego myślę, że jak jest relacją dobra to da się pogodzić wiele spraw.
Mam nadzieje, że Twoja córka znalazła szczęście.

Marcin, przeczytałam Twoje posty i wydaje mi się, Ty chcesz a ona jest i bierze, nazwałabym to Ty: dawca, ona : Biorca, gdzie w tym wszystkim Ty ?
bardzo skupiłeś się na niej, jej potrzebach, jak się czuje, jak jej pomóc itd.
Kobieta rozwinięta emocjonalnie potrafi docenić mężczyznę, który ma kulturę, wspiera, jest kiedy go potrzebuje.

O co te kłótnie ? bo nie bardzo rozumiem ? A może potrzebujecie oboje szczerej rozmowy między sobą i wyjaśnienia czego
każde z Was oczekuje od Waszej realacji ?

Związek to nie "szarpanie" się udowadnianie, zatracanie, to spokój i radość choć również ciężka praca, ale obu stron nie tylko jednej (czyt. Twoja)

Sorki ale ja tak to widzę,

Wszystko z Tobą w porządku, tylko trafiłeś na osobę, która nie potrafi Cię docenić, sama tkwiłam do niedawna w takim
związku jak Ty, i też powtarzałam sobie co ze mną nie tak ?? A mam 40 lat..

dopóki nie uświadomiłam sobie, że to nie ma sensu, mimo, że jeszcze "walczyłam" o coś czego już nie  było (z jego strony).

Aż w końcu powiedziałam dość! wykorzystywania, nie szanowania, olewania itd...

Dziś jestem sama i pomimo tego, że było cholernie trudno i kop w dooope mnie zabolał to dziś jetem
już inną kobietą i odzyskałam szacunek do siebie.

Nikt mi nie serwuje jazdy emocjonalnej, i wcale nie myślę, że ze mną jest coś nie tak - nie godzę się na bylejakość!!

Wiej póki czas zobaczysz  spotkasz właściwą kobietę, która doceni a nie będzie strzelać wiecznie fochy a Ty tracić zdrowie.

Uwierz nie warto,

O co te kłótnie - za bardzo nie chcę wchodzić w szczegóły, one są związane z tym, że kiedy miała na początku problem dość poważny, spełniła swoje jedno marzenie i te marzenie pożerało ją finansowo i wykańczało zdrowotnie. Pomagałem tak jak mogłem nie patrząc na siebie, zrezygnowałem też w tym czasie ze swojej przyszłości rezygnując z okazji lepszego bytu bo nie mogłem jej tak zostawić no i coś czuć zaczynałem. Przemyślałem to i zaryzykowałem bo uważałem w tamtym momencie, że warto bo radziła sobie w miarę, ale potrzebowała wsparcia bo długo by nie dała rady sama.

Kiedy minęło pół i już nie radziła sobie ze stresem, nie wspominając, że my na tym traciliśmy, wsparłem ją w decyzji, której celem było rezygnacja z tego marzenia, wiedząc, że jestem i będę wspierał odważyła się i było fajnie. Do czasu.

Przez miesiąc czy nawet dwa, już nie pamiętam bo się mieszało już wszystko, jeździliśmy tu i tam, załatwialiśmy i działaliśmy we dwoje pokazując innym jak to jest fajnie mieć kogoś z kim można tyle zdziałać - była pogoda, więc super. Mi odpowiadało, razem, to nas umocni jak wszystko inne, oczywiście spełnialiśmy jej pasję. No i zaczęły się schody, ja kto bywa jak się za daleko zajdzie pojawiają się większe problemy i poważniejsze, wystraszyła się, więc powiedziałem by przepisała na mnie, a ja sobie z tym poradzę i tak zrobiła, kamień z serca, a ja znowu szczęśliwy, że zaufała i że ma lżej, ale nerwy trwały kolejne miesiące, trzy z tego co pamiętam. Zrezygnowaliśmy z dalszych działań bo się przekonała, że to nie ma sensu, duże stres, ale spróbowała jak to jest i już więcej nie chcę.

Po tej rezygnacji za chwile kolejna afera, dosłownie po miesiącu, śledziła to co się dzieje z jej pierwszy marzeniem, z którego zrezygnowała, no i musieliśmy to sprawdzić bo nie mogła wytrzymać i nie odpuszczała. Zadziałaliśmy, sprawy miały się wyprostować i tak się działo, wolno, ale można było poczekać do lipca tego roku czy sierpnia by sprawdzić i jak coś zadziałać już konkretnie. Ale nie....

Od stycznia do tego aktualnego miesiąca (kwiecień) cały czas myślała o tym, cały czas nie dawało jej to spokoju, ze względu na te wszystkie akcję nasza sytuacja się pogorszyła nie tylko finansowo, ale też między nami, byłem już mocno zirytowany i nerwowy, nie chciałem już słuchać o tematach, które widzieliśmy, że się prostują. Niech się prostują, a my zajmiemy się sobą.

I stało się, mój może błąd, że nie chciałem słuchać już na ten temat, więc nasłuchała się ludzi, podbudowali ja, mówili, że jak zareaguję teraz inaczej niż planowaliśmy razem to całkiem ten etap pierwszego marzenia zamknie się na wieki. Zadziałała tak, że gdy pytałem czy jest ok i sobie radzi odpowiadała, że tak - do czasu jak zrobiło się dość poważnie i spanikowała, zdenerwowała się bo nie liczyła się z konsekwencjami. Dość, że za szybko zareagowała nie mając konkretnego planu to jeszcze nie było pewne czy to zadziała, a konsekwencje duże w razie niepowodzenia.

Oczekiwała ode mnie bym powiedział coś pozytywnego jak zawsze w takich sytuacjach, nie potrafiłem bo widziałem, że jest źle, jak mówiłem, to mówiła bym przestał bo już i tak jest zdenerwowana, więc pytałem - "chciałaś porozmawiać czy miałem Ci mówić coś pozytywnego jak tego tutaj nie widzę, a oszukiwać Ciebie nie będę bo nie wierzysz jak mówi się ogólnikowo, że będzie ok" i wybuchła z nerwów mówiąc, że ją nie wspieram, że inni jej pomagali w tej sprawie, a ja nie, że kim ja jestem, nikim, że zostawiłem ją w trudnej sytuacji itd. i wtedy wybuchłem, jak zwykle mówiąc i dając przykłady powiedziała, że wypomina jej...

Przecież jak daje mi do zrozumienia, że nie widzi to co robiłem i tak mnie ocenia to mówię jej jak było i jest. Nie moja wina, że za plecami coś działała i zmieniła plany i priorytety bo ktoś ją nakręcił. A jak wybuchłem to powiedziałem, że koniec z nami i kilka takich rzeczy, że żałuję tego, ale nie mogłem już ze złości wytrzymać.

W międzyczasie i w trakcie tych problemów były też drobiazgi, ale dało się to opanować, po prostu nie było nas przez ten czas, mimo, że starała się nadrobić w tym roku to nie rozumiała, że te wszystkie sytuację i ich ilość nie da się tak w kilka dni nadrobić bo w człowieku się już wypala coś i zaczyna nie mieć tego ognia.

Wiecie co... tak piszę i czytam to i widzę, że jestem żałosny. Matka jak mnie zobaczyła w święta to spytała - "znowu się meczysz?" - powiedziałem, że tak i machnęła ręką. Powiedziała, że jestem przystojny, stać mnie na więcej itd. ja to wiem, bo nie miałem problemów z poznawaniem kobiet, ale dalej nic nie chciałem bo nie było tego czegoś .

W sumie wszystkim Wam dziękuję za rady i odpowiedzi!

Rozumiem, jestem tego świadomy, tylko mnie gubi uczucie bo jestem strasznym uczuciowcem i przez to też się angażuję chyba za mocno i za szybko.
W życiu myślę pozytywnie, tutaj też, dlatego widząc, że jest źle mam nadzieje na poprawę, a jak ona przychodzi, nawet chwilowa to się cieszę jak idiota nie widząc tak tego jak tutaj Wam piszę.

Przez to wszystko nie umiem odczytać za bardzo jak coś może się skończyć.

Dlaczego to nie może do mnie dotrzeć, szanuję się kiedy chodzi o obcych ludzi, ale jak już jestem za kimś to się gubię i robię z siebie jak widać sierotę życiową.

Dlatego piszę do Was bo mi może to pomoże jakoś określić sytuację, wytknie mi moje błędy, głupotę, podpowie mi coś na przyszłość.

Nie mam problemu z nawiązywaniem kontaktu z kobietami, czy to ładna czy nie, dla mnie to człowiek jak każdy inny, tak poznawałem aż się zakochałem...

Zgadzam się z Summerka88 w 100 % po tym co napisałeś, to faktycznie powielasz te same schematy, czyli te same błędy co w poprzednich związkach.
szkoda, że nie wyciągasz wniosków tylko ślepo brniesz w to samo bagienko.

To o czym piszesz nie ma nic wspólnego z miłością, to jedna wielka szarpanina.

Szkoda czasu na takie byle co...

Wiesz Monoceros....Akurat w dzisiejszych czasach, może dla niektórych kobiet (nie wiem czy sie do nich zaliczasz) bycie szarmanckim nie jest w modzie, ale tak....Marcin ma prawo czuć sie zajebisty, bo otwiera drzwi kobiecie i w jego mniemaniu jest rycerski. Zwłaszcza  w kontekście pomyj, które sie wylewa na tym forum na facetów nieczułych, narcystycznych, niedbających, pijących, bijących, zdradzających, kłamiących, chorobliwie zazdrosnych, onanizujących sie jawnie, albo potajemnie......ogólnie faceci to generalnie materiał odpadowy....więc tak......autor tego wątku w świetle tego jawi się całkiem OK. Tyle słowem dygresji:)

Do autora watku....widzisz....ja mam trochę podobnie z odczuwaniem satysfakcji kiedy pomagam - niekoniecznie żonie....piszę to z perspektywy gościa  szczęsliwego mniej więcej przez ostatnie 12 lat. Ja tez jestem próżny...., tak, prózny jak większość facetów, ....i podobnie jak Ty,  lubię dawac duzo od siebie. Uśmiech i zadowolenie kochanej osoby, krótko mówiąc robi mi dobrze. Swiadomośc, że jestem komus potrzebny jest wystarczającą nagrodą.  I tu Cię jestem w stanie rozumieć. Ale grzechem ciężkim jest oczekiwanie, że po pierwsze druga strona będzie równie przychylała Ci nieba jak Ty jej, tylko dlatego, że Ty jesteś dobry. Masz prawo oczekiwać wdzięczności, ale tylko wtedy kiedy w sposób jasny będziesz akcentował swoje potrzeby. Natomiast dramatycznym błedem jest wypominanie zaszłości i dawnych sytuacji. Partnerka wtedy bedzie dosłownie rzygać Twoją dobrocia, bo utrwala sie w jej glowie schemat....ok...teraz jest dla mnie taki uczynny, ale ciekawe kiedy o za ile mi to wypomni. Tak po prostu postepować nie można. Bo za tym parawanem uczynności według Twojej kobiety czai się bomba, która nie wiadomo kiedy wybuchnie. I wbrew pozorom sam przyznajesz miedzy słowami, że oczekując wzajemności przestajesz być bezinteresowny.  Nie wiem, czy Twoja dobroc i uczynność idzie w parze z zazdrością o kobietę....może czuje sie jak osaczona w złotej klatce. ma wszystko, czego zapragnie....poza własną wolą. Ale to oczywiście hipoteza. Piszesz, że masz 34 lata...razem mieszkasz ze swoją dziewczyną? Pytam....bo, kobieta czuje potrzebuje faceta w codziennych domowych czynnościach wymagających po prostu siły fizycznej. Jesli macie w tej chwili przerwę, to naucz sie po prostu asertywnie mówić "nie". Nie wiem ile twój związek trwa(ł), ale w przypadku kontaktu z jej strony sugeruję odrobinę wyczekania. Bo pewnie na prośbę o pomoc, rzuciłbys wszystko i pobiegł...z myslą, że "bedzie lepiej". Nie będzie. Daj dziewczynie ochłonąć i odetchnąć. I tak jak powiedzieli przedmówcy....nie duś w sobie frustracji tylko na bieżąco przerabiajcie to Co was gniecie. Albo wybaczaj w duchu i do tego nie wracaj.

Powodzenia:)

Wiesz, Rock'n'Rolf, można być nieczułym narcystycznym, chorobliwie zazdrosnym człowiekiem i nadal otwierać przed kobietami drzwi, więc w sumie to niewiele o człowieku świadczy takie zachowanie. Wolę faceta, który będzie szanował swoje potrzeby i na przykład będzie siedział na siedzeniu w tramwaju, gdy jest zmęczony, zamiast rycersko podnosić się z miejsca dla każdej kobiety bez wyjątku (albo zawsze ustępował miejsca swojej kobiecie, niezależnie od tego, jak on się czuje i jak ona się czuje). Tak to widzę.

Ze wszystkim się zgadzam i chyba asertywność jest tu kluczem.

Monoceros - Preferujesz widocznie takich z piwkiem na kanapie, którzy co jakiś czas byś poczuła kto jest panem to porządnie klepnie w policzek - albo złapie za włosy i wiadomo, bo jeżeli facet potrafi być aż tak zmęczony, że nie może wstać i ustąpić kobiecie to nie facet, a słaby chłopiec, który dość, że nie ma kultury to ma jeszcze pewnie nerwy, które odreagowuje na najbliższych - bo ma akurat taką potrzebę wyładowania się

Lepiej się bój bo jak by był zmęczony w momencie kiedy groziło by Ci coś to pewnie by nie dał rady tyłek podnieść, albo by był zajęty, a jeszcze jak by miał się szarpać z kimś? Przecież rycerzem swojej kobiety nie jest

Aż mi ciebie żal, bo uważasz, że mężczyzna nie ma prawa do potrzeb ani do emocji ani do słabości. Smutne. Ale co zrobić, skutek wychowywania chłopców w duchu "mężczyzna nie płacze", "mężczyzna nie okazuje emocji", "mężczyzna musi być zawsze silny" (i że kobiety są takie słabiutkie, no przecież nie dadzą rady wystać w tramwaju). To co napisałeś tylko potwierdza pierwotną moją teorię, że nie dbasz o siebie i masz w nosie własne potrzeby, bo tak cię wychowano. Nauczono cię, że kobiety się adoruje i wyręcza i dba się o nie swoim kosztem, bez względu na swoje potrzeby. I teraz tak żyjesz.

I nie zgadłeś, kogo preferuję, niestety. Wolę mężczyznę, który jak będzie zmęczony, to będzie sobie siedział na tym miejscu w tramwaju, jak zobaczy staruszkę, która się trzęsie, to z ludzkiej przyzwoitości jej ustąpi miejsca (tak jak normalny człowiek), a jak zobaczy zdrową kobietę, to będzie sobie dalej siedział, BO MA PRAWO. A jeśli będzie zmęczony i któraś kobieta go poprosi o ustąpienie miejsca, jak kultura jej nakazuje - grzecznie i spokojnie, to on odda jej to miejsce, jeśli będzie chciał.
To, że ktoś korzysta z przysługujących mu praw i nie musi obnosić się ze swoją siłą, tak jak to proponujesz, oznacza, że po prostu zna siebie, swoją siłę i swoje potrzeby i potrafi o nie zadbać. Natomiast wygląda na to, że panicznie boisz się, że ktoś cię uzna za słabego, skoro dla ciebie korzystanie z miejsca w tramwaju to zbyt wielki przejaw słabości.

I spokojnie, jakby mi coś groziło, to poradę sobie, nie jestem księżniczką, co będzie czekać na rycerza na białym koniu.

Moim zdaniem świadomie i z premedytacją wybierasz sobie kobiety "problematyczne" - czy to niedojrzałe emocjonalnie czy po przejściach. Oczywiście nie ma w tym nic złego... do momentu gdy wybieramy te osoby, aby podwyższyć swoje mniemanie o sobie oraz zawsze (w swoim mniemaniu) być osobą decydującą/lepiej wiedzącą. Jesteś osobą dość despotyczną jeśli chodzi o poglądy i zapewne kompromisy muszą dużo kosztować partnerki - zatem mamy to twoje wypominanie, które ty traktujesz jako "udowadnianie" swojej dobroci, aby przypadkiem przez pomyłkę ktoś zapomniał o twoim poświęceniu.
Odpowiedz sobie tak szczerze:
W jakim celu poświęcasz się dla innych (w tym wypadku dla kobiet)? Nie ma tutaj drugiego dna? Jakim cudem występują kompromisy jeśli twierdzisz, że ty musisz mieć to co chcesz? Dlaczego demonizujesz czyjeś odmienne postrzeganie kwestii rodziny, niż twoja - to że ty masz już niestety 34 lata (tutaj moim zdaniem wychodzi twoja wybuchowość, zegar tyka a na horyzoncie same kobiety co są po przejściach i nie w głowie im coś poważnego)? Osobiście sama na ich miejscu dokładnie badałabym każdego mężczyznę.

Abyś mnie źle nie zrozumiał - na pewno masz wiele dobrych cech. Jednakże despotyczność w poglądach oraz umniejszanie innym poprzez dobrowolne poświęcenie w zamian za coś... trudno z takim człowiekiem współtworzyć związek oparty na partnerstwie. Za dużo presji, za dużo nacisków, za dużo interpretacji każdego zachowania kogoś takiego (bo jest coś za coś). Granice trzeba stawiać, ale nie z x podpunktami do każdego z nich. Szukasz uległych partnerek, które będą w stanie zaakceptować w pełni twoje poglądy i odczuwalnie dla ciebie odwdzięczać się za twoją dobroć (jak to nazwałeś).
Podsumowując problem nie leży w samych kobietach, ale w tobie, bo to są twoje wybory. Ty chcesz być takim rycerzem na białym koniu, ale nie za darmo. W zamian trzeba łechtać twoje ego, a dziewczyny bardziej nastawione na własne szczęście. Zdecydowanie twoim typem jest księżniczka z dobrego domu - niestety praktycznie na wyginięciu.
Masz bardzo dużo do przeanalizowania i polecam zamiast koncentrować się na ich zachowaniu (dokładnie byłej) dokonać rozłożenia na czynniki pierwsze swoich słabości. Kto jak kto, ale szczerość najbliższej rodziny jest wskazana. Wiesz ilu ciekawych rzeczy na swój temat można się dowiedzieć?

Dziwne tłumaczenie było idealnie, ona była za mną, ale rodzina niby zdołała zniszczyć ten związek. Idealizacja dziewczyny i to w jakim stopniu . Powiedz sobie to szczerze i przestań ukazywać swoje życie w różowych okularach. Ona dobrowolnie wybrała odejście od ciebie. Przeanalizowała sytuację, podsumowała plusy i minusy obierając taką, a nie inną drogę. Ty masz identyczny problem jak moja siostra - jak coś nie idzie po myśli to zaczynasz się denerwować/unosić i odczuwasz "porażkę"? Życie to mnóstwo nieoczekiwanych sytuacji, które mogą powalić na ziemię.

Nie, to bez sensu, wszystko nie tak, tłumaczę o co mi chodzi, daje Wam przykłady - pisałem dlaczego to nie wypominanie - jak kobieta mi mówi w kłótni i złości, że nic nie robię, nie wspieram po tym jak zrobi aferę gdzieś za moimi plecami i później mówi, że nie wsparłem ją (bo nie wiedziałem o tym) i mówi to poważnie, podnosi mi ciśnienie to jak każdy człowiek będę się bronił i mówił jej, że tu stałem za nią i tu skoro tego nie widzi, więc kiedy ją tak naprawdę zostawiłem i jest cisza. Tylko tyle. A Wy już piszecie tak jak bym wypominał wszystko i każdy mój dobry uczynek czy angaż.

Żadna z dziewczyn wcześniej nie odeszła ode mnie, ja to zrobiłem dla dobra siebie i nas. Po prostu już miałem dość i widziałem, że się też męczą.

Leśny_owoc, nie jestem jak Twoja siostra, wiem, że są konsekwencję i wiem, że nie wszystko może się udać, z tym właśnie się nie liczy ta z którą mam teraz problem - planuję, nie liczy się z konsekwencjami i jak pojawia się problem to złość i wybuchy, atak na mnie, a ja sprzątam ten jej bałagan. To pisałem na początku.

A tak z dobrych wieści - coś we mnie pękło po kilku dniach, chyba za bardzo już jest tej szarpaniny i czytając tu na forum widzę, że miesza się to wszystko i nie mogę Wam dokładnie wytłumaczyć jak jest - książkę musiał bym napisać.

Nie zwracam już uwagi na wiele rzeczy i jestem obojętny bardziej na różne sytuację, kiedy próbuję kombinować i chcę mnie sprowokować to ja na spokojnie mówię co myślę i kiedy szuka w tym awantury by odreagować to ja tylko mówię, że powiedziałem swoje zdanie i nic złego w tym nie ma. Zauważyła, że już coś jest nie tak.

Jeszcze kilka dni i sytuacja będzie klarowna, czuję, że jeszcze w tym tygodniu się wszystko zmieni, a raczej od niedzieli.

Paradoks polega na tym, że Autor twierdzi , że jeśli "tyle z siebie daje" to gwarancją jest że otrzyma tyle samo od drugiej osoby, ano niestety nic  nie jest pewne, według Ciebie Ty w tą relację dużo wnosisz i co ? dooopa ;(

Przestań się napinać i "tworzyć" doskonały związek, 'bo ja tak' , 'bo ja to'  'bo ja tamto',

Czasem odnoszę wrażenie, że masz 'syndrom starej panny' bo 34 lata, bo znów nie wyszło  bo sam, rodzina, dzieci bleblablo..

Masz dopiero !  34 lata i całe życie przed sobą  przestań analizować  zajmij się sobą, wyciągnij wnioski i tyle.

Popracuj nad tym żeby nie powielać tych samych błędów w kolejnym związku.

Mnie by nie chciało się tak szarpać tym bardziej, że sam czujesz że to nie to i nie czujesz się szczęśliwy - Ty zrobisz jak uważasz.

Powyższe nasunęło mi jeszcze jedną myśl.
Są wśród nas osoby, które "prześladuje" stałe rozczarowanie ludźmi. Ludzie ich zawodzą. Dzieje się tak, gdy w pierwszej znaczącej relacji (najczęściej z rodzicem) dana osoba nie otrzymała w dzieciństwie wystarczającej troski, czasami był to emocjonalny chłód, zniecierpliwienie wymagającym opieki dzieckiem a czasami dziecko było wręcz zaniedbywane Taka relacja staje się prototypem późniejszych relacji w dorosłym życiu. Jako dorosły albo wycofuje się z relacji, gdy robi się zbyt bliska, albo wybiera na partnera kogoś, kto jest nieczuły i głuchy na jego potrzeby. W ten sposób związek z drugą osobą zawsze kończy się ubogo emocjonalnie.
Może być nawet tak, że Marcin sam sabotuje relację, bo np. stał się nadwrażliwy na wszelkie sygnały zaniedbania, wyolbrzymia je. Może też oczekiwać, że jego dziewczyna będzie czytała w jego myślach i domyślała się czego oczekuje, a gdy to nie wychodzi ma pretensje, że się nie domyśla, nie odwdzięcza.

Macie w zupełności wszyscy rację co do mnie. Mną opiekowała się zawsze matka, ojciec ciągle pracował, mało był w domu, a jak był to awantury, że musiałem jako najstarszy z rodzeństwa  uspokajać rodziców - zawsze chciałem być kochany, zauważony.
Myślałem, że jak dorosnę i będzie mi się powodziło to będę miał to co chce, ale nie miałem, dopiero jak poznałem tą pierwszą dziewczynę to poczułem, że to wszystko mam. Po prostu bez niczego, oboje razem zgrani i dla siebie.

Straciłem b.dobry związek, a mogłem to ciągnąc dalej, ale poddałem się, była możliwość uratowania całej sytuacji, po prostu wyrzuciłem to z głowy. Nie byłem wcześniej taki jak teraz, nie musiałem prosić o miłość, zainteresowanie, troskę, nie musiałem się starać bo robiłem swoje i było to odwzajemnione, nie musiałem nic udowadniać czy wypominać, po prostu po tym jak straciłem to co miałem w kimś co zawsze chciałem mieć musiałem się zmienić, szukałem tego w innych, ale nie znajdowałem, stałem się egoistyczny, podchodzę niby tak oddanie, a tak naprawdę robiąc to co wcześniej oczekuję tego samego efektu jaki był kiedyś. Po prostu jest ze mną problem i to wiem, zawracam głowę ludziom, pakuję się w związki nie będąc szczery bo nie mówię czego oczekuję zanim głębiej się zaangażujemy tylko stawiam na swoim, wykłócam się i starając się, czasami też na siłę myślę, że będzie to co było kiedyś, a przy tym marnuję czas nie tylko partnerce, ale też sobie.

I nie usprawiedliwiam się, to ja popełniłem błędy, to ja doprowadziłem do tego jak jest, nikt inny nie jest odpowiedzialny za to co ja zrobię czy pomyślę.

Nie wiem czy w tym wieku jest możliwość naprawienia siebie, czy jest w ogóle sens skoro tyle prób kończyło się bólem nie tylko dla drugiej osoby,ale też i dla mnie, a frustracja jak rosła tak rośnie łącznie z wymaganiami bo za każdym razem chce nadrobić straty i czas. Przegrałem tą rundę, może następnym razem nie popełnię takiego życiowego błędu.

Chciałem napisać, że przemyślę wszystko, że spróbuję się zmienić, zastanowić nad sobą i takie tam, a doskonale wiem, ze robiłem tak już kilka razy i nic się nie zmienia bo za głęboko to wszystko siedzi we mnie. Chciałem siebie oszukać i Was przy tym.

Nie wiem co mama napisać więcej - z mojej strony chyba temat zamykam.
Dziękuje Wam za pozytywne i negatywne wnioski i opinię, za udział w dyskusji, nie sądziłem, że aż taki będzie odzew.